สวัสดีครับ ผมอยากจะเล่าเรื่องต่างๆมากมายที่เกิดขึ้นในครอบครัว แต่ขอคร่าวๆให้ได้ระบายละกันครับ พ่อแม่ผมปรึกษาอะไรไม่ได้เลย
ผมเองตั้งแต่เด็ก เห็นความรุนแรงในครอบครัวของตัวเอง พ่อแม่ชอบทะเลาะกันให้เห็นบ่อยครั้ง ที่พ่อใช้ความรุนแรง เราเป็นเด็กตัวเล็กๆ ทำอะไรไม่ได้
นอกจากโดนตบตบ บางทีแม่ป่วยแทนที่พ่อจะดูแลแต่กลัวเอาถ้วยน้ำพริกคว่ำใส่หัวแม่ภาพนี้ยังติดตาผมอยู่ทุกวันนี้ จริงๆแล้วพ่อผมไม่ใช่คนที่โหดร้ายอะไรหรอกครับ ปกติแกเป็นคนที่ดีนะรักลูกตามใจลูกรักแม่และขี้หึงมากด้วย บางทีทะเลาะกันก็เรื่องหึง แต่ด้วยพ่อชอบดื่มเหล้าเป็นประจำอย่างน้อยๆก็วันละครึ่งขวด เวลาเมามาผมมักจะเบื่อที่ชอบหาเรื่องทะเลาะ บางครั้งก็ไล่ผม น้องชาย และแม่ไปนอนนอกบ้าน ตบยุงกันทั้งคืน
ถ้าวันไหนพ่อไม่กินเหล้านี่ผมจะดีใจและมีความสุขมากๆ ผมก็เติบโตมาแบบนี้แหละครับ
จนพอโตมาหน่อยผมเข้าเรียนช่าง ก็เหมือนตามข่าวที่เราได้ยินเรื่องทะเลาะวิวาทของสถาบัน ผมก็เอาตัวรอดมาได้เสมอ ไม่เคยให้พ่อแม่เดือนร้อน
ครอบครัวผมมีฐานะปานกลางครับพอมีพอกิน เมื่อก่อนพ่อทำงานในบริษัท ก็มักจะมีเงินที่ไม่ค่อยสุจริตเท่าไหร่ทำให้มีเงินพกในกระเป๋าหลายหมื่น เงินเยอะจนน้องชายขโมยหลายครั้งก็ไม่รู้ พูดถึงน้อยชายบางทีก็นิสัยเสียครับหลายอย่าง ตั้งแต่เด็กแล้ว ครั้งนึงเอานิ้วโป้เท้ามาสกิดที่ปากผม ทำเอาผมโกรธและไม่คุยกับน้องมา5-6ปีแล้ว ตอนนี้คุยบ้างแต่น้อยครับ ก็ไม่ค่อยจะถูกกันเท่าไหร่
หลังจากที่พ่อลาออกจากบริษัทเดิม เพราะรู้สึกว่างานที่ทำเริ่มไม่ไหวกับเรื่องที่ไม่ดีกลัวถูกจับได้ เลยลาออก หลังจากนั้นครอบครัวถึงคราวย่ำแย่อย่างหนัก
จากที่เคยกินดีอยู่ดี ต้องเก็บตำลึงหลังบ้านมาผัดกับไข่กันแบบนี้เกือบอาทิตย์ ทำให้พ่อต้องไปทำงานที่บางพลี แม่กับผมมาเช่าห้องอยู่ในเขตเดิม น้องชายก็มีครอบครัวแต่ค่อนข้างจะยังชอบมาขอเงินแม่ทั้งๆที่ทำงานแล้ว ส่วนผมตอนนั้นยังเรียนปวส.อยู่ก็พอถูๆไถไปเรื่อยจนจบ
ผมไปเป็นทหารเกณฑ์มา2ปีเพราะตอนนั้นวุฒิปวส.ออกไม่ทัน ช่วงเป็นทหารก็คุยกับแม่ว่าอยากเรียนต่อทำให้ผมมุ่งมั่นอ่านหนังสือจนขอลาออกมาสอบ
ผมสอบที่เดียว ผมสอบติดมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงด้านวิศวกรรมย่านพระราม7 พ่อแม่ก็ดีใจนะครับ เพราะผมเคยบอกว่าอยากให้บ้านเรามีปริญญาใบแรกของบ้าน อยากให้ชีวิตความเป็นอยู่ดีกว่านี้ถ้าได้เรียนระดับป.ตรี เรื่องค่าเทอมต่างๆก็ได้จากที่ผมเก็บจากการเป็นทหารเกณฑ์ครับ
แต่แล้วช่วงนี้เป็นช่วงที่ขัดสนอย่างมากหลังจากที่ผมปลดประจำการแล้ว น้องชายก็ไปเป็นทหารเกณฑ์อีกคนแต่ทิ้งหนี้สินไว้ให้แม่มากมาย ค่างวดรถ ค่าเช่าบ้าน หนี้สินส่วนตัวแม่ ถึงขั้นขายสมบัติที่บ้านนอกมาจนหมดตัวแล้ว พ่อก็เงินน้อยบางทีก็ยังมาเอาเงินกับแม่ไปอีก บางทีมาก็มาทะเลาะกัน แต่ก็ไม่ได้ตบตีกันเหมือนแต่ก่อน นี่ผมต้องไปอยู่หอเหมือนกับครอบครัวผมต้องกระจัดกระจายจ่ายค่าเช่าทุกคน พ่อจะให้แม่ไปอยู่ด้วยพ่อก็ไม่เอา แม่จะไปอยู่กับผมก็หาลู่ทางช่องทางทำมาหากินไม่ได้เพราะไม่มีทุนและอายุ50กว่าแล้วคงหางานยากและต้องเคลียร์หนี้ก่อนด้วย ตอนนี้เครียดมากครับใกล้จะเรียนปรับพื้นฐานแล้วจะหาเงินจากไหนไปจ่ายค่ามัดจำหอและค่าเช่าห้องค่ากินค่าอยู่ ตอนนี้เงินที่เก็บอยู่ก็ใกล้จะหมดแล้ว ช่วงหลังจากปลดประจำการมา ผมพยายามหางานParttimeมาตลอด เดินหาทั้งแถบจตุจักร บางซื่อ และถนนจรัญสนิทวงศ์ก็ยังหาไม่ได้ ไปสมัครไว้ก็ไม่โทรเรียกเลย
เครียดมากครับตอนนี้ผมแค่อยากระบายออกถึงลักษณะนิสัยของคนในบ้าน จะปรึกษากับใครก็ไม่มีใครรับฟัง บางทีก็เคยถามนะ พ่อกับแม่เป็นแบบนี้ทำไมไม่เลิกกัน ผมก็ไม่ได้เดือนร้อนเท่าไหร่เพราะบางทีมีครอบครัวพร้อมแต่ก็ไม่อบอุ่นมีแต่เรื่องวุ่นวาย ขอบคุณนะครับที่เข้ามาอ่าน ใครมีคำแนะนำอะไรดีๆ หรือถ้าไม่รบกวนคุยกับผมหลังไมค์ก็ดีครับ เผื่อพอจะมีทางออก
ปล.ขออนุญาตแท็ก ห้องสวนลุมเรื่องสุขภาพจิตนะครับ และห้องพรหมชาติไม่ได้ดูดวงแต่คิดว่าหมอดูผู้ใหญ่หลายๆท่านน่าจะรับฟังผมได้
ขอคุยกับผู้ใหญ่หรือใครก็ได้ที่พอรับฟังกับปรึกษาปัญหาสักคนครับ อยากระบาย
ผมเองตั้งแต่เด็ก เห็นความรุนแรงในครอบครัวของตัวเอง พ่อแม่ชอบทะเลาะกันให้เห็นบ่อยครั้ง ที่พ่อใช้ความรุนแรง เราเป็นเด็กตัวเล็กๆ ทำอะไรไม่ได้
นอกจากโดนตบตบ บางทีแม่ป่วยแทนที่พ่อจะดูแลแต่กลัวเอาถ้วยน้ำพริกคว่ำใส่หัวแม่ภาพนี้ยังติดตาผมอยู่ทุกวันนี้ จริงๆแล้วพ่อผมไม่ใช่คนที่โหดร้ายอะไรหรอกครับ ปกติแกเป็นคนที่ดีนะรักลูกตามใจลูกรักแม่และขี้หึงมากด้วย บางทีทะเลาะกันก็เรื่องหึง แต่ด้วยพ่อชอบดื่มเหล้าเป็นประจำอย่างน้อยๆก็วันละครึ่งขวด เวลาเมามาผมมักจะเบื่อที่ชอบหาเรื่องทะเลาะ บางครั้งก็ไล่ผม น้องชาย และแม่ไปนอนนอกบ้าน ตบยุงกันทั้งคืน
ถ้าวันไหนพ่อไม่กินเหล้านี่ผมจะดีใจและมีความสุขมากๆ ผมก็เติบโตมาแบบนี้แหละครับ
จนพอโตมาหน่อยผมเข้าเรียนช่าง ก็เหมือนตามข่าวที่เราได้ยินเรื่องทะเลาะวิวาทของสถาบัน ผมก็เอาตัวรอดมาได้เสมอ ไม่เคยให้พ่อแม่เดือนร้อน
ครอบครัวผมมีฐานะปานกลางครับพอมีพอกิน เมื่อก่อนพ่อทำงานในบริษัท ก็มักจะมีเงินที่ไม่ค่อยสุจริตเท่าไหร่ทำให้มีเงินพกในกระเป๋าหลายหมื่น เงินเยอะจนน้องชายขโมยหลายครั้งก็ไม่รู้ พูดถึงน้อยชายบางทีก็นิสัยเสียครับหลายอย่าง ตั้งแต่เด็กแล้ว ครั้งนึงเอานิ้วโป้เท้ามาสกิดที่ปากผม ทำเอาผมโกรธและไม่คุยกับน้องมา5-6ปีแล้ว ตอนนี้คุยบ้างแต่น้อยครับ ก็ไม่ค่อยจะถูกกันเท่าไหร่
หลังจากที่พ่อลาออกจากบริษัทเดิม เพราะรู้สึกว่างานที่ทำเริ่มไม่ไหวกับเรื่องที่ไม่ดีกลัวถูกจับได้ เลยลาออก หลังจากนั้นครอบครัวถึงคราวย่ำแย่อย่างหนัก
จากที่เคยกินดีอยู่ดี ต้องเก็บตำลึงหลังบ้านมาผัดกับไข่กันแบบนี้เกือบอาทิตย์ ทำให้พ่อต้องไปทำงานที่บางพลี แม่กับผมมาเช่าห้องอยู่ในเขตเดิม น้องชายก็มีครอบครัวแต่ค่อนข้างจะยังชอบมาขอเงินแม่ทั้งๆที่ทำงานแล้ว ส่วนผมตอนนั้นยังเรียนปวส.อยู่ก็พอถูๆไถไปเรื่อยจนจบ
ผมไปเป็นทหารเกณฑ์มา2ปีเพราะตอนนั้นวุฒิปวส.ออกไม่ทัน ช่วงเป็นทหารก็คุยกับแม่ว่าอยากเรียนต่อทำให้ผมมุ่งมั่นอ่านหนังสือจนขอลาออกมาสอบ
ผมสอบที่เดียว ผมสอบติดมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงด้านวิศวกรรมย่านพระราม7 พ่อแม่ก็ดีใจนะครับ เพราะผมเคยบอกว่าอยากให้บ้านเรามีปริญญาใบแรกของบ้าน อยากให้ชีวิตความเป็นอยู่ดีกว่านี้ถ้าได้เรียนระดับป.ตรี เรื่องค่าเทอมต่างๆก็ได้จากที่ผมเก็บจากการเป็นทหารเกณฑ์ครับ
แต่แล้วช่วงนี้เป็นช่วงที่ขัดสนอย่างมากหลังจากที่ผมปลดประจำการแล้ว น้องชายก็ไปเป็นทหารเกณฑ์อีกคนแต่ทิ้งหนี้สินไว้ให้แม่มากมาย ค่างวดรถ ค่าเช่าบ้าน หนี้สินส่วนตัวแม่ ถึงขั้นขายสมบัติที่บ้านนอกมาจนหมดตัวแล้ว พ่อก็เงินน้อยบางทีก็ยังมาเอาเงินกับแม่ไปอีก บางทีมาก็มาทะเลาะกัน แต่ก็ไม่ได้ตบตีกันเหมือนแต่ก่อน นี่ผมต้องไปอยู่หอเหมือนกับครอบครัวผมต้องกระจัดกระจายจ่ายค่าเช่าทุกคน พ่อจะให้แม่ไปอยู่ด้วยพ่อก็ไม่เอา แม่จะไปอยู่กับผมก็หาลู่ทางช่องทางทำมาหากินไม่ได้เพราะไม่มีทุนและอายุ50กว่าแล้วคงหางานยากและต้องเคลียร์หนี้ก่อนด้วย ตอนนี้เครียดมากครับใกล้จะเรียนปรับพื้นฐานแล้วจะหาเงินจากไหนไปจ่ายค่ามัดจำหอและค่าเช่าห้องค่ากินค่าอยู่ ตอนนี้เงินที่เก็บอยู่ก็ใกล้จะหมดแล้ว ช่วงหลังจากปลดประจำการมา ผมพยายามหางานParttimeมาตลอด เดินหาทั้งแถบจตุจักร บางซื่อ และถนนจรัญสนิทวงศ์ก็ยังหาไม่ได้ ไปสมัครไว้ก็ไม่โทรเรียกเลย
เครียดมากครับตอนนี้ผมแค่อยากระบายออกถึงลักษณะนิสัยของคนในบ้าน จะปรึกษากับใครก็ไม่มีใครรับฟัง บางทีก็เคยถามนะ พ่อกับแม่เป็นแบบนี้ทำไมไม่เลิกกัน ผมก็ไม่ได้เดือนร้อนเท่าไหร่เพราะบางทีมีครอบครัวพร้อมแต่ก็ไม่อบอุ่นมีแต่เรื่องวุ่นวาย ขอบคุณนะครับที่เข้ามาอ่าน ใครมีคำแนะนำอะไรดีๆ หรือถ้าไม่รบกวนคุยกับผมหลังไมค์ก็ดีครับ เผื่อพอจะมีทางออก
ปล.ขออนุญาตแท็ก ห้องสวนลุมเรื่องสุขภาพจิตนะครับ และห้องพรหมชาติไม่ได้ดูดวงแต่คิดว่าหมอดูผู้ใหญ่หลายๆท่านน่าจะรับฟังผมได้