เราควรปล่อยหรือยังไงดีคับ

สวัสดีคับ อันนี้เป็นกระทู้แรกของผมเรื่องราวมีอยู่ว่า ผมกับแฟนคบกันมาได้ปีกว่า แฟนมีลูกติดมาแล้ว ตั้งแต่ตอนแรกที่เราคบกันก็ไม่ถูกต้องแล้วคับเพราะแฟนผมยังไม่ได้เลิกกับสามีเก่าก็ง่ายๆคือผมเป็นกิ๊กเค้าแต่เนื่องจากที่แฟนผมคุยกับผมเพราะเค้าบอกว่าสามีเค้าเป็นเกย์เค้ารับไม่ได้ เราก็คุยกันมาเรื่อยๆจนได้คบกันและย้ายมาอยู่ด้วยกันเพราะบ้านกับที่ทำงานแฟนผมไกลกันมากเลยตัดสินใจย้ายมาอยู่ใกล้ๆที่ทำงานและอยู่กับผมแต่เค้าก็ยังไม่ได้เลิกกับสามีเค้านะคับยังไปๆมาๆหาลูกเค้าอยู่และยังมีอะไรกับสามีเค้าด้วยถามว่าผมเจ็บมั้ยบอกเลยคับว่าเจ็บมากจนกระทั่งวันนึง ก็กลับมาที่ห้องปกติ มีคำถามนึงซึ่งเค้าถามผมว่า ถ้าวันใดวันนึงเค้าต้องเลือก เราต้องทำใจนะ ถ้าเค้าจะเลือกทางสามีเก่าเค้า ผมก็พยักหน้าตอบไปสั้นๆว่าอื้มม เราเข้าใจ ถามว่าเจ็บมั้ยบอกเลยว่าเจ็บมากคับ ทุกวัน ตลอดเวลาเช่าเย็นผมจะไปรับแฟนผมทุกวัน เลิกงานผมกลับบ้าน ผมเป็นคนไม่ดื่ม ไม่สูบบุหรี่ ไม่เล่นการพนัน ทุกวันผมใช้ชีวิตอยู่กับแฟน ผมรักแฟนมาก ผมทำให้ได้ทุกอย่าง ทั้งซักผ้าซักกางเกงในล่างจานล้างห้องน้ำกวาดห้องถูห้อง เพราะผมกลัวแฟนผมเหนื่อยเพราะแค่งานเค้าเค้าก็เหนื่อยพอแล้วคับ จนมาวันนึงวันที่สามีแฟนผมจับได้ว่าอยู่กับผมคุยกับผม สามีเธอก็ปล่อยและได้เลิกกันแต่ยังไม่ได้หย่ากันคับผมก็เข้าใจนะเพราะเค้ามีลูกกันมาก่อนยังไงก็คุยกันอยู่ดี ผมรับได้ วันเกิดแฟนผม 14 เมษายน ผมซื้อสร้อยทองให้แฟนผมใส่ เป็นแฟนคนแรกที่ผมซื้อให้ ผมก็แปลกใจตัวผมเองนะทำไมถึงซื้อคบกันแค่ไม่ถึงปี จนเวลาผ่านไปเรื่อยๆและทุกครั้งเวลาทะเลาะกันเธอชอบบอกเลิกผมทุกครั้ง แล้วบางครั้งที่ผมขอโทษเธอไม่สำเร็จผมก็จะทำร้ายตัวเอง(แค่ 2 ครั้งนะ)เพื่อที่จะรั้งให้เธอไม่ไป ครั้งที่ 1 สำเร็จ เธอไม่ไป ส่วนมากจะทะเลาะเรื่อง เพื่อนเธอ เธอจะสนใจเพื่อนมากกว่า แคร์ความรู้สึกเพื่อนมากกว่า และเรื่องผมชอบขับรถใจร้อน เรื่องปากหมาของผม คือผมรับผิดนะ ผมเป็นคนปากหมาผมพูดไม่ได้คิดอะไรแต่คนฟังเค้ารู้สึกไม่ดี แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นผมก็รักเธอสุดหัวใจ แล้วเราทั้งสองก็พยุ้ง ความรักของเรามาได้จน เกือบปี ผมก็ได้ตัดสินใจออกรถให้เธอขับเพื่อจะได้กลับไปหาลูกพาลูกขับรถเที่ยว ถึงรถจะไม่ใหม่มาก ผมก็อยากให้เธอสบายจะได้ไม่ต้องไปยืมรถสามีเก่าเธอ และทุกครั้งเวลาที่เธอกลับบ้าน เธอชอบหายเงียบ ผมโทรหาบางครั้งก็หงุดหงิดใส่ผม จนกระทั่งให้ขับรถกลับบ้านผมก็บอกว่าถึงให้โทรหาด้วยเพราะผมเป็นห่วงผมไม่ได้ขับไปส่งเธอเหมือนแต่ก่อนผู้หญิงขับรถคนเดียวกลางคืนอันตราย ผมก็แค่อยากรู้ว่าเธอปลอดภัย และเธอก็ชอบว่าผมบอกผมไม่เข้าใจเธอเลยหรอ เรื่องลูก ผมก็เข้าใจแต่แค่โทรมาหาบ้างได้มั้ย คนทันเป็นห่วงและก็จะทะเลาะกันวนเวียนแต่เรื่องแบบนี้ และผมไม่เคยมีแม้แต่เรื่องผู้หญิงตลอดเวลาที่คบเธอมา จนกระทั่ง วันนึง รุ่นน้องผมที่เคยคบกับผมตั้งแต่สมัย ม.ต้น คือมันก็เหมือนพี่น้องกัน ไม่ได้มีอะไรกัน บังเอิญมาเจอกันในเฟสบุ้ค แล้วก็ถามว่าเป็นยังไง ถามทุกข์สุขดิบว่าเป็นยังไงเพราะไม่คิดว่าจะเจอกัน จนแฟนผมตอนเช้ามาตรวจโทรสัพผม แล้วอ่านเจอ ผมก็บอกแฟนคนแรกตั้งแต่สมัย ม.ต้นแล้ว มันเหมือนพี่น้อง ผมก็คิดว่าเธอไม่อะไร ผมก็ออกไปส่งเธอทำงานปกติ จนกระทั่งตอนเย็นผมกลับมาที่ห้องผมสังเกตุมีอะไรเปลี่ยนไป คือเธอเก็บเสื้อผ้าไปอยู่กะเพื่อนเธอ ผมโทรหาเธอไม่รับ ผมเสียใจนะ ผมคิดว่าเธอคงไปจริงๆ แล้วใกล้จะปีใหม่แล้วด้วยซึ่งผมต้องกลับลำปาง แต่ผมก็บอกและชวนเธอก่อนหน้าแล้ว เธอบอกว่าไปด้วย แต่ผมก็บอกเธอว่าถ้าไม่ไปไม่เป็นไรนะเผื่อจะได้อยู่กับลูกช่วงวันหยุด แล้วแต่เธอเลยนะ จนมาวันที่ผมจะไป ผมก็แกล้งบอกเธอว่าผมไปแล้วนะ แต่ผมไปอีกวัน 5555 ตอนเย็นผมก็ไปรอเธอที่ห้อง เธอกลับมาจริงๆ เราก็คุยกันปรับความเข้าใจกันและก็มีอะไรกัน 18+ แต่เธอบอกกลับผมว่ากลับมาจากลำปางค่อยมาคุยกัน จนผมไปลำปางเที่ยวอย่างสนุกสนาน เธอก็พาลูกเที่ยวกับเพื่อนๆเธอ จนผมกลับจากลำปาง เราก็คุยกัน ก็อยู่กันแบบมีความสุข แต่ใครจะไปรู้ ว่าความสุขครั้งนี้ จะเป็นครั้งสุดท้าย ผมเองเป็นความคิดที่แย่มาก คิดว่าเธอไม่ได้รักผม คิดว่าเธอพร้อมที่จะไปจากผมตอนไหนก็ได้ มันทำให้ผมฉุดคิดขึ้นมาตลอดเวลา จนกระทั่ง 2 เดือนผ่านไป ผมได้เจอกับผู้หญิงอีกคน ผมก็คุยตอนแรกคุยกันแบบปกติ เพราะผมเจอผู้หญิงคนนี้มาสองปีกว่าแล้วเจอก่อนที่จะเจอแฟนผมอีกแต่ไม่เคยได้คุยกัน จนกระทั่งผู้หญิงคนนี้ @ เฟสผมมา เราก็เริ่มคุยกัน เราต่างยอมรับว่าเคยแอบชอบกันแต่คิดว่าต่างคนต่างมีแฟนแล้ว ถามว่าผมมั้ย ผมยอมรับคับว่าผมมันไม่ควรที่จะทำด้วยซ้ำไป แต่ถามว่าผมรักแฟนผมมั้ย ผมบอกเลยคับว่ารักมาก แต่นาทีนั้น ในหัวที่มันฉุดขึ้นมาตลอดว่าเธอพร้อมจะไปจากผมตลอดเวลา ผมขาดเธอได้ จนกระทั้งแฟนผมจับได้ ว่าผมคุยกับผู้หญิงคนนี้ แฟนผมร้องไห้ ผมตื่นมาด้วยอาการ งงๆ เพราะผมกินยาไป แฟนผมไม่ได้นอนทั้งคืน ผมก็ไม่ได้นอนทั้งคืน ผมก็โมโห ว่าแฟนผม แต่ผมไม่เคยคิดที่จะลงมือไปทำร้ายเธอนะคับ แล้วพอวันรุ่งขึ้นผมจะไปส่งเธอ เธอบอกไม่ต้องไปเองได้ แต่วันนั้นผมก็ได้ลางานไว้แล้วแต่เธอไม่รู้ ผมใช้เวลาทั้งวันในการคิดตัดสินใจ ผมกะว่าเย็นนี้แฟนผมกลับมาผมจะขอโทษ ทุกๆอย่าง จนมาถึงเวลาบ่าย 4 โมง ผมได้ยินเสียงไขกุญแจ และที่มองไปเห็นคือแฟนผมมากะเพื่อนสาว แล้วมาเก็บข้าวของตรงหน้าผม ผมเดินเข้าไปกอดเธอ ผมบอกว่าขอโทษเธอบอกว่ามันสายไปแล้ว สายไปแล้วจริงๆ ในนาทีนั้นผมนั่งดูเธอเก็บเสื้อผ้า น้ำตาผมก็ไหลไป ไหลแบบไม่หยุดผมเสียใจมาก ในใจผมแบบว่าสลายมากใจพังมาก กูทำอะไรลงไป ได้แต่โทษตัวเอง จนเธอเก็บเสื้อผ้าเสด ผมมองเธอค่อยๆเดินจากไป จากไป จนสุดสายตาที่จะมองเห็น ผมปิดประตูห้องผมล้มทั้งยืนหน้าประตู ผมเหมือนคนบ้า ผมรักเธอมากจริงๆ จากที่คิดว่าขาดเธอได้แต่พอเธอไปจริงมันกลายเป็นว่าผมขาดเธอไม่ได้จริงๆ เธอไปอยู่บ้านน้าผู้ชายที่ทำงานที่เดียวกันและเพื่อนเธอก็อยู่ด้วย ผมก็สบายใจเพราะว่าน้าคนนี้ ค่อยให้คำปรึกษาผมตลอด ผมก็เคยปรึกษาเค้าเรื่องนี้กับแฟน ว่ามันแค่ชั่ววูปที่ผมเผลอไปคุยกะคนอื่นแกก็ให้คำปรึกษาที่ดีมากตลอด(ผมกับแฟนก็ทำงานที่เดียวกันน้าคนนี้ก็ทำที่เดียวเหมือนกัน)จนเวลาผ่านไปผมเริ่มทำใจได้เพราะผมง้อแฟนผมมาตลอดเธอยืนยันคำเดิมยังไงก็ไม่กลับ แต่ผู้หญิงที่ผมคุยด้วยนั้นก็เข้ามาทำให้ผมดีขึ้นดีขึ้น แต่เธอไม่เคยรู้ว่าผมมีแฟน วันที่ผมไม่สบายผมบอกบอกแฟนผมว่าตัวเองเค้าไม่สบาย แฟนผมก็บอกว่าแล้วจะให้ทำไงก็ต้องดูแลตัวเองหรือเปล่า ผมก็บอกงั้นไม่เป็นไร จนกระทั่ง เธอมาเก็บเสื้อผ้าส่วนที่เหลือที่ยังอยู่ในห้องผม ผมให้เธอนั่งลงบนเตียง ผมกอดเธอ ผมขอโทษเธอ เธอบอกมันไม่ทันแล้ว ลืมเธอได้แล้ว ผมตัดสินใจเดินไปหลังบ้านหยิบมืดขึ้นมา ฟันที่แขนของผม เลือดไหลเต็มมือ เธอก็บอกผมว่าไป โรงบาลเลย เธอจะพาไป ผมบอกไม่เป็นไร ผมดูแลตัวเองได้เธอไปเถอะเพื่อนเธอ รออยู่ข้างล่าง และเธอก็ไปจริงๆ มันทำให้ผมรู้อะไรขึ้นมาว่า ต่อให้ผมตายตรงหน้าเธอก็พร้อมที่จะไป ขนาดผมเลือดออกแบบนี้ เธอก็ยังจะไป ใช่ผมไล่เธอ แต่คนถ้ารักกันจริงต่อให้ไล่ขนาดไหนเห็นเลือดเยอะแบบนี้ยังมีจิตใจเก็บของแล้วไปต่อหรอ จนผมทำใจและยอมรับ ผมก็คุยกับผู้หญิงคนนั้น มันก็ทำให้ผมดีขึ้น ดีขึ้น จนกระทั่งวันนึงแฟนผมได้ส่งไลน์มาหาผมตอน ตี 4 ผมหลับอยู่ ผมตื่นมาตอน 6 โมงเช้า ผมเห็นข้อความ ผมรีบโทรหาเธอ เธอบอกว่าพาไปโรงบาลหน่อย เธอไม่สบายหนักมากไข้ขึ้น 39 ผมพาเธอมาโรงบาล ผมไปรับเธอและสิ่งที่เห็นคืนแฟนผมเข้าไปนอนอยู่ในห้องน้าผู้ชายคนนั้น ผมนั่งนิ่งๆมองรอบห้อง ผมตกใจนะแต่ผมก็ไม่คิดอะไรเพราะแฟนผมบอกนอนพื้นมันปวดหลัง ผมก็เชื่อใจคงไม่มีอะไร และผมก็บอกกับผู้หญิงคนนั้นว่าญาติผมป่วย ต้องมาดูญาติที่ โรงบาลนะ ตอนนั้นผมลังเลกับใจผมมาก ลังเลมากจริงๆ ผมทำอะไรอยู่ ทำไมวันที่เราเลือดออกเค้าไม่อยู่ข้างๆเราเลย มีแต่พ่อแม่เรา แต่วันที่เธอป่วยกลับเป็นเราที่อยู่ข้างเธอ และนอนเฝ้าเธอทุกคืน แฟนผมนอนโรงบาล 1 อาทิต แฟนผมกับผมก็เริ่มคุยกัน เริ่มกลับมาเหมือนเดิมเพราะอยู่ๆเธอก็มาอ้อนวอนผม ให้ผมมารักเธออีกครั้ง ถามใจผมจริงๆผมดีใจนะ แต่ผมลังเลมาก ที่ลังเลไม่ใช่อะไรนะ เพราะผมเลือกเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้วเพราะผมกับผู้หญิงคนนั้นก็แค่คุยกันไม่มีอะไรเกินเลย ที่ลังเลเพราะผมเคยโดนกระทำกับแฟนคนแรกที่คบมา 8 ปีก่อนแล้วแฟนคนแรกหลอกให้ผมไม่เหลือใครแล้วก็ทิ้งผมไป ผมแค่ลังเลตรงนี้ และเธอก็ได้มาอยู่กับผม และก็รู้ว่าผมยังคุยกะผู้หญิงคนนั้น ผมเลยตัดปันหาโดยการที่ผมจะลาออกไปทำงานที่อื่น แฟนผมก็ร้องไห้ไม่ให้ผมไป รั้งทุกอย่างไม่ให้ผมบล็อคเบอร์ เปลี่ยนเฟส เปลี่ยนเบอร์ให้เธอได้เห็นผมว่าเป็นยังไง จนกระทั่งวันเกิดเธอ 14 เมษา ผมซื้อของขวัญให้เธอเป็น นาฬิกา เพราะผมวางแผนไว้ว่าจะไปวันที่ 17 เมษา ออกจากงานตรงนี้ แล้วไปทำงานต่างจังหวัดเลย ผมกับเธอดูเหมือนจะกลับมารักกัน วันที่ 16 เมษา ผมพาเธอไปกินข้าว และมาที่ห้องผม ผมก็มีอะไรกับเธอ จนวันที่ 17 ผมต้องไปจริง ผมไปแต่ผมยังไม่ได้ลาออกจาก บริษัทเดิม ผมไปเลย ไปอยู่ที่ใหม่ได้แค่คืนเดียว ผมอดคิดถึงเธอไม่ไหวผมพร้อมที่จะกลับไปขอโทดอะไรหลายๆอย่างที่ผ่านมา เรามาเริ่มกันใหม่นะ วันรุ่งขึ้นผมรีบขับรถกลับไปหาเธอ และแล้ว เธอก็เปลี่ยนไป เธอยล็อคไลน์ บล็อคเฟส บล็อคเบอร์ผม ผมไปทำงานเจอหน้าเธอผมเดินไปหอมแก้มเธอ เธอด่าเธอว่าผม ผม งง มากมันเกิดอะไรขึ้น ทั้งๆที่แค่วันเดียวก่อนหน้านี้เธอดูรักผมมากและเหมือนจะกลับมารักกันได้ดี จนผมได้เห็นเธอส่งข้อความมาบอกว่า ไม่เหลือใครแล้วล่ะสิถึงกลับมา บอกเลยมันไม่มีทางแล้ว ลืมเราเถอะ ยังไงเธอก็ไม่มีวันรักผมแล้ว ผมเหมือนดูหนังซ้ำซากกับคนที่คบมา 8 ปี แล้วมาเจอแบบนี้อีก ผมรักเธอนะ รักมากจริงๆ ผมทำทุกอย่าง ง้อเธอทุกอย่าง แต่มันก็ไม่เป็นผล จนผ่านไป 1 เดือนผมกำลังจะไปญี่ปุ่น และวันนั้นผมก็กำลังจะขึ้นเครื่องบิน ผมสืบมาได้ว่า เธอกับน้าผู้ชายคนนั้นแอบคบกันมาโดยตลอดที่ผมไม่รู้ ผมเอ๊ะใจตั้งนานแล้ว ว่าทำไม ไปไหนไปด้วยกันตลอด ผมไม่ได้คิดอะไรคิดว่าเค้าเป็นน้าคงไม่แย่งเมียน้อง แต่วันนี้มันเกิดขึ้นแล้วแต่ในใจลึกๆผมโกดมั้ย โกดคับ แต่อีกใจก็ดีคับให้เค้าไปเจอคนที่ดีกว่าผม ผมก็บอกเธอว่าถ้าเค้าไม่รักก็กลับมา ผมจะรอเธออยู่ตรงนี้ ผมอยากรู้ว่าถ้าเหตุการ์ณนี้เกิดกับเพื่อนๆ จะปล่อยหรือรอเธอดีคับ เพราะผมบอกเลย ตลอดเวลาที่ผมคบเธอผมว่า ผมดูแบเธอได้ดีเลยแหละ ผมทุ่มให้เธอทุกอย่างแม้บางเดือนจะมีกินบ้างไม่มีบ้าง ผมยอมให้เธอตลอด และสุดท้ายนี้ผมจะบอกว่าถ้าเธอได้อ่านกระทู้นี้ ผมอยากบอกว่า ผมรักเธอมาก รักมากจริงๆ ขอโทดที่ทำให้เสียใจ ขอโทดที่เค้ามันแย่ รักเธอนะ