คนคุยกันทุกวันแต่ไม่ได้เป็นอะไรกัน จำเป็นต้องแคร์ขนาดนี้ไหม

ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ เป็นเรื่องของ จขกท.เอง คือเราคุยกับรุ่นพี่คนนึงมานานมาก ตั้งแต่ที่ในเฟซบุ๊คฮิตเล่นไลค์ทักกัน นั่นทำให้เรากับรุ่นพี่รู้จักกัน เราคุยกันทุกวันโดยไม่มีมีคำบอกลา แบบว่านึกจะหายก็หายไปเลยแล้วก็กลับมาตอบตอนนี้คือชินมาก5555 ก็ไม่รู้ว่าไปชอบเขาตอนไหนเหมือนกันรู้อีกทีก็บอกชอบเขาไปแล้ว แต่คำตอบที่เราได้กลับมาคือเขาอยากให้เราเหมือนเดิม เราก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเหมือนเดิมของเขาคือตอนที่ยังไม่รู้จักกันหรือตอนที่คุยกันทุกวันแบบนี้ แต่เราก็ผ่านตรงนั้นมาได้คุยเหมือนเดิมทุกวัน มีครั้งนึกที่เราเคยบล็อกเฟซเขาแต่สุดท้ายเราก็กลับมาปลดบล็อกแล้วคุยกันเหมือนเดิมอีก เหตุผลที่กลับมาก็ไม่รู้ว่าคิดไปคนเดียวหรือเปล่า เพราะตอนที่เราเริ่มรู้จักกับพี่เขา เขาเพิ่งเลิกกับแฟน เหมือนเรามาดามใจเขาเลย5555 แต่เราก็คิดตลอดนะว่าเราเป็นแค่คนคุยท่องไว้ตลอดด ทำให้เหมือนตอนนี้เขามีอะไรไม่สบายใจเขาก็จะคุยจะเล่าให้ฟังตลอด เราก็คอยให้กำลังใจเขาตลอด เวลาเราคิดจะหายไปจากเขาเราก็ทำไม่ได้คิดตลอดว่าถ้าเขาไม่มีเราแล้วเขาจะเล่าเรื่องไม่สบายใจให้ใครฟัง ใครจะปลอบเขา แล้วก็อะไรอีกหลายอย่างที่ทำให้เราไม่กล้าเลิกคุย เราก็สงสัยตัวเองเหมือนกันว่าเราแคร์เขามากไปไหม หรือทั้งหมดเราคิดไปเอง