สวัสดีค่ะ ดิฉันมีเรื่องอึดอัดใจ เก็บมานานมากแล้ว พยายามหาทางออกว่าจะทำยังไงดี แต่ก็ไม่เกิดผล วันนี้จึงอยากจะมาปรึกษา หาแนวคิดใหม่ๆหน่อยค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่า ดิฉันคนกันกับแฟน ตอนแรกเขาก็ดีเอาใจเรา ตามใจเราทุกอย่าง พอเวลาผ่านไปสักพักดิฉันจึงตัดสินใจเข้ามาอยู่กับครอบครัวของเขา
แรกๆก็ดีค่ะ พออยู่ไปสักพักเริ่มมีปัญหา ทะเราะกันบ่อยขึ้น ทะเราะกันเพราะเรื่องความคิดไม่ตรงกันบ้าง เรื่องของคนอื่นบ้าง แต่ก็ยังไม่มีอะไรร้ายแรงค่ะ
อยู่มาได้2ปี ดิฉันท้อง (ตอนแรกก็คิดล่ะว่าจะยังทนอยู่กะเขาหรือเปล่า หรือว่าจะเก็บข้าวของไปหาเลี้ยงลูกของเราเองที่บ้านเรา เพราะทางพ่อแม่เราก็ไม่มีปัญหาอะไรถ้าจะมีแต่ลูกไม่มีสามี) แต่ก็คิดใหม่อดทนอีกครั้งน่า...ลูกเราจะได้ไม่ขาดพ่อ
ตอนนี้คลอดแล้วค่ะ หนักกว่าเก่าค่ะ นึกว่ามีลูกแล้วเขาจะเลิกนิสัยแย่งที่เราไม่ชอบ เพราะดิฉันจะบอกเขาหมดว่าอะไรที่ชอบไม่ชอบ ขั้นไหนที่จะอดทนได้ ขั้นไหนที่รับไม่ได้
แต่แล้วด้วยความที่ไม่เข้าใจกัน พูดบอกอะไรก็เหมือนไม่สนใจ ทำให้ปัญหาทุกอย่างมันแย่กว่าเดิมไปกันใหญ่ เรื่องมันไปถึงพ่อแม่พี่น้องของเขา กลายเป็นดิฉันเป็นคนงี่เง้าเอาแต่ใจ
เหนื่อยค่ะไม่ว่าทำยังไงความรู้สึกมันก็ไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิม วันนี้ตัดสินใจคุยกับพ่อแม่เขาว่าเนี่ยเรากับลูกเขาเนี่ยคงอยู่กันไม่ได้แล้วล่ะ ไม่มีทางไหนเลยที่จะอยู่กันลอด เราจะกลับไปอยู่บ้านเราแล้วนะ ลูกเราเราก็รักยังไงก็ต้องเอาไปด้วยแน่ๆ
เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ล่ะค่ะ มีใครจะให้คำปรึกษา หรือจะให้คำแนะนำอะไรกับดิฉันมั้งค่ะ ตอนนี้ปวดหัวมากเลยค่ะ
ขอปรึกษาปัญหาชีวิตหน่อยค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่า ดิฉันคนกันกับแฟน ตอนแรกเขาก็ดีเอาใจเรา ตามใจเราทุกอย่าง พอเวลาผ่านไปสักพักดิฉันจึงตัดสินใจเข้ามาอยู่กับครอบครัวของเขา
แรกๆก็ดีค่ะ พออยู่ไปสักพักเริ่มมีปัญหา ทะเราะกันบ่อยขึ้น ทะเราะกันเพราะเรื่องความคิดไม่ตรงกันบ้าง เรื่องของคนอื่นบ้าง แต่ก็ยังไม่มีอะไรร้ายแรงค่ะ
อยู่มาได้2ปี ดิฉันท้อง (ตอนแรกก็คิดล่ะว่าจะยังทนอยู่กะเขาหรือเปล่า หรือว่าจะเก็บข้าวของไปหาเลี้ยงลูกของเราเองที่บ้านเรา เพราะทางพ่อแม่เราก็ไม่มีปัญหาอะไรถ้าจะมีแต่ลูกไม่มีสามี) แต่ก็คิดใหม่อดทนอีกครั้งน่า...ลูกเราจะได้ไม่ขาดพ่อ
ตอนนี้คลอดแล้วค่ะ หนักกว่าเก่าค่ะ นึกว่ามีลูกแล้วเขาจะเลิกนิสัยแย่งที่เราไม่ชอบ เพราะดิฉันจะบอกเขาหมดว่าอะไรที่ชอบไม่ชอบ ขั้นไหนที่จะอดทนได้ ขั้นไหนที่รับไม่ได้
แต่แล้วด้วยความที่ไม่เข้าใจกัน พูดบอกอะไรก็เหมือนไม่สนใจ ทำให้ปัญหาทุกอย่างมันแย่กว่าเดิมไปกันใหญ่ เรื่องมันไปถึงพ่อแม่พี่น้องของเขา กลายเป็นดิฉันเป็นคนงี่เง้าเอาแต่ใจ
เหนื่อยค่ะไม่ว่าทำยังไงความรู้สึกมันก็ไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิม วันนี้ตัดสินใจคุยกับพ่อแม่เขาว่าเนี่ยเรากับลูกเขาเนี่ยคงอยู่กันไม่ได้แล้วล่ะ ไม่มีทางไหนเลยที่จะอยู่กันลอด เราจะกลับไปอยู่บ้านเราแล้วนะ ลูกเราเราก็รักยังไงก็ต้องเอาไปด้วยแน่ๆ
เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ล่ะค่ะ มีใครจะให้คำปรึกษา หรือจะให้คำแนะนำอะไรกับดิฉันมั้งค่ะ ตอนนี้ปวดหัวมากเลยค่ะ