บทเรียนราคาแสนแพง :(

เรารู้จักกับ ผช.คนนึงในที่ทำงาน ก่อนอื่นต้องบอกว่าเราทำงานหลังเลิกเรียนเป็นโฮสเตส (พนักงานต้อนรับ)ในโรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่ง เราจะเข้าๆออกๆโรงแรมนี้เป็นประจำ พี่ๆพนง.ที่นี่รู้จักเราเกือบทุกคนทั้งหญิงและชาย เราสนิทพูดคุย เล่นสนุกสนานเฮฮาได้กับทุกคน แต่มีอยู่คนนึง ขอแทนชื่อว่า พี่วินนะคะ เรากับพี่วินเจอกันบ่อยคะ แต่เราค่อนข้างจะไม่ค่อยชอบหน้าพี่วินเท่าไหร่ เค้าก็เหมือนพวกพี่คนอื่นๆแหละคะ ที่ชอบแกล้งเรา ไม่สิจะว่าเหมือนคนอื่นคงไม่ได้ อีพี่วินไม่เคยทักทายเราเลย มีแต่แกล้งเจ็บๆต่างๆนาๆ เราจึงไม่อยากเข้าใกล้ แต่ไม่รู้ว่าจะเรียกเวรกรรมรึป่าวนะคะ อยู่ๆอีตาพี่วินเปลี่ยนไปคะไม่คุยไม่เล่นกับเราเหมือนก่อน ซึ่งเราก็ร้อนใจทำไมมีอะไรไม่พอใจรึป่าว เจอกันก็เดินสวนแทบจะเหยียบหัวไม่แกล้งไม่สนใจ เราก็หงุดหงิดเอะใจ ว่าทำไมเราต้องสนใจใส่ใจเค้าด้วย ถึงขั้นมาร้องไห้กับเพื่อนสนิทว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนี้ ก็หยุดงานไม่ทำงานแล้วกลับมานอนคิดหลายวันอะคะ คำตอบคืออะไรก็ไม่แน่ใจ รู้แค่ว่าเวลามีคนพูดถึงเค้าใจเราสั่นตลอด เวลากลับไปทำงานเจอหน้าพี่วินเราจะรู้สึกตื่นเต้น ใจสั่นตลอดเวลา เวลาอยู่ใกล้ก็เหมือนกันคะ แอบรู้สึกอบอุ่นมากๆ แต่นั่นแหละคะพี่วินก็ไม่ยอมคุยกะเรา เราเลยตัดสินใจถามว่าเป็นอะไรทำไมดูเงียบๆ เค้าก็ไม่ตอบคะ ทำหน้างอนๆสะบัดตูดหนีไป เราก็เริ่มท้อใจเริ่มรู้สึกกังวลทั้งใจตัวเอง ทั้งตัวพี่วิน ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ จนกระทั่งอยู่มาวันนึงอยู่ดีๆพี่วินก็เดินมาหาเรา เราก็เดินหลบนึกว่าจะมายืนหยิ่งใส่แต่เปล่า...พอเราจะเดินหนีพี่วินก็ดึงมือเราไว้ และก็แกล้งผลักหัวเรา เราก็งงๆแต่แอบดีใจนะ555 เราเลยพูดว่า เออจะหยิ่งก็หยิ่งให้ตลอดไม่คุยก็ไม่ต้องคุย พี่วินก็ตอบกลับด้วยสีหน้ากวนเบื้องล่าง พูดจาแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่คุยด้วยหรอก พอเราได้ยินแบบนี้ก็เลยเงียบแล้วเดินหนี ตอนนั้นดีใจมากกก!! แต่ก็ยังกลับมาทบทวนความรู้สึกตัวเอง เหตุการณ์เดิมๆเกิดขึ้นซ้ำๆเรื่องราวระหว่างเรากับพี่วิน จนมีแต่คนจับตามองพี่วินกับเรา บางคนดูออกว่าเราคิดอะไร ก็พากันแซวอย่างหนักจนเรามั่นใจในความรู้สึกตัวเอง ว่ารู้สึกยังงัย ช่วงนั้นมีความสุขมากๆจนลืมเรื่องราวต่างๆที่ควรจะนึกถึง
เรากับพี่วินได้ทำงานร่วมกันบ่อยขึ้นๆเวลามีพี่ๆผู้ชายคนอื่นมาเล่นมาคุยกับเราพี่วินจะเดินมาขัดมาขวาง เดินวนไปเวียนมาไม่ทำงานทำการ จนบางทีผจก.แอบเดินมาแซวก็มี จนต้องแยกย้าย
นานวันเข้าเรื่องราวของเราเลยเถิดไปไกลจนถึงขั้นมีเรื่องอย่างว่าเกิดขึ้นบ่อยๆ(18+) หลังจากนั้นมาความรู้สึกเราเปลี่ยนไป เราหวงพี่วินมาก เป็นห่วงทุกเรื่อง เวลามีปัญหาอะไรเราก็อยากเป็นคนแรกที่พี่วินนึกถึง เรารู้สึก "รัก" ทั้งๆที่รู้ว่ามันมีอะไรหลายๆอย่างที่จะทำให้เราไม่ได้ไปด้วยกันอยู่แล้ว นั่นยิ่งทำให้เจ็บปวดมากที่สุด ในระหว่างความสัมพันของเรากับพี่วินเดินหน้าไปเรื่อยสิ่งหนึ่งที่ทำให้เราต้องกลับมาหวนคิดคือ "เราไม่เคยรู้เรื่องราวต่างๆของเค้าเลย" ใช่คะ เราไม่เคยโทรคุยกัน เราไม่มีเบอร์โทรของกันและกัน (ซึ่งพี่วินพึ่งจะมาขอช่วงหลัง) ไม่มีเฟสบุ๊ค ไม่รู้เหมือนกันคะจะเรียกว่าอยู่ฐานะอะไรแต่เราไม่กล้าแม้แต่จะทวงถาม จนความสงสัยของเรามันมีมากคะ เลยแอบค้นเฟสบุ๊ค เจอค่ะ แต่สิ่งที่ช้อคทำเอาล้มทั้งยืน พี่วินมีแฟนแล้ว ไปมาหาสู่กันตลอด คบกันก่อนจะมาเจอเรา ตอนนั้นร้องไห้จนแทบไม่มีน้ำตาให้ไหล รู้เห็นทุกอย่างรู้ความเป็นไป รู้แม้กระทั่งสถานะตอนนั้นของตัวเอง เจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก อธิบายไม่ได้ค่ะ รู้แค่ว่าต้องออกมาจากตรงนั้นให้ไวที่สุด เราก็เล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนฟังเพื่อนจะไปเอาเรื่องให้ได้ แต่เราห้ามไว้เพราะเรารู้ดีว่ามันจะต้องจบยังงัย จากเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นเราเดาได้ค่ะ ยังงัยเค้าก็เลือกคนของเค้า เราพยายามหมางเมินใส่พี่วินตลอดหลังจากวันนั้น หนีหน้า ไม่ไปเจอไม่ไปหา พี่วินก็จะตามเราตลอดชวนเราไปนู่นไปนี่ เราก็บอกแค่ว่าไม่ว่าง พอคล้อยหลังก็ร้องไห้เป็นเผาเต่า เราตัดสินใจเดินออกมาเงียบๆจากชีวิตเค้า รักมากแค่ไหนแต่ทำได้แค่ทำใจ ไม่อยากไปสร้างปัญหาให้คนที่เค้าไม่รู้เรื่อง พี่วินกับแฟนดูรักกันดีค่ะ ช่วงที่เรามีอะไรกัน พอหลังจากแยกย้ายเค้าก็ไปหาแฟนเค้าค่ะ (ดูในเฟสบุ๊ค) มันทรมานแบบบอกไม่ถูก แย่ไปกว่านั้น หลังจากเหตุการณ์ต่างๆเกิดขึ้นเราหมางเมิน พี่วินก็ไม่คิดจะง้อหรืออธิบายเรื่องราวใดๆ
จนผ่านมาเกือบสองเดือน เราเกิดอาการผิดปกติหลายๆอย่างเลยสงสัยว่าตัวเองท้องรึป่าว กลับมาจากมหาลัยก็ไปซื้อที่ตรวจมาตรวจ ขึ้น2ขีดแบบจางมากๆเราก็ใจสั่นมือสั่น คิดว่าตัวเองตาฝาด เลยรอเช้าของอีกวัน รอบนี้ขึ้น2ขีดชัดเจน นาทีนั้นเหมือนโลกหยุดหมุน เข่าอ่อน หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะมือไม้สั่นไม่รู้จะทำยังงัย ร้องไห้คนเดียวเงียบๆตอนนั้นทุกอย่างบีบหัวใจสุดๆผิดหวังจากเรื่องนั้น แล้วต้องมาเจอะกับเรื่องนี้เป็นความรู้สึกที่อธิบายยากมาก
สมองคิดต่างๆนาๆว่าจะบอกเรื่องนี้กับคนที่บ้านยังงัย ควรบอกหรือไม่ควรบอกที่บ้าน เราเลยตัดสินใจโทรไปหาเพื่อนเล่าทุกอย่างให้เพื่อนฟังเพื่อนพากันช้อคไปตามๆกัน แต่ก็พากันลงมติว่าควรบอกให้ที่บ้านรู้ เราซึ่งรู้ดีว่าจะเป็นยังงัย
ตัดสินใจด้วยตัวเอง แต่ก็ตกปากรับคำกับเพื่อนไปว่าจะบอกกับครอบครัว และเพื่อนยังให้เราบอกกับพี่วิน แต่เรายืนยันว่าเราจะไม่มีทางบอกพี่วิน ถ้าเราสองคนจะจบก็ขอให้จบแค่นี้ ไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้ เราตัดสินใจไม่ขอเก็บเค้าไว้
เรารู้สึกแย่มากๆถึงมากที่สุดในชีวิต คิดถึงแม่ สงสารสิ่งที่ตัวเองทำร้ายทำลายเค้า เราเจ็บขนาดนี้เค้าคงจะเจ็บไม่น้อย เราได้แต่ภาวนาขอโทษในใจเป็นล้านครั้ง รู้ว่าสิ่งที่จะตามมาจะเกิดอะไรขึ้นเรายอมรับมันไว้ทุกอย่าง ยอมรับกรรมทั้งหมด
เพื่อนเรามารู้ทีหลังว่าเราไปทำอะไรก็ด่าชุดใหญ่
และจะไปเรื่องพี่วินให้ได้จะให้พี่วินรับผิดชอบ แต่เหมือนเดิมคะ
เราขอหยุดเรื่องทั้งหมดไว้แค่นี้ ทุกอย่างจบแค่ที่เรา
เพราะเราคิดว่าบอกไปมันคงไม่ทำให้เราดีขึ้น ทุกอย่างที่สูญเสียไปมันคงไม่กลับมา