เราขอเริ่มต้นจากการบอกว่าเราโพสต์บางอย่างลงใน facebook ซึ่งในตอนนั้นเราคิดแค่ว่าอยากจะแชร์ประสบการณ์ในเรื่องที่เราเป็นทุกข์กับมันมากๆ เครียดมาเป็นเดือนๆ เพราะใน facebook เราจะรับแอดแค่คนที่รู้จักหรือเป็นเพื่อนพี่น้องกันในสถาบันการศึกษาอะไรยังงี้อะค่ะ เลยคิดไปว่าก็คงมีแต่เพื่อนๆ แต่พอเราทำไปเสร็จเราก็มานั่งกังวลเพราะว่ามันอาจจะมีเนื้อหาบางอย่างที่ทำให้คนที่ไม่ชอบเราหรือหมั่นไส้เราเอาไปแก้แค้นได้
ทีนี้เราก็มานั่งวิตกกังวลกับมันมากๆ แบบไม่เป็นอันคิดเรื่องอื่นเลย เรากลัวมากว่าจะมีใครเซฟมันมามั้ย จะเอาไปจัดการเรามั้ย แม้ใน facebook จะมีแต่เพื่อนๆพี่ๆน้องๆแต่ไม่ใช่ทั้ง100% บางคนไม่รู้จักก็มีแต่น้อยมากๆ แต่เราก็คิดว่าคนที่ไม่รู้จักเราเค้าคงไม่มาทำอะไรเรา ที่เรากลัวมากๆเพราะถ้ามันเกิดขึ้นผลที่ตามมามันค่อนข้างร้ายแรง ถ้าถามว่าแล้วทำไมตอนทำไม่คิด ก็เพราะตอนนั้นคิดแค่ว่าก็มีแต่เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ซึ่งเราก็มาคิดได้ทีหลังว่าก็อาจจะไม่ใช่ทุกคนที่จะหวังดีกับเรา เค้าอาจจะรอเล่นงานเราอยู่ก็ได้ เราอาจจะเคยไปทำอะไรให้เค้าหมั่นไส้หรืออะไรก็ตาม
คือเรายอมรับนะคะว่าเป็นความผิดของเราเอง มันก็เลยทำให้เราด่าตัวเอง ตำหนิตัวเองมาตลอดหลายๆวัน หลังจากเกิดเรื่องก็ร้องไห้ทุกวัน ปรึกษาเพื่อนๆแล้วก็ดีขึ้น แต่มันก็ยังไม่หายดี คือเรากลัวเรื่องนี้มากๆ แต่เราก็พยายามคิดว่ามันคงจะไม่มีใครทำอะไรเราหรอก เพราะเราเองก็ไม่เคยไปทำให้ใครเจ็บช้ำน้ำใจขนาดที่เค้าจะต้องมาแก้แค้นกันถึงขนาดนี้ แต่ก็ยังแอบคิดว่าแล้วถ้าเค้าไม่ได้ตั้งใจเซฟเพื่อจะทำอะไรเรา แต่เค้าเซฟมาเพื่อเหตุผลอื่น เช่นจะแกล้งเรา แล้วเกิดวันนึงมันหลุดออกมา จะทำยังไง คือเราคิดแม้แต่อะไรแบบนี้อะค่ะ คิดมากมากๆ
เรายอมรับว่าเราอาจจะมองโลกในแง่ร้ายมากเกินไป แต่มันอดคิดไม่ได้เลยว่าถ้าพอเราเลิกเครียด ไปใช้ชีวิตปกติแล้วมันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นมามันจะเป็นยังไง คือมันรู้สึกเหมือนมีชนักติดหลังอะค่ะ เรากลัวว่าเกิดอีก 5ปี 10ปี แล้วมันกลับมาหลอกหลอนจะทำยังไง เรารู้สึกว่าเราจะไม่สามารถกลับไปมีความสุข สบายใจแบบเมื่อก่อนได้แล้ว แต่ตอนนี้เราก็พยายามที่จะไม่เครียด คิดว่ามันยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น และมันก็อาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ได้ เราอาจจะคิดมากไปเอง แต่เราก็ทุกข์ใจมากๆ กลัวไปหมด ตอนนี้เราก็พยายามจะทำใจให้สบาย พยายามมองโลกในแง่ดีมากขึ้น สวดมนต์ทุกคืน แต่พอมันตื่นเช้ามาก็กลัวแล้วว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นมั้ยในวันนี้ เราเป็นทุกข์มากๆเลยค่ะ คงเป็นเพราะเราทำตัวเอง เราไม่คิดให้ดีเอง มันเลยทำให้เรารู้สึกแย่มากๆเลยค่ะ รู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีค่า ตัวเองโง่
หวังว่าคนที่เข้ามาอ่านจะเข้าใจและไม่ตำหนิเราเพิ่มเติมนะคะ เราแค่อยากได้มุมมองว่าเราจะก้าวผ่านปัญหานี้ไปยังไง เราตำหนิตัวเองมาเยอะแล้วค่ะ ขอบคุณทุกคนมากๆเลยค่ะ
ทุกข์ใจมากๆจากการกระทำของตัวเองค่ะ
ทีนี้เราก็มานั่งวิตกกังวลกับมันมากๆ แบบไม่เป็นอันคิดเรื่องอื่นเลย เรากลัวมากว่าจะมีใครเซฟมันมามั้ย จะเอาไปจัดการเรามั้ย แม้ใน facebook จะมีแต่เพื่อนๆพี่ๆน้องๆแต่ไม่ใช่ทั้ง100% บางคนไม่รู้จักก็มีแต่น้อยมากๆ แต่เราก็คิดว่าคนที่ไม่รู้จักเราเค้าคงไม่มาทำอะไรเรา ที่เรากลัวมากๆเพราะถ้ามันเกิดขึ้นผลที่ตามมามันค่อนข้างร้ายแรง ถ้าถามว่าแล้วทำไมตอนทำไม่คิด ก็เพราะตอนนั้นคิดแค่ว่าก็มีแต่เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ซึ่งเราก็มาคิดได้ทีหลังว่าก็อาจจะไม่ใช่ทุกคนที่จะหวังดีกับเรา เค้าอาจจะรอเล่นงานเราอยู่ก็ได้ เราอาจจะเคยไปทำอะไรให้เค้าหมั่นไส้หรืออะไรก็ตาม
คือเรายอมรับนะคะว่าเป็นความผิดของเราเอง มันก็เลยทำให้เราด่าตัวเอง ตำหนิตัวเองมาตลอดหลายๆวัน หลังจากเกิดเรื่องก็ร้องไห้ทุกวัน ปรึกษาเพื่อนๆแล้วก็ดีขึ้น แต่มันก็ยังไม่หายดี คือเรากลัวเรื่องนี้มากๆ แต่เราก็พยายามคิดว่ามันคงจะไม่มีใครทำอะไรเราหรอก เพราะเราเองก็ไม่เคยไปทำให้ใครเจ็บช้ำน้ำใจขนาดที่เค้าจะต้องมาแก้แค้นกันถึงขนาดนี้ แต่ก็ยังแอบคิดว่าแล้วถ้าเค้าไม่ได้ตั้งใจเซฟเพื่อจะทำอะไรเรา แต่เค้าเซฟมาเพื่อเหตุผลอื่น เช่นจะแกล้งเรา แล้วเกิดวันนึงมันหลุดออกมา จะทำยังไง คือเราคิดแม้แต่อะไรแบบนี้อะค่ะ คิดมากมากๆ
เรายอมรับว่าเราอาจจะมองโลกในแง่ร้ายมากเกินไป แต่มันอดคิดไม่ได้เลยว่าถ้าพอเราเลิกเครียด ไปใช้ชีวิตปกติแล้วมันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นมามันจะเป็นยังไง คือมันรู้สึกเหมือนมีชนักติดหลังอะค่ะ เรากลัวว่าเกิดอีก 5ปี 10ปี แล้วมันกลับมาหลอกหลอนจะทำยังไง เรารู้สึกว่าเราจะไม่สามารถกลับไปมีความสุข สบายใจแบบเมื่อก่อนได้แล้ว แต่ตอนนี้เราก็พยายามที่จะไม่เครียด คิดว่ามันยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น และมันก็อาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ได้ เราอาจจะคิดมากไปเอง แต่เราก็ทุกข์ใจมากๆ กลัวไปหมด ตอนนี้เราก็พยายามจะทำใจให้สบาย พยายามมองโลกในแง่ดีมากขึ้น สวดมนต์ทุกคืน แต่พอมันตื่นเช้ามาก็กลัวแล้วว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นมั้ยในวันนี้ เราเป็นทุกข์มากๆเลยค่ะ คงเป็นเพราะเราทำตัวเอง เราไม่คิดให้ดีเอง มันเลยทำให้เรารู้สึกแย่มากๆเลยค่ะ รู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีค่า ตัวเองโง่
หวังว่าคนที่เข้ามาอ่านจะเข้าใจและไม่ตำหนิเราเพิ่มเติมนะคะ เราแค่อยากได้มุมมองว่าเราจะก้าวผ่านปัญหานี้ไปยังไง เราตำหนิตัวเองมาเยอะแล้วค่ะ ขอบคุณทุกคนมากๆเลยค่ะ