วันแรก...ที่สำคัญของหัวใจ
เช้าวันต่อมาเธอโทรมาบอกว่า...วันนี้มาช้าหน่อยนะ เดี๋ยวไปทำธุระให้พี่สาวแปปนึง รอที่ Mc แล้วกันนะ ถ้าเราไปถึงแล้วจะโทรหานะ กินข้าวก่อนได้เลยนะไม่ต้องรอ เพราะไม่รู้ว่าจะนานรึป่าว แต่เราไปแน่นอน รอหน่อยนะ (สรุป! ให้รอหรือไม่รอหว่า??) รอจนเบื่อๆ ผมเลยอาบน้ำไปนั่งเล่นที่หอเพื่อนใกล้กับร้าน Mc ขนาดว่าผมสายแล้วนะไปถึงพวกมันยังไม่มีใครตื่นสักคน เนี่ยแหละชีวิตเด็กหอใน กทม. กว่าจะตื่นกันครบก็ไปกินข้าวกันก็บ่ายกว่าแล้ว แก้มป่องก็ยังไม่มาเลย กว่าจะมีเสียงปลายสายดังขึ้นก็ปาเข้าไปเกือบจะสี่โมงเย็นแล้ว
แก้มป่อง >>> ถึงแล้วนะ รออยู่ที่ Mc แล้ว (อาว..ทำไมไม่โทรก่อนมาถึงเนี่ย)
แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเรา เรามาอยู่ที่ห้องเพื่อนใกล้ๆแล้ว อิอิ ยอมรับว่าตื่นเต้นเหมือนกันตอนที่เดินไปหา
แก้มป่อง >>> โอ้...มาถึงเร็วจัง ขอโทษที่มาช้า....ขอโทษนะๆ นะๆ
เรา >>> ก็ไม่ได้ว่ะไรสักกะหน่อย ก็มีธุระนิ เรามานั่งเล่นที่หอเพื่อนข้างหลังนี้ตั้งแต่บ่ายๆ แล้วอยู่ห้องมันเบื่อๆ เลยมาเร็วนี่ไง
แก้มป่อง >>> แนะ! เพื่อนผู้หญิง หรอเพื่อนผู้ชาย
เรา >>> เพื่อนผู้ชายสิ (ทำไมเราต้องรนด้วยก็ไม่รู้สิ) กินไรมารึยัง?
แก้มป่อง >>> ยังเลยอ่ะ พอเสร็จธุระก็รีบมาเลยนะเนี่ยกลัวจะรอนาน วันนี้ยังไม่อะไรตกถึงท้องเลยอ่ะ (4 โมงเย็น...อืมๆ ไม่นานหรอก)
เรา >>> ทั้งๆ ที่มีเฟรนไฟร์อยู่บนโต๊ะเนี่ยนะ? กินไรมั้ยล่ะไปกินกันก่อนเดี๋ยวเธอจะหิว
แก้มป่อง >>> ไม่ล่ะ ไปดูรอบหนังกันก่อนดีกว่าเดี๋ยวไม่มีรอบดู มาช่วยกันกินสิจะได้หมดเร็วๆ (มีบังคับด้วย)
เรา >>> ก็เอาไปด้วยสิ เราก็เป็นคนถือส่วนเธอเป็นคนกินแล้วกัน
แก้มป่อง >>> OK!! (เนี่ยแหละความน่ารักของเด็กหญิงแก้มป่อง ทะเล้นได้ตลอดเวลาจริงๆ)
หลังจากนั้นเราก็เดินไปดูรอบหนังกัน เมื่อมาถึงโรงหนัง กับมีคาเฟอีนเย็นชนิดแก้ว ติดมือของแก้มป่องมาด้วย เธอบอกว่าเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เลยในชีวิตเขา บอกว่าไม่ต่างอะไรจากสิ่งเสพติดเลย ถ้าวันไหนไม่ได้กินนะจะลงแดงให้ดู แล้วเธอก็ทำท่าเหมือนคนลงแดง (ทำให้คนรอบข้างหัวเราะได้จริงๆ) และวันนี้ผมจึงได้รู้ว่าเธอชอบดูหนังฝรั่ง ไม่เกี่ยงแนว แต่ไม่ค่อยชอบดูหนังไทย ณ ตอนนั้นผมก็ให้เธอเป็นคนเลือกหนังที่อยากจะดู และแล้วก็เลือกหนังได้แต่เป็นรอบ 18.30 น. ซึ่งถ้าดูรอบนี้กว่าหนังจะจบก็ประมาณ 2-3 ทุ่มเลย ผมก็เห็นว่าบ้านของเธออยู่ไกลพอสมควร (ณ ตอนนั้นยังไม่ใช่แฟนจึงยังไม่กล้าบอกว่าจะไปส่ง) เลยถามเธอว่าถ้าหนังเลิกจะกลับยังไง มันดึกแล้วนะ
แก้มป่อง >>> ก็กลับได้อยู่....(น้ำเสียงดูไม่มั่นเท่าไหร่)
เรา >>> ถ้าดึกเดี๋ยวจะกลับลำบากนะบ้านอยู่ซะปริมณฑลเลย ฮ่าๆ
แก้มป่อง >>> แล้วถ้าไม่ได้ดูตัวเองไม่ว่าเหรอ (แทนตัวผมเป็นตัวเองซะแล้ว) เรามาสายตัวเองเลยอดดูเลย...(ยื่นหน้ามาจ้องหน้าเรา เขิลจัง)
เรา >>> ไม่เป็นไร โอกาสหน้าก็ยังมี
แก้มป่อง >>> ไม่เป็นไรแน่ๆ นะ
เรา >>> จริงสิ ทำอย่างกะจะไม่ได้เจอกันแล้วงั้นแหละ เดี๋ยวเธอก็ต้องมาเอาใบลงทะเบียนที่เราอยู่ดีแหละ
แก้มป่อง >>> ไม่เป็นไรจริงๆ แน่นะ (เน้นจังเลย)
เรา >>> อืมไม่เป็นไร เมื่อกี้บ่นหิวข้าวนิ ไปหาไรกินกันดีกว่า หนังไว้ดูวันหลังแล้วกัน (หึหึ...ยังติดค้างหนังฉันอยู่)
แก้มป่อง >>> นั้นจิ..ไปหาไรกินก็ได้...(เรื่องกินล่ะเร็วเชียว) เนี่ยหิวจนไส้จะขาดอยู่แลวเนี่ย (555++)
เรา >>> อยากกินไร? คำตอบตัวเองอยากกินไร ตอบกลับให้คนหิวเลือก
แก้มป่อง >>> งั้นไปกินก๋วยเตี๋ยวกันก็ได้
วันนี้ผมถึงได้รู้ว่า...แก้มป่องก็เป็นนักกินอยู่เหมือนกันนะเนี่ย สามารถกินก๋วยเตี๋ยวข้างทางก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นร้านที่ไฮโซเสมอไป และได้คุยกันมากขึ้นวันนี้เนื่องจากมีเวลาพอก่อนที่แก้มป่องจะกลับบ้าน
- ผลไม้ที่ชอบ เงาะ ไม่ชอบกิน ทุเรียน
- สัตว์ที่เกลียด มด (คนไรเกลียดมด) ตัวเดียวไม่กลัวแต่กลัวแบบมาหลายๆตัว (ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่)
- เครื่องดื่มที่ชอบ เป็บซี่ , น้ำส้ม แต่ที่สุดต้องเป็น กาแฟ
- ชอบดูหนังฝรั่ง ไม่ชอบดูหนังไทย
- เก่งภาษาอังกฤษ (ต่างกะเราจริงๆ)
- อยากไปต่างประเทศ (ยิ่งฟังยิ่งห่างกันเหลือเกิน)
หลังกินเสร็จก็ไปเดินเล่นแก้มป่องชวนเดินไปดูอะไรตามประสาไปเรื่อย ผมไม่มีปัญหาใดๆ เพราะปกติก็เดินเล่นแบบนี้อยู่แล้ว แล้วก็ล่วงเลยมาถึงเวลาที่เธอต้องกลับบ้าน ตัวผมจริงๆ ก็อยากจะไปส่งแต่โดนแก้มป่องห้ามเอาไว้จึงต้องยินยอมตามใจเธอ แต่ก็ได้แต่บอกว่าถึงบ้านแล้วโทรบอกด้วยนะ คำตอบที่ได้คือ เขามีหน้าตาเป็นอาวุธ (ช่างเป็นคนที่ทะเล้นจริงๆ) พอแก้มป่องขึ้นรถไปผมก็เดินเล่นไปเรื่อยเปื่อย หลังจากถึงห้อง ณ เวลา 21.00 น.
แก้มป่อง >>> รายงานตัวข้าพเจ้าถึงบ้านแล้วกั๊บนายท่าน (ช่างทะเล้นไม่เลิกจริงๆ)
เรา >>> เพิ่งถึงบ้านเหรอเนี่ย??
แก้มป่อง >>> ถึงนานแล้วแหละ แต่ไปอาบน้ำเสร็จให้สบายๆ ตัวแล้วก็เลยโทรหาเนี่ยแหละ
วันเวลาก็ดำเนินไป...ตามแต่ที่ช่วงชีวิตดำเนินไป
และหลังจากวันนั้นผมกับแก้มป่องก็เริ่มที่จะไปไหนด้วยกันบ่อยขึ้น เมื่อเธอจะไปไหนก็ไม่ได้โทรหาเพื่อนผม แต่ก็โทรหาผมแล้วถามว่าว่างมั้ยตลอด ผมก็ยังคงว่างทุกครั้งที่โทรมาเสมอ โดยส่วนมากจะเข้าไปเป็นเพื่อนเรียนกับแก้มป่อง ในทุกครั้งที่เธอมีเรียน หรือรอแก้มป่องเรียนเสร็จแล้วก็ไปนั่งรอ จากนั้นก็เดินเล่นจนไปจบที่ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน
>>วันแห่งการตัดสินใจครั้งใหม่ ในเรื่องเก่า<<
วันหนึ่งผมแยกกับแก้มป่อง ก็มีข้อความส่งเข้ามาในมือถือ(ตอนแรกคิดว่าเป็นแก้มป่อง) ว่า “ขอเป็นใครที่มีความหมายไม่ได้มากมาย แค่ให้เธอห่วงใยได้ก็พอ” แต่เป็นข้อความของน้องสาวคนนั้นคนที่ต้องการพี่ชายมากว่าคำว่าแฟน...เกิดไรขึ้นเธอส่งมาทำไมไม่เข้าใจว่าจะส่งข้อความแบบนี้มาเพื่ออะไร หมายความว่าอย่างไร ผมไม่ได้โทรกลับไปหรือส่งข้อความกลับไปแต่กับบ่อยให้มันเป็นเพียงข้อความหนึ่งที่เข้ามาเท่านั้น
ในทุกๆ วันช่วงเวลากลางคืนผมจะได้ยินเสียงโทรศัพท์...เข้ามา และไม่ใช่ใครที่ไหน แก้ป่องนั้นเอง แม้กระทั้งวันนี้ วันที่ผมไปลงทะเบียนเรียนให้เธอ เธอโทรมาแล้วก็ทวงสัญญาที่ให้ไว้ทันทีเลย ผมก็ตอบว่าทำให้แล้วสิ ไม่มีทางลืมอยู่แล้ว แล้วเราก็คุยกันตามปกติเหมือนทุกที แล้วแก้มป่องก็ชวนเราไปเดินเล่นที่เยาวราช (สำเพ็ง) มีเหรอที่เราจะปฏิเสธ แต่เมื่อถึงวันนั้นฝนเจ้ากรรมดันตกลงมา แก้มป่องก็บอกว่าไม่อยากเดินเพราะว่ามันแฉะ ตัวผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว
วันนี้ผมก็นัดกับแก้มป่องเพื่อเอาตารางสอบไปให้ และในทุกครั้งผมจะต้องแกล้งมองไม่เห็นเธอ (แม้บางครั้งจะไม่เห็นจริงๆ) เพราะแก้มป่องชอบที่จะมาข้างหลังแล้ว “แฮ่” เพื่อให้ผมตกใจทุกครั้ง และในทุกครั้งผมก็ไม่ตกใจ และคำพูดต่อมา ไม่เห็นตกใจเลย คอยดูในครั้งหน้าจะทำให้ตกใจให้ดู (เรื่องนี้กลายเป็นเป้าหมายไปซะแล้วเหรอเนี่ย)
แก้มป่อง >>> หิวแล้วไปกินข้าวกันเถอะ
เรา >>> ยังไม่หิวเลยอ่ะไปนั่งเฉยๆ ได้ม่ะ?
แก้มป่อง >>> ไม่ได้ต้องไปกินเป็นเพื่อนกันสิ (ปฏิเสธไม่ได้เลย หุหุ)
มันช่างเป็นช่วงเวลาที่จดจำได้ไม่เคยลืมเลย...มันทั้งสุขที่ยังไม่เห็นความทุกข์ที่เข้ามา
ลองเล่าเรื่อง...จากเริ่มจนถึง...วันลา!! Episode 2
เช้าวันต่อมาเธอโทรมาบอกว่า...วันนี้มาช้าหน่อยนะ เดี๋ยวไปทำธุระให้พี่สาวแปปนึง รอที่ Mc แล้วกันนะ ถ้าเราไปถึงแล้วจะโทรหานะ กินข้าวก่อนได้เลยนะไม่ต้องรอ เพราะไม่รู้ว่าจะนานรึป่าว แต่เราไปแน่นอน รอหน่อยนะ (สรุป! ให้รอหรือไม่รอหว่า??) รอจนเบื่อๆ ผมเลยอาบน้ำไปนั่งเล่นที่หอเพื่อนใกล้กับร้าน Mc ขนาดว่าผมสายแล้วนะไปถึงพวกมันยังไม่มีใครตื่นสักคน เนี่ยแหละชีวิตเด็กหอใน กทม. กว่าจะตื่นกันครบก็ไปกินข้าวกันก็บ่ายกว่าแล้ว แก้มป่องก็ยังไม่มาเลย กว่าจะมีเสียงปลายสายดังขึ้นก็ปาเข้าไปเกือบจะสี่โมงเย็นแล้ว
แก้มป่อง >>> ถึงแล้วนะ รออยู่ที่ Mc แล้ว (อาว..ทำไมไม่โทรก่อนมาถึงเนี่ย)
แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเรา เรามาอยู่ที่ห้องเพื่อนใกล้ๆแล้ว อิอิ ยอมรับว่าตื่นเต้นเหมือนกันตอนที่เดินไปหา
แก้มป่อง >>> โอ้...มาถึงเร็วจัง ขอโทษที่มาช้า....ขอโทษนะๆ นะๆ
เรา >>> ก็ไม่ได้ว่ะไรสักกะหน่อย ก็มีธุระนิ เรามานั่งเล่นที่หอเพื่อนข้างหลังนี้ตั้งแต่บ่ายๆ แล้วอยู่ห้องมันเบื่อๆ เลยมาเร็วนี่ไง
แก้มป่อง >>> แนะ! เพื่อนผู้หญิง หรอเพื่อนผู้ชาย
เรา >>> เพื่อนผู้ชายสิ (ทำไมเราต้องรนด้วยก็ไม่รู้สิ) กินไรมารึยัง?
แก้มป่อง >>> ยังเลยอ่ะ พอเสร็จธุระก็รีบมาเลยนะเนี่ยกลัวจะรอนาน วันนี้ยังไม่อะไรตกถึงท้องเลยอ่ะ (4 โมงเย็น...อืมๆ ไม่นานหรอก)
เรา >>> ทั้งๆ ที่มีเฟรนไฟร์อยู่บนโต๊ะเนี่ยนะ? กินไรมั้ยล่ะไปกินกันก่อนเดี๋ยวเธอจะหิว
แก้มป่อง >>> ไม่ล่ะ ไปดูรอบหนังกันก่อนดีกว่าเดี๋ยวไม่มีรอบดู มาช่วยกันกินสิจะได้หมดเร็วๆ (มีบังคับด้วย)
เรา >>> ก็เอาไปด้วยสิ เราก็เป็นคนถือส่วนเธอเป็นคนกินแล้วกัน
แก้มป่อง >>> OK!! (เนี่ยแหละความน่ารักของเด็กหญิงแก้มป่อง ทะเล้นได้ตลอดเวลาจริงๆ)
หลังจากนั้นเราก็เดินไปดูรอบหนังกัน เมื่อมาถึงโรงหนัง กับมีคาเฟอีนเย็นชนิดแก้ว ติดมือของแก้มป่องมาด้วย เธอบอกว่าเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เลยในชีวิตเขา บอกว่าไม่ต่างอะไรจากสิ่งเสพติดเลย ถ้าวันไหนไม่ได้กินนะจะลงแดงให้ดู แล้วเธอก็ทำท่าเหมือนคนลงแดง (ทำให้คนรอบข้างหัวเราะได้จริงๆ) และวันนี้ผมจึงได้รู้ว่าเธอชอบดูหนังฝรั่ง ไม่เกี่ยงแนว แต่ไม่ค่อยชอบดูหนังไทย ณ ตอนนั้นผมก็ให้เธอเป็นคนเลือกหนังที่อยากจะดู และแล้วก็เลือกหนังได้แต่เป็นรอบ 18.30 น. ซึ่งถ้าดูรอบนี้กว่าหนังจะจบก็ประมาณ 2-3 ทุ่มเลย ผมก็เห็นว่าบ้านของเธออยู่ไกลพอสมควร (ณ ตอนนั้นยังไม่ใช่แฟนจึงยังไม่กล้าบอกว่าจะไปส่ง) เลยถามเธอว่าถ้าหนังเลิกจะกลับยังไง มันดึกแล้วนะ
แก้มป่อง >>> ก็กลับได้อยู่....(น้ำเสียงดูไม่มั่นเท่าไหร่)
เรา >>> ถ้าดึกเดี๋ยวจะกลับลำบากนะบ้านอยู่ซะปริมณฑลเลย ฮ่าๆ
แก้มป่อง >>> แล้วถ้าไม่ได้ดูตัวเองไม่ว่าเหรอ (แทนตัวผมเป็นตัวเองซะแล้ว) เรามาสายตัวเองเลยอดดูเลย...(ยื่นหน้ามาจ้องหน้าเรา เขิลจัง)
เรา >>> ไม่เป็นไร โอกาสหน้าก็ยังมี
แก้มป่อง >>> ไม่เป็นไรแน่ๆ นะ
เรา >>> จริงสิ ทำอย่างกะจะไม่ได้เจอกันแล้วงั้นแหละ เดี๋ยวเธอก็ต้องมาเอาใบลงทะเบียนที่เราอยู่ดีแหละ
แก้มป่อง >>> ไม่เป็นไรจริงๆ แน่นะ (เน้นจังเลย)
เรา >>> อืมไม่เป็นไร เมื่อกี้บ่นหิวข้าวนิ ไปหาไรกินกันดีกว่า หนังไว้ดูวันหลังแล้วกัน (หึหึ...ยังติดค้างหนังฉันอยู่)
แก้มป่อง >>> นั้นจิ..ไปหาไรกินก็ได้...(เรื่องกินล่ะเร็วเชียว) เนี่ยหิวจนไส้จะขาดอยู่แลวเนี่ย (555++)
เรา >>> อยากกินไร? คำตอบตัวเองอยากกินไร ตอบกลับให้คนหิวเลือก
แก้มป่อง >>> งั้นไปกินก๋วยเตี๋ยวกันก็ได้
วันนี้ผมถึงได้รู้ว่า...แก้มป่องก็เป็นนักกินอยู่เหมือนกันนะเนี่ย สามารถกินก๋วยเตี๋ยวข้างทางก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นร้านที่ไฮโซเสมอไป และได้คุยกันมากขึ้นวันนี้เนื่องจากมีเวลาพอก่อนที่แก้มป่องจะกลับบ้าน
- ผลไม้ที่ชอบ เงาะ ไม่ชอบกิน ทุเรียน
- สัตว์ที่เกลียด มด (คนไรเกลียดมด) ตัวเดียวไม่กลัวแต่กลัวแบบมาหลายๆตัว (ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่)
- เครื่องดื่มที่ชอบ เป็บซี่ , น้ำส้ม แต่ที่สุดต้องเป็น กาแฟ
- ชอบดูหนังฝรั่ง ไม่ชอบดูหนังไทย
- เก่งภาษาอังกฤษ (ต่างกะเราจริงๆ)
- อยากไปต่างประเทศ (ยิ่งฟังยิ่งห่างกันเหลือเกิน)
หลังกินเสร็จก็ไปเดินเล่นแก้มป่องชวนเดินไปดูอะไรตามประสาไปเรื่อย ผมไม่มีปัญหาใดๆ เพราะปกติก็เดินเล่นแบบนี้อยู่แล้ว แล้วก็ล่วงเลยมาถึงเวลาที่เธอต้องกลับบ้าน ตัวผมจริงๆ ก็อยากจะไปส่งแต่โดนแก้มป่องห้ามเอาไว้จึงต้องยินยอมตามใจเธอ แต่ก็ได้แต่บอกว่าถึงบ้านแล้วโทรบอกด้วยนะ คำตอบที่ได้คือ เขามีหน้าตาเป็นอาวุธ (ช่างเป็นคนที่ทะเล้นจริงๆ) พอแก้มป่องขึ้นรถไปผมก็เดินเล่นไปเรื่อยเปื่อย หลังจากถึงห้อง ณ เวลา 21.00 น.
แก้มป่อง >>> รายงานตัวข้าพเจ้าถึงบ้านแล้วกั๊บนายท่าน (ช่างทะเล้นไม่เลิกจริงๆ)
เรา >>> เพิ่งถึงบ้านเหรอเนี่ย??
แก้มป่อง >>> ถึงนานแล้วแหละ แต่ไปอาบน้ำเสร็จให้สบายๆ ตัวแล้วก็เลยโทรหาเนี่ยแหละ
วันเวลาก็ดำเนินไป...ตามแต่ที่ช่วงชีวิตดำเนินไป
และหลังจากวันนั้นผมกับแก้มป่องก็เริ่มที่จะไปไหนด้วยกันบ่อยขึ้น เมื่อเธอจะไปไหนก็ไม่ได้โทรหาเพื่อนผม แต่ก็โทรหาผมแล้วถามว่าว่างมั้ยตลอด ผมก็ยังคงว่างทุกครั้งที่โทรมาเสมอ โดยส่วนมากจะเข้าไปเป็นเพื่อนเรียนกับแก้มป่อง ในทุกครั้งที่เธอมีเรียน หรือรอแก้มป่องเรียนเสร็จแล้วก็ไปนั่งรอ จากนั้นก็เดินเล่นจนไปจบที่ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน
วันหนึ่งผมแยกกับแก้มป่อง ก็มีข้อความส่งเข้ามาในมือถือ(ตอนแรกคิดว่าเป็นแก้มป่อง) ว่า “ขอเป็นใครที่มีความหมายไม่ได้มากมาย แค่ให้เธอห่วงใยได้ก็พอ” แต่เป็นข้อความของน้องสาวคนนั้นคนที่ต้องการพี่ชายมากว่าคำว่าแฟน...เกิดไรขึ้นเธอส่งมาทำไมไม่เข้าใจว่าจะส่งข้อความแบบนี้มาเพื่ออะไร หมายความว่าอย่างไร ผมไม่ได้โทรกลับไปหรือส่งข้อความกลับไปแต่กับบ่อยให้มันเป็นเพียงข้อความหนึ่งที่เข้ามาเท่านั้น
ในทุกๆ วันช่วงเวลากลางคืนผมจะได้ยินเสียงโทรศัพท์...เข้ามา และไม่ใช่ใครที่ไหน แก้ป่องนั้นเอง แม้กระทั้งวันนี้ วันที่ผมไปลงทะเบียนเรียนให้เธอ เธอโทรมาแล้วก็ทวงสัญญาที่ให้ไว้ทันทีเลย ผมก็ตอบว่าทำให้แล้วสิ ไม่มีทางลืมอยู่แล้ว แล้วเราก็คุยกันตามปกติเหมือนทุกที แล้วแก้มป่องก็ชวนเราไปเดินเล่นที่เยาวราช (สำเพ็ง) มีเหรอที่เราจะปฏิเสธ แต่เมื่อถึงวันนั้นฝนเจ้ากรรมดันตกลงมา แก้มป่องก็บอกว่าไม่อยากเดินเพราะว่ามันแฉะ ตัวผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว
วันนี้ผมก็นัดกับแก้มป่องเพื่อเอาตารางสอบไปให้ และในทุกครั้งผมจะต้องแกล้งมองไม่เห็นเธอ (แม้บางครั้งจะไม่เห็นจริงๆ) เพราะแก้มป่องชอบที่จะมาข้างหลังแล้ว “แฮ่” เพื่อให้ผมตกใจทุกครั้ง และในทุกครั้งผมก็ไม่ตกใจ และคำพูดต่อมา ไม่เห็นตกใจเลย คอยดูในครั้งหน้าจะทำให้ตกใจให้ดู (เรื่องนี้กลายเป็นเป้าหมายไปซะแล้วเหรอเนี่ย)
แก้มป่อง >>> หิวแล้วไปกินข้าวกันเถอะ
เรา >>> ยังไม่หิวเลยอ่ะไปนั่งเฉยๆ ได้ม่ะ?
แก้มป่อง >>> ไม่ได้ต้องไปกินเป็นเพื่อนกันสิ (ปฏิเสธไม่ได้เลย หุหุ)