ตามหาเกย์คนนั้นบนรถสาย20.สาบานเลยว่าถ้าเจอครั้งที่3ผมจะเข้าไปหาคุณเอง

สวัสดีครับ เรื่องราวมันเกิดขึ้นตอนช่วงหน้าหนาวตอนกุมภาพันธ์ ที่หนาวแป๊ปๆอ่ะครับ. ผมก็นั่งรถกลับบ้านปกติ. โดยสารผ่านรถเมล์ปรับอากาศสาย20 ช่วงนั้นเป็นเวลากลับบ้านสักน่าจะห้าโมง พอถึงป้ายบางปะกอก ผมเห็นผชตัวเล็กน่าจะสูงไม่เกิน165ผิวขาวคนนึงไว้ผมรองทรง ใส่เสื้อกันนหนาวสีครีมขาวมีลายตาราง. ขึ้นมาบนรถ เอาเป็นว่าผมละสายตาไม่ได้เลย ณ ตอนนั้น เขาน่ารักมากครับผิวขาว ตัวเล็ก ยิ่งมองยิ่งเพลินตา ผมแอบมองเขาเป็นระยะๆ ไม่รู้คิดเข้าข้างตัวเองรึเปล่า เขาก็แอบมองเราเหมือนกัน5555 ผมไม่รู้ว่าเขาลงที่ไหน. พอถึงป้ายที่ผมต้องลงในใจคือผมอยากเข้าไปขอไลน์คุณมาก แต่ผมใจป๊อด  คือไม่กล้าจริงๆ. และครั้งแรกผมก็ต้องจากลาเขาไปตามระเบียบ
แต่เหตุการณ์ไม่ได้จบแค่นั้นนะครับ สักสามอาทิตย์ถัดมา. ระหว่างที่ผมนั่งรถมาลงวัดสน เพื่อต่อรถสาย20กลับบ้าน  ตอนนั้นน่าจะสักหนึ่งทุ่ม ผมเจอเขาอีกที่ป้ายรถเมล์วัดสน คราวนี้ผมพยายามจำดีเทลของเขาเท่าที่จะพยายามจำได้. เขาใส่ชุดนักศึกษาปกติ.ผมเดาว่าเขาน่าจะเรียนพระจอมเกล้าแน่ๆ เคสไอโฟนสีแดงเพราะแอบเห็นเขาโทรคุยกะเพื่อน. ตอนพนักงานเก็บเงิน เขาลงป้ายวัดชังเรือง ซึ่งก็เป็นไปตามระเบียบครับ. พยายามจะเข้าไปทำความรู้จัก. แต่ใจสั่นแรงมากบวกกับคนเยอะ ก็มีจังหวะแอบมองสบตากันเป็นระยะๆ เลยทำให้ครั้งนี้ผมไม่มีโอกาสได้รู้จักคุณเลย. ผมลงป้ายซอยอายิโน๊ะ. คุณจะจำผมได้มั้ย ผมเจอคุณสองครั้ง ผมใส่หมวกตลอดเลย. ผมพยายามกลับบ้านเวลาห้าโมงเพื่อที่อาจจะเจอคุณ แต่คราวนี้เวลาผ่านมาเดือนกว่า ผมไม่มีโอกาสได้เจอคุณอีกครั้งเลย.  ถ้าคุณเห็นข้อความนี้ผมอยากบอกกับคุณว่า."กลับคนเดียวเหงามั้ยครับ ให้ผมไปส่งนะ" ผมอยากเจอคุณอีกครั้ง. และครั้งที่สามผมจะไม่พลาดแน่นอนครับ