***เหมือนนกผกผิน.....จากถิ่นแดนไกล***

เรียงคำคร่ำครวญ..........รัญจวนหวั่นไหว ชะตากระไร...................โหดร้ายเสียจัง ชีวิตผ่านมา....................คล้ายว่าสิ้นหวัง แทบจะภินท์พัง...............ประดังประดา มากมายพบพาน.............ร

o สีสันพันธุ์สวยกล้วยไม้ เพ่งพิศคราใด หัวใจคล้ายดังผลิบาน o ขาวนิดชิดม่วงตระการ ชูช่อสราญ ดุจเหินเดินฟ้าท้าดิน o ร่ายร่อนก่อนนกผกผิน ดุจจะโบยบิน เยือนถิ่นปักษานภาจร o บ้างใช้ใบป้องซุกซอน คลอเคลียคา

แม่น้ำกว้าง ทางคด ที่ลดหลั่น กางปีกมั่น พลันเหิน เพลินโผผิน มีเมฆา ฟ้าสวย อำนวยจินต์ สองปีกบิน ผินหน้า พายินยล กาลเวลา พาเห็น เน้นทุกสิ่ง ความเป็นจริง อิงเจตน์ มองเหตุผล ทำความดี มีจิต ลิขิตตน ฝ่าผจญ

...แซงแซวจับไซ้ขน ซุ่มซ่อนบนต้นมะขาม ชูหางกางปีกงาม เมื่อยามบินผินอัมพร เป็นบทชมนก ปฐม ก กา โดยพระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกรู) ที่ได้ท่องสมัยเรียนประถม และยังจำได้จนทุกวันนี้ พยายามหาคำจำกัดความ

มองเห็นนกผกผินบินจากฝั่ง เพลินพลังเริงร่าท้าวิถี ทั้งปัดป่ายสายสวาทลัดนที หมดแรงคลี่ปีกลู่สู่ท้องธาร เรไรรานเร่ร้อง ระงม รักท่วมจิตจ่อมจม หม่นไหม้ ไพรเพรียกกู่แกมลม รินกล่อม หนาวดั่งนี้หวังได้ แนบเน

** บ้านเต่าบิน ** ๐ บ้านเต่าบินถิ่นนี้เสรีนัก แรกประจักษ์ตะลึงพาน้ำตาไหล ลานจิตรจุลสยุมภูพงวิไล อยู่ใกล้ๆอโนดาตสะอาดตา ๐ มีน้ำตกเจ็ดสีแสงสายรุ้ง ตระการตาเฟื่องฟุ้งทุ่งหรรษา มีผีเสื้อทรวงถนอมปลอมก