"คือคิดอยู่นานอยู่นะกว่าที่จะมาตั้งกระทู้นี้"
เป็นกระทู้แรกผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยนะค่ะ
ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วมันคือพรมลิขิตจากฟ้า หรือมันคือตัวเราเองที่ทำให้มันเกิดขึ้นมาเอง

5555555555555
ใจเราก้อคิดนะว่ามันคือพรมลิขิตที่ทำให้เราได้รักกับเขา เข้าเรื่อง55555555
เรื่องนี่เกิดขึ้นมาตั้งแต่เรายังเรียนอยู่ชั้น ม.1 อยู่เลย รึก่อนหน้านั้นอีก ตอนนี้เราอายุ 25 แล้ว

5555 (สมมติว่าเราชื่อ บอ นะ) คือเราแอบชอบรุ่นพี่อยู่คนหนึ่ง (ชื่อพี่ วอ) พี่วอเขาเรียนอยู่ชั้น ม.6 ค่ะ คือพี่เขาเป็นคนไม่หล่อ แต่พอดูได้ค่ะ คือเรากับพี่วออยู่หมู่บ้านเดียวกันด้วย 55555555 แต่เราไม่ค่อยได้คุยกันเลย แค่เห็นน่ากันวันๆหนึ่ง แต่เราอ่ะแอบชอบเขาโดยที่พี่วอไม่รู้เลยด้วยซ้ำ พี่วอเป็นคนมีสเหน่ สาวๆ นี้มีเพียบเลยก้อว่าได้ มีแต่คนชอบพี่วอ ก้อแกเป็นประธานนักเรียนรุ่นนั้นด้วย คือเราอะแอบชอบเขาแต่เขาไม่เคยมองเห็นเราเลย เราเป็นคนน่าตาขี้เหล่เลยก้อว่าได้ คือจะให้เขามาสนใจมันก้อไม่ใช่ป่ะว่ะ555555 ตอนนั้นพี่วอเขามีแฟนอยู่แล้ว ชื่อพี่ สอ เขาเรียนอยู่ ม.4 ค่ะเป็นรุ่นพี่เรา พี่สอทั้งสวย ทั้งน่ารัก ไม่รักก้อบ้าเเล้ว เราทำได้แค่เฉยๆๆๆ อิจฉาอยู่ในใจแต่ทำอะไรไม่ได้

555 คือตอนนั้นโคตรอิจฉาอ่ะ แต่จะทำไงได้ก้อพี่วอไม่สนใจเราเลยด้วยซ้ำ
มีอยู่เหตุการณ์หนึ่งที่จำจนถึงทุกวันนี้คือวันนั้นหลังเลิกเรียนเรากับพี่วอจะนั่งรถรับส่งคันเดียวกันกลับบ้าน รถที่นั่งเป็นรถ 2 แถวเอาไว้รับส่งนักเรียน เราจะนั่งตรงเบาะท้ายๆ จะติดกับคนที่ยืนเกาะท้าย ส่วนพี่วอหรอแกก้อยืนเกาะก้อยืนเกาะอยู่ข้างๆ เรานั้นแหล่ะ 5555 คือตอนนั้นฟินคิดไปไหนต่อไหนแล้ว ที่นี้มีเรื่องให้ฟินกว่านั้น ตอนที่พี่วอแกนึกอะไรของแกก้อไม่รู้ คือแกกร้องเพลงออกมาว่า "ถ้าวอเคยเหลวแหลก แล้วบอจะยังรักไหม ถ้าวอเคยเป็นของใคร แล้วบอรับได้รึเปล่า" ฟินสิค่ะที่นี้ แต่ต่อหน้าพี่เขาเราก้อทำเป็นเฉยๆๆๆๆ55555555 แต่ในใจนี้มันแทบจะออกมาเต้นอยู่ข้างนอกแล้ว ในใจก้อคิดนะว่าพี่วอคิดอะไรกับบเรารึป่าวว่ะ ถึงร้องเพลงนี้ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ก้อแฟนพี่วอออกจะน่ารักขนาดนั้น จะมาคิดอะไรกับเราได้ไง เฮ้อๆๆ คือจะบอกว่ามันเป็นความทรงจำที่เรานึกแล้วยิ้มตลอดเลย5555555 คือตอนนั้นเราทำอะไรไม่ได้จริงได้แต่แอบมองพี่เขา


แล้วพี่เขาก้อเรียนจบ ม.6 ค่ะ ส่วนเราก้อขึ้น ม.2 ค่ะ
เราก้อเรียนไปเป็นปกติแหล่ะค่ะ แต่ก้อยังชอบพี่วอมาตลอด พี่วอเรียนจบ ม.6 แล้วพี่แกก้อทำงานอยู่แถวๆ บ้านค่ะ แกคงทำงานรอแฟนแกจบ ม.6 ค่ะ แล้วคงจะไปเรียนต่อด้วยกัน

มีความทรงจำดีๆ อีกช่วงนึ่งที่เราจำได้ไม่ลืมเลย วันนั้นเป็นวันลอยกระทงค่ะ เป็นปีแรกที่เราได้ออกจากบ้านไปเที่ยวงานคือไปกับตรอบครัว55555 พี่วอก้อไปแต่แกไปกับแฟนค่ะ เราก้อเห็นนะเขาเดินไปไหนมาไหนด้วยกันในงานนปกติแหล่ะค่ะ แล้วทีนี้มีพี่มอ พี่มอคือเพื่อนที่ทำงานของพี่วอ พี่มอกับเรากำลังคบกันค่ะ แต่เราไม่ได้ชอบพี่มอ ทีคบไปเพราะเป็นช่วงเวลาที่เพื่อนในกลุ่มทุกคนมีแฟน แล้วทุกวันเพื่อนจะเอาสิ่งที่คุยกับแฟนมาพูดให้เราฟัง คือแบบบ้างทีเราก้อเเค่คุยกับพี่มอไปเฉยๆ คือไม่ได้คิดอะไรเลยยยยยยยยยย เด็กอะเนาะยังไม่รู้จักความรักเลย5555555555 ต่อๆๆๆ คือตอนนั้นพี่มอกับพี่วอเขาเจอกัน เขาก้อทักทายกันเป็นปกติอะเนาะ จุดพีคที่จำได้ทุกวันนี้คือพี่แกคุยกันเสร็จพี่วอกำลังจะเดินไปที่อื่นรึจะไปหาแฟนเขา555 คือพี่วอดันหัวเราไปหาพี่มอ เรานี้แบบคือนึกในใจว่าทำไหมต้องทำแบบนี้ว่ะ

คือเราไม่ชอบที่มออะ แล้วพี่วอก้อจะเดินไปเรานี้รีบเลย บิดพุ่งพี่วออย่างเเรงเลยจร้า แต่แกก้อไม่ได้พูดอะไร55555เดินไปเลย หลังจากเหตุการณ์นั้นเสร็จเราก้อไปลอยกระทงกับพี่มอ คือเราอธิฐานว่าขอให้เราเลิกกับพี่มอก่อนวันที่ 25 พ.ย นี้น่ะ เพราะเราไม่ได้ชอบเขา 5555555555 (ถ้าพี่มอรู้แกคงกระอักแน่เลย) หลังจากลอยกระทงเสร็ต่างคนก้อต่างไป5555 ส่วนเราก้อเดินเที่ยวงานไปตาก้อมองหาแต่พี่วอ5555 อยากเห็นอะ สักพักเราก้อเห็นเขาจนได้ พี่วอกำลังเดินกับแฟนค่ะ พอพี่แกเห็นเราเดินผ่านเท่านั้นแหล่ะพี่วอ เอามือมาบิดพุงเราคืนอ่ะ555555

คือมันเจ็บนะแต่รู้สึกดีอะที่เขายังสนใจเรา55555คิดไปเอง
ต่อๆๆ หลังจากนั้นเราทำได้แค่ค่อยแอบมองบ้านพี่วอว่าพี่แกอยู่บ้านรึป่าว 5555555555 หลังจากนั้นแกก้ออกจากงานที่ทำแถวบ้าน ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร แล้วแกก้อขึ้นไปทำงานไม่รู้หลอกว่าเขาไปทำงานที่ไหน เราก้อรอน่ะ 5555555 ช่วงนั้นที่พี่แกทำงานอยู่ชลบุรี เราแอบเอาเบอร์โทรสัพพี่วอจากโทรสัพแม่พี่แกมาโทรหา ช่วงนั้นมีแต่คนใช่ตู้โทรสัพ55555 ระบบยิงอ่ะ คือใส่เงิน 1 บาท โทรแล้วว่างสาย จำได้วันนั้นโทรไปเราอะไม่พูดเพราะกลัวเขาจะรู้ว่าเป็นเรา แต่พี่แกนิพูดมานึกว่าเราคือน้องแก5555 #ได้ยินกุไหมเนี้ย 55555. เราก้อไม่ได้พูดอะไรว่างสายเพราะเงินหมด5555 แต่ตอนนั้นเราไม่รู้หลอกว่าเขาเลิกกับแฟนเขารึยัง แต่เราก็ยังรอเขากลับบ้านตลอดแอบคอยด้อมๆมองบ้านพี่แกช่วงเทศการณ์ว่าแกจะกลับไหมแต่ก้อไม่ค่อยเห็นกลีบบ้านเลยช่วงนั้น คงจะมีเมียแล้วมั่ง5555 มียุเทศการณ์นึ่งแกกลับไปบ้าน แล้ววันนั้นแกไปเล่นบ้านน้าเรา 5555 เรานี้เป็นสาวแล้วขึ้น ม.4 แล้ว จำได้ช่วงนั้นมีโทรสัพแล้วพี่แกเดินเข้ามาในบ้านแล้วก้อมานั่งตรงนั้น เราเดินเขาไปพอดีถือโทรสัพเข้าไปด้วยแกเลยพูดว่า ไหนพี่ขอเบอร์โทรหน่อย มาเป็นแฟนพี่ดีกว่า 55555เท่าที่พอจับใจความได้ จัยเราอะอยากจะให้จะตายเเล้วเบอร์โทรอะ. แต่ติดอายๆไม่กล้าให้5555เล่นตัวเลยอดเลยที่นี้ หลังจากวันนั้นก้อนึกมาตลอดว่าทำไหมไม่ให้เบอร์พี่เขาว่ะ555555คือเสียด้ายมากกก หลังจากวันนั้นพี่แกก็กลับไปทำงานแล้วก้อเงียบหายไป เราก้อเหมือนเดิมคือค่อยแอบมองบ้านพี่แกไม่ก้อถามแม่แกว่าสงการณ์พี่วอกลับบ้านไหม ลอยกระทงกลับไหม แต่วันนั้นช่วงลอยกระทงไปถามแม่แกว่าพี่วิทย์กลับบ้านไหมวันลอยกระทงนี้ แม่แกก้อบอกว่ากลับมายุเห็นแกว่าจะมาบ้าน ได้ยินแค่คำว่ากลับในใจก้อยิ้มรอเเล้ว. พอถึงวันลอยกระทงจริงๆ เราก้อรอไปเถอะไม่เห็นแกกลับมาเลย เสียใจอุตสาอยากเห็นหน้า
ไม่รู้ว่าตอนนั้นมันคือพรมลิขิตที่ให้พี่เขากลับมาหาเรา5555555
เราเรียนจบ ม.6 แล้วค่ะกำลังจะเรียน ป.ตรี ค่ะ แล้วพี่แกก้อเข้ามา5555555
เราคบกันมาตั้งเเต่เราเข้าเรียนที่มหาลัย แต่จำไม่ได้ว่าวันที่เราคุยกันวันแรกคือวันไหน แต่ที่รู้ๆว่าวันนั้นเราอยากคุยกะพี่วิทย์นานแหล่ะ เราคุยกันช่วงต้นๆเดือนมิถุนายนที่เราเริ่มคุยกัน
และบีมาหาพี่วอวันที่ 9 ก.ค. 2553 ซึ่งวันนี้ตรงกับวันเกิดบีพอดีมากก พี่วอซื้อเค้กมาเซอร์ไพร์วันเกิด ซึ่งตอนนั้นเรากำลังอาบน้ำอยู่ในห้องห้อง พอออกมาซักพักไฟดับ เราคิดเลยเห้ยแปลกกกกอ่ะ พอเปิดประตูห้องมาเท่านั้นแหล่ะมีแสงเทียนจากเค้กวันเกิด5555 ตอนนั้นอายมากกกกก ทำอะไรไม่ถูกได้แต่เปาเค้กอย่างเดียว 555 วันนั้นอายมากไม่กล้ากินเค้ก
พี่วอชวนกินนะแต่เราไม่กล้ากิน ใจก้ออยากกินแหล่ะแต่อาย

😬 เราคบกันมาเลื่อยๆ หลังจากที่เราคุยกันมาเลื่อยๆ ก้อมาหาพี่แกบ่อยๆๆจนตอนนี้ ปี 2559 เเล้ว จะหกปีแล้ว และวันที่ 31 ม.ค. 2559ที่ผ่านมา เราแต่งงานกันแล้ว5555
มันคือพรมลิขิต รึตัวเราเองที่ทำให้มันเกิดขึ้นมาเอง...?
เป็นกระทู้แรกผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยนะค่ะ
ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วมันคือพรมลิขิตจากฟ้า หรือมันคือตัวเราเองที่ทำให้มันเกิดขึ้นมาเอง
ใจเราก้อคิดนะว่ามันคือพรมลิขิตที่ทำให้เราได้รักกับเขา เข้าเรื่อง55555555
เรื่องนี่เกิดขึ้นมาตั้งแต่เรายังเรียนอยู่ชั้น ม.1 อยู่เลย รึก่อนหน้านั้นอีก ตอนนี้เราอายุ 25 แล้ว
มีอยู่เหตุการณ์หนึ่งที่จำจนถึงทุกวันนี้คือวันนั้นหลังเลิกเรียนเรากับพี่วอจะนั่งรถรับส่งคันเดียวกันกลับบ้าน รถที่นั่งเป็นรถ 2 แถวเอาไว้รับส่งนักเรียน เราจะนั่งตรงเบาะท้ายๆ จะติดกับคนที่ยืนเกาะท้าย ส่วนพี่วอหรอแกก้อยืนเกาะก้อยืนเกาะอยู่ข้างๆ เรานั้นแหล่ะ 5555 คือตอนนั้นฟินคิดไปไหนต่อไหนแล้ว ที่นี้มีเรื่องให้ฟินกว่านั้น ตอนที่พี่วอแกนึกอะไรของแกก้อไม่รู้ คือแกกร้องเพลงออกมาว่า "ถ้าวอเคยเหลวแหลก แล้วบอจะยังรักไหม ถ้าวอเคยเป็นของใคร แล้วบอรับได้รึเปล่า" ฟินสิค่ะที่นี้ แต่ต่อหน้าพี่เขาเราก้อทำเป็นเฉยๆๆๆๆ55555555 แต่ในใจนี้มันแทบจะออกมาเต้นอยู่ข้างนอกแล้ว ในใจก้อคิดนะว่าพี่วอคิดอะไรกับบเรารึป่าวว่ะ ถึงร้องเพลงนี้ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ก้อแฟนพี่วอออกจะน่ารักขนาดนั้น จะมาคิดอะไรกับเราได้ไง เฮ้อๆๆ คือจะบอกว่ามันเป็นความทรงจำที่เรานึกแล้วยิ้มตลอดเลย5555555 คือตอนนั้นเราทำอะไรไม่ได้จริงได้แต่แอบมองพี่เขา
เราก้อเรียนไปเป็นปกติแหล่ะค่ะ แต่ก้อยังชอบพี่วอมาตลอด พี่วอเรียนจบ ม.6 แล้วพี่แกก้อทำงานอยู่แถวๆ บ้านค่ะ แกคงทำงานรอแฟนแกจบ ม.6 ค่ะ แล้วคงจะไปเรียนต่อด้วยกัน
ต่อๆๆ หลังจากนั้นเราทำได้แค่ค่อยแอบมองบ้านพี่วอว่าพี่แกอยู่บ้านรึป่าว 5555555555 หลังจากนั้นแกก้ออกจากงานที่ทำแถวบ้าน ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร แล้วแกก้อขึ้นไปทำงานไม่รู้หลอกว่าเขาไปทำงานที่ไหน เราก้อรอน่ะ 5555555 ช่วงนั้นที่พี่แกทำงานอยู่ชลบุรี เราแอบเอาเบอร์โทรสัพพี่วอจากโทรสัพแม่พี่แกมาโทรหา ช่วงนั้นมีแต่คนใช่ตู้โทรสัพ55555 ระบบยิงอ่ะ คือใส่เงิน 1 บาท โทรแล้วว่างสาย จำได้วันนั้นโทรไปเราอะไม่พูดเพราะกลัวเขาจะรู้ว่าเป็นเรา แต่พี่แกนิพูดมานึกว่าเราคือน้องแก5555 #ได้ยินกุไหมเนี้ย 55555. เราก้อไม่ได้พูดอะไรว่างสายเพราะเงินหมด5555 แต่ตอนนั้นเราไม่รู้หลอกว่าเขาเลิกกับแฟนเขารึยัง แต่เราก็ยังรอเขากลับบ้านตลอดแอบคอยด้อมๆมองบ้านพี่แกช่วงเทศการณ์ว่าแกจะกลับไหมแต่ก้อไม่ค่อยเห็นกลีบบ้านเลยช่วงนั้น คงจะมีเมียแล้วมั่ง5555 มียุเทศการณ์นึ่งแกกลับไปบ้าน แล้ววันนั้นแกไปเล่นบ้านน้าเรา 5555 เรานี้เป็นสาวแล้วขึ้น ม.4 แล้ว จำได้ช่วงนั้นมีโทรสัพแล้วพี่แกเดินเข้ามาในบ้านแล้วก้อมานั่งตรงนั้น เราเดินเขาไปพอดีถือโทรสัพเข้าไปด้วยแกเลยพูดว่า ไหนพี่ขอเบอร์โทรหน่อย มาเป็นแฟนพี่ดีกว่า 55555เท่าที่พอจับใจความได้ จัยเราอะอยากจะให้จะตายเเล้วเบอร์โทรอะ. แต่ติดอายๆไม่กล้าให้5555เล่นตัวเลยอดเลยที่นี้ หลังจากวันนั้นก้อนึกมาตลอดว่าทำไหมไม่ให้เบอร์พี่เขาว่ะ555555คือเสียด้ายมากกก หลังจากวันนั้นพี่แกก็กลับไปทำงานแล้วก้อเงียบหายไป เราก้อเหมือนเดิมคือค่อยแอบมองบ้านพี่แกไม่ก้อถามแม่แกว่าสงการณ์พี่วอกลับบ้านไหม ลอยกระทงกลับไหม แต่วันนั้นช่วงลอยกระทงไปถามแม่แกว่าพี่วิทย์กลับบ้านไหมวันลอยกระทงนี้ แม่แกก้อบอกว่ากลับมายุเห็นแกว่าจะมาบ้าน ได้ยินแค่คำว่ากลับในใจก้อยิ้มรอเเล้ว. พอถึงวันลอยกระทงจริงๆ เราก้อรอไปเถอะไม่เห็นแกกลับมาเลย เสียใจอุตสาอยากเห็นหน้า
ไม่รู้ว่าตอนนั้นมันคือพรมลิขิตที่ให้พี่เขากลับมาหาเรา5555555
เราเรียนจบ ม.6 แล้วค่ะกำลังจะเรียน ป.ตรี ค่ะ แล้วพี่แกก้อเข้ามา5555555
เราคบกันมาตั้งเเต่เราเข้าเรียนที่มหาลัย แต่จำไม่ได้ว่าวันที่เราคุยกันวันแรกคือวันไหน แต่ที่รู้ๆว่าวันนั้นเราอยากคุยกะพี่วิทย์นานแหล่ะ เราคุยกันช่วงต้นๆเดือนมิถุนายนที่เราเริ่มคุยกัน
และบีมาหาพี่วอวันที่ 9 ก.ค. 2553 ซึ่งวันนี้ตรงกับวันเกิดบีพอดีมากก พี่วอซื้อเค้กมาเซอร์ไพร์วันเกิด ซึ่งตอนนั้นเรากำลังอาบน้ำอยู่ในห้องห้อง พอออกมาซักพักไฟดับ เราคิดเลยเห้ยแปลกกกกอ่ะ พอเปิดประตูห้องมาเท่านั้นแหล่ะมีแสงเทียนจากเค้กวันเกิด5555 ตอนนั้นอายมากกกกก ทำอะไรไม่ถูกได้แต่เปาเค้กอย่างเดียว 555 วันนั้นอายมากไม่กล้ากินเค้ก
พี่วอชวนกินนะแต่เราไม่กล้ากิน ใจก้ออยากกินแหล่ะแต่อาย