สวัสดีค่ะ เพื่อนๆ ชาวพันทิป เรายืมล็อคอินของเพื่อนมานะคะ เห็นมาหลายกระทู้แล้ว ที่มีคนตามหาสาวๆหนุ่มๆในพันทิป แล้วสมหวัง
เราเลยขอลองตามหาบ้าง เราขอแทนตัวเองว่า "เรา" ละกันนะคะ
เราเข้าเรื่องเลยละกันนะคะ ไม่อยากเกริ่นเยอะ อิอิ
เมื่อตอนวันศุกร์ที่ 18 มีนาคม 59 เวลาประมาน 12.50 น. เราได้ขึ้นรถจาก แกรนด์ จะไปฟิวเจอร์รังสิต
ระหว่างเดินทางเกิดอุบัติเหตุ รถตู้ที่เรานั่งเกิดชนฟุตบาท จนล้อรถระเบิด เพราะโดนรถเก๋งอีกคันเบียด
แถวๆ ถนน งามวงศ์วาน เวลาประมาน 13.00 น. ซึ่งคนในรถไม่มีใครเปนอะไรเลย นอกจาก เราคนเดียว
เพราะนั่งแถวหลังสุด นั่งตรงช่องว่าง (พอนึกภาพออกกันไหม)
ซึ่งหลังจากเกิดเหตุ หัวเข่าเราข้างขวากระแทกกับตรงแข็งๆ ข้างๆเบาะคนข้างหน้า
ซึ่งเปนหัวเข่าข้างที่เคยเกิดอุบัติเหตุมาก่อน
ทำให้ เรารู้สึกปวดแล้วก็เจ็บหัวเข่า มากๆ
คือ ถ้าหัวเข่าไม่ชนเบาะ มีหวังตัว เรา ได้พุ่งไปเบาะ ด้านหน้าแน่ๆ
พอหลังจากนั้น คนขับก็บอกให้ผู้โดยสารลงจากรถ เพราะจะมีรถอีกคันมาเปลี่ยน เราก็เลยลงจากรถกับเพื่อน
เดินกะเผลกๆ ทุลักทุเลมาก เพราะเราเจ็บหัวเข่าสุด โชคร้ายจริงๆ ดันมาซ้ำกับหัวเข่าที่เราระบมอยู่ก่อนหน้านั้นอยู่แล้ว T^T
และแล้ววววววว ... จุดไคลแม็กซ์ มันอยู่ตรงนี้ค่ะ ในความโชคร้าย ยังมีความโชคดีอยู่เสมอ อิอิ
สักพัก .... มีน้องคนนึ่งใส่ชุดกีฬา เราจำได้ว่าน้องใส่ชุดสีน้ำเงิน ค่อนไปทางสีกรมท่า ใส่เเว่นตา แต่คาดไว้ด้านหลัง แล้วก็มองหน้าเรา
เเล้วถามว่าเปนไงมั้งครับ .... เราก็บอกไม่เป็นไรค่ะๆ
หลังจากนั้นเราก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง ซึ่งเหมือนจะพังๆ โยกไปโยกมา 555 (ในใจภาวนาว่า อย่าพังอีกนะ ตูเจ็บเยอะแว้ววววว) 5555
จนเพื่อนเราเดินมาช่วยพยุงปีกค่ะ
รูปเรา อยู่ในสปอย พอดีเพื่อนเราถ่ายไว้
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ซึ่งบอกได้เลยว่า ณ เวลานั้น คือ เจ็บระดับ 18
อีกสักพักนึง น้องคนเดิมก็เดินเข้ามาหา
แล้วก็พูดกับเราว่า (ขอแทนว่าน้อง เอ ละกันนะคะ)
น้องเอ :: “ ขอโทษนะครับ ขอเช็คดูอาการที่หัวเข่าหน่อยได้ไหม ว่าเปนไงมั่ง”
(ซึ่งเราก็ งงๆ ปนเขินๆ แหละ 555 เกิดมายังไม่เคยมี ผู้ชายคนไหนมาจับขาพี่เลยนะคะน้อง 555 แต่จะเล่นตัวก็ดูจะเกินมารยาไป เราเลยยอม 555555+ เว่อมะ)
เรา :: อ่า... ได้ค่ะ
พอพูดจบปุ๊บ ... น้องเอ ก็เอามือมาเเตะๆ เช็คเข่า เช็คอะไรของน้องเค้าก็ไม่รู้
ในใจเรา ก็คิดว่า..โหหห บ้าไปแล้ว นี่ชีวิตจริง หรือ นางเอกในซี่รี่ย์เกาหลีว้า เนี่ยยย
พอน้องเอ เช็คอะไรเสร็จ น้องเขาเงยหน้าขึ้นมองเรา แล้วบอกว่า น่าจะเอ็นพลิกหรืออะไรสักอย่างอะครับ ต้องทายานู้นนี่นั่น ต้องทำอย่างงั้นอย่างไง บลาๆๆๆๆ...
ซึ่งเราบอกตรงๆนะ ณ ตอนนั้นเราจำไม่ได้หรอกน้องพูดไรมั่ง มันยาวววว แล้วสมองเราก็เบลอด้วย 5555 เราจำได้แต่หน้าน้องเค้าอย่างเดียวว
ว้ากกกกกกกกกกกกก 555
ก็นะ ... พอน้องพูดจนบ เราก็พยักหน้าเข้าใจ ทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจแหละ น้องพูดไร พี่ ง๊ง งง
ซึ่งความรู้สึกเรา ณ ตอนที่น้องเค้า กำลังจับๆ แตะๆ ขา เราอยู่อะ เราประทับใจน้องคนนี้มากเลย คือ น้องเค้าดูใส่ใจมาก ทั้งๆที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน ..
ตอนนั้นเราก็มองหน้าน้องเค้าแล้วรู้สึกร้อนแทน เพราะเหงื่อน้องเขาไหลเหมือนท่อน้ำปะปาแตก คือเหงื่อไหลเยอะมากจริงๆ (เอ็นดูเนาะ อิอิ) เลยถามไปว่า คงร้อนน่าดูเนอะ
น้องเขาก็บอกเป็นธรรมดาครับ ผมเปนนักกีฬา อาการพวกนี้ผมเปนบ่อย ข้อเท้า หัวเข่า หรืออะไรแบบนี้ ผมเจ็บจนชิน ><
เราก็ถามต่อว่า แล้วนี่จะไปไหน
เขาบอกว่าไปบ้านอีกหลังหนึ่งครับ
คุยไปคุยมา ก็พอจะรู้จากน้องเค้าว่า ปกติ ถ้าวันหยุดน้องเค้าก็จะใส่ชุดกีฬาแบบนี้ทุกวัน
แล้วเราก็ถามต่ออีกว่า ตอนนี้ทำอะไรอยู่ เรียนที่ไหน
น้องก็บอกว่า ความจริงอยากเรียนแพทย์ แต่คิดว่าไม่ใช่ เลยเรียน "วิศวะ ที่พระจอมเกล้า พระนครเหนือ" อยู่ปี 3 ครับ
เรานี่นึกในใจ โหห เด็กปี 3 ..นี่เราจะ 25 ละนะ แหม่ๆ เกิดช้าไปนะลูก แต่คิดไปคิดมาอีกที อายุไม่น่าเป็นอุปสรรคสำหรับเรา 555555
คุยกันไปสักพัก ก็กำลังจะนึกว่า เราจะถามไรน้องเค้าต่อดี แต่รถอีกคันก็ดั๊นนนนน มาขัดจังหวะซะนี่
เราก็เลยทำได้แค่บอกขอบคุณน้องไป T^T
อีกช็อตนึง ที่เราประทับใจ คือ ตอนขึ้นรถน้องเขายังเปนสุภาพบุรุษมาก ถามเราอีกนะว่า พี่ไหวไหม นั่งข้างหน้าที่ผมไหม
(คือ แบบ อร๊ายยยย ดูแลอะไรดี เบอร์น้านนนน คนแก่หวั่นไหว นะลูกก รู้ไหม)
เราก็บอกว่าไม่เป็นไร สบายมาก แต่ลึกๆในใจ แบบบ โครตปวดขาเลย อ่า ><*
พอพูดจบ น้องเค้าก็ไปนั่งแถวหน้าเหมือนเดิม
เราก็นั่งแถวหลังตรงที่เดิม
ขึ้นมาบนรถ ก็เม้ากระจายกับเพื่อน
แล้วก็คุยกับเพื่อนว่า ลืมถามว่าน้องเค้าเลย ว่าชื่อไร
อีกอย่าง เราก็คงเบลอขั้นสุด ถามเพื่อนว่า ตูได้พูดขอบคุนน้องเขายัง ?
เพื่อนเราก็บอกว่า ขอบคุณแล้ว เราเลยคิดว่าจะขอไลน์ ไปขอบคุณอีกทีดีไหม หรือยังไงดี น้องเค้าจะว่าไรป่าว
เผื่อสมมุติน้องมาลำปาง มีไรให้ช่วยเหลือ เราจะได้ช่วยได้
เพื่อนเลยบอกว่า ก็ได้
เราเลยบอกเพื่อนว่า ถ้าน้องเขาลงที่เดียวก่ะเรา ค่อยขอ
แต่ถ้าลงกลางทางก็แล้วไป
แต่พูดยังไม่ทันขาดคำน้องเขาลงป้ายที่ ดอนเมือง
เชรด!!!!!
ฝันมันก็สลายไปในพริบตา 55555
แล้วก็นึกถึงเพื่อนอีกคนขึ้นมาว่า จะขอยืมล็อคอินเพื่อนคนนี้ ช่วยตามหาน้องเขาในพันทิป เพื่อ ขอบคุณน้องเขาอีกครั้ง อย่างจริงใจ
และอยากรู้ว่าน้องชื่ออะไร
อยากชื่นชม ครอบครัวน้องเขาว่าสอนลูกมาได้ดีมาก
ถ้ามีโอกาสอีกสักครั้ง อยากบอกว่า ขอบคุณน้องเขา ที่ทำให้ เรา รู้สึกว่าตัวเองเหมือน นางเอกซี่รี่ย์เกาหลี
เกิดมาทั้งชีวิต ยังไม่เคยมีใครทำแบบนี้ให้เลย
ไม่เคยคิดว่าจะมีด้วย คือ รู้สึกดีมากๆ
แต่ถ้าน้องมีแฟนแล้ว แฟนน้องจะเป็น ผญ ที่โชคดีมากๆๆ
แต่ถ้ายังไม่มี เดียวสักวันน้องต้องได้เจอคนดีๆ แบบพี่แน่นอน
5555555
สรุปก็คือ ".....พอมาคิดดูอีกที กว่าจะเจอคนในความฝันนี่มันยากมาก แล้วทำไมถึงไม่ลองเสี่ยงดูเลยล่ะ" คิดได้ปุ๊บก็เลยอยากจะมาขอความช่วยเหลือ และ เผื่อน้องเค้าจะเห็นกระทู้นี้ อยากจะบอกว่า "พี่อยากรู้จักน้อง และอยากขอบคุณน้อง อีกสักครั้ง " ประมาณนี้แหละค่ะ ช่วยเราด้วยน้า นะคะๆ ><
ปล. ไม่ขออะไรมาก ขอแค่ "อย่าด่าเราเลย" สงสารลูกหมูขี้เหร่คนนี้ด้วยเถิด นะ ๆ
ปล.2 ถ้าเขามีคนของเขาอยู่แล้ว เราก็ไม่เสียใจ เพราะอย่างน้อย "ก็ยังรู้ว่าคนแบบนี้มีจริง ๆ"
ปล.3 ถ้าน้องเห็นแล้ว....อยากบอกเรา ตอบด้วยนะ ^^ รออยู่ ๆ
ปล.4 กะจะแอบถ่ายรูป แต่กลัวคนอื่นมองว่า "โรคจิต" ฮ่าๆๆๆๆ
ปล.5 แก้ไขคำผิดค่ะ
ตามหาผู้ชายที่เรียนวิศวะ คนนึง ที่เจอกันที่รถตู้ ค่ะ
เราเลยขอลองตามหาบ้าง เราขอแทนตัวเองว่า "เรา" ละกันนะคะ
เราเข้าเรื่องเลยละกันนะคะ ไม่อยากเกริ่นเยอะ อิอิ
เมื่อตอนวันศุกร์ที่ 18 มีนาคม 59 เวลาประมาน 12.50 น. เราได้ขึ้นรถจาก แกรนด์ จะไปฟิวเจอร์รังสิต
ระหว่างเดินทางเกิดอุบัติเหตุ รถตู้ที่เรานั่งเกิดชนฟุตบาท จนล้อรถระเบิด เพราะโดนรถเก๋งอีกคันเบียด
แถวๆ ถนน งามวงศ์วาน เวลาประมาน 13.00 น. ซึ่งคนในรถไม่มีใครเปนอะไรเลย นอกจาก เราคนเดียว
เพราะนั่งแถวหลังสุด นั่งตรงช่องว่าง (พอนึกภาพออกกันไหม)
ซึ่งหลังจากเกิดเหตุ หัวเข่าเราข้างขวากระแทกกับตรงแข็งๆ ข้างๆเบาะคนข้างหน้า
ซึ่งเปนหัวเข่าข้างที่เคยเกิดอุบัติเหตุมาก่อน
ทำให้ เรารู้สึกปวดแล้วก็เจ็บหัวเข่า มากๆ
คือ ถ้าหัวเข่าไม่ชนเบาะ มีหวังตัว เรา ได้พุ่งไปเบาะ ด้านหน้าแน่ๆ
พอหลังจากนั้น คนขับก็บอกให้ผู้โดยสารลงจากรถ เพราะจะมีรถอีกคันมาเปลี่ยน เราก็เลยลงจากรถกับเพื่อน
เดินกะเผลกๆ ทุลักทุเลมาก เพราะเราเจ็บหัวเข่าสุด โชคร้ายจริงๆ ดันมาซ้ำกับหัวเข่าที่เราระบมอยู่ก่อนหน้านั้นอยู่แล้ว T^T
และแล้ววววววว ... จุดไคลแม็กซ์ มันอยู่ตรงนี้ค่ะ ในความโชคร้าย ยังมีความโชคดีอยู่เสมอ อิอิ
สักพัก .... มีน้องคนนึ่งใส่ชุดกีฬา เราจำได้ว่าน้องใส่ชุดสีน้ำเงิน ค่อนไปทางสีกรมท่า ใส่เเว่นตา แต่คาดไว้ด้านหลัง แล้วก็มองหน้าเรา
เเล้วถามว่าเปนไงมั้งครับ .... เราก็บอกไม่เป็นไรค่ะๆ
หลังจากนั้นเราก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง ซึ่งเหมือนจะพังๆ โยกไปโยกมา 555 (ในใจภาวนาว่า อย่าพังอีกนะ ตูเจ็บเยอะแว้ววววว) 5555
จนเพื่อนเราเดินมาช่วยพยุงปีกค่ะ
รูปเรา อยู่ในสปอย พอดีเพื่อนเราถ่ายไว้
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ซึ่งบอกได้เลยว่า ณ เวลานั้น คือ เจ็บระดับ 18
อีกสักพักนึง น้องคนเดิมก็เดินเข้ามาหา
แล้วก็พูดกับเราว่า (ขอแทนว่าน้อง เอ ละกันนะคะ)
น้องเอ :: “ ขอโทษนะครับ ขอเช็คดูอาการที่หัวเข่าหน่อยได้ไหม ว่าเปนไงมั่ง”
(ซึ่งเราก็ งงๆ ปนเขินๆ แหละ 555 เกิดมายังไม่เคยมี ผู้ชายคนไหนมาจับขาพี่เลยนะคะน้อง 555 แต่จะเล่นตัวก็ดูจะเกินมารยาไป เราเลยยอม 555555+ เว่อมะ)
เรา :: อ่า... ได้ค่ะ
พอพูดจบปุ๊บ ... น้องเอ ก็เอามือมาเเตะๆ เช็คเข่า เช็คอะไรของน้องเค้าก็ไม่รู้
ในใจเรา ก็คิดว่า..โหหห บ้าไปแล้ว นี่ชีวิตจริง หรือ นางเอกในซี่รี่ย์เกาหลีว้า เนี่ยยย
พอน้องเอ เช็คอะไรเสร็จ น้องเขาเงยหน้าขึ้นมองเรา แล้วบอกว่า น่าจะเอ็นพลิกหรืออะไรสักอย่างอะครับ ต้องทายานู้นนี่นั่น ต้องทำอย่างงั้นอย่างไง บลาๆๆๆๆ...
ซึ่งเราบอกตรงๆนะ ณ ตอนนั้นเราจำไม่ได้หรอกน้องพูดไรมั่ง มันยาวววว แล้วสมองเราก็เบลอด้วย 5555 เราจำได้แต่หน้าน้องเค้าอย่างเดียวว
ว้ากกกกกกกกกกกกก 555
ก็นะ ... พอน้องพูดจนบ เราก็พยักหน้าเข้าใจ ทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจแหละ น้องพูดไร พี่ ง๊ง งง
ซึ่งความรู้สึกเรา ณ ตอนที่น้องเค้า กำลังจับๆ แตะๆ ขา เราอยู่อะ เราประทับใจน้องคนนี้มากเลย คือ น้องเค้าดูใส่ใจมาก ทั้งๆที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน ..
ตอนนั้นเราก็มองหน้าน้องเค้าแล้วรู้สึกร้อนแทน เพราะเหงื่อน้องเขาไหลเหมือนท่อน้ำปะปาแตก คือเหงื่อไหลเยอะมากจริงๆ (เอ็นดูเนาะ อิอิ) เลยถามไปว่า คงร้อนน่าดูเนอะ
น้องเขาก็บอกเป็นธรรมดาครับ ผมเปนนักกีฬา อาการพวกนี้ผมเปนบ่อย ข้อเท้า หัวเข่า หรืออะไรแบบนี้ ผมเจ็บจนชิน ><
เราก็ถามต่อว่า แล้วนี่จะไปไหน
เขาบอกว่าไปบ้านอีกหลังหนึ่งครับ
คุยไปคุยมา ก็พอจะรู้จากน้องเค้าว่า ปกติ ถ้าวันหยุดน้องเค้าก็จะใส่ชุดกีฬาแบบนี้ทุกวัน
แล้วเราก็ถามต่ออีกว่า ตอนนี้ทำอะไรอยู่ เรียนที่ไหน
น้องก็บอกว่า ความจริงอยากเรียนแพทย์ แต่คิดว่าไม่ใช่ เลยเรียน "วิศวะ ที่พระจอมเกล้า พระนครเหนือ" อยู่ปี 3 ครับ
เรานี่นึกในใจ โหห เด็กปี 3 ..นี่เราจะ 25 ละนะ แหม่ๆ เกิดช้าไปนะลูก แต่คิดไปคิดมาอีกที อายุไม่น่าเป็นอุปสรรคสำหรับเรา 555555
คุยกันไปสักพัก ก็กำลังจะนึกว่า เราจะถามไรน้องเค้าต่อดี แต่รถอีกคันก็ดั๊นนนนน มาขัดจังหวะซะนี่
เราก็เลยทำได้แค่บอกขอบคุณน้องไป T^T
อีกช็อตนึง ที่เราประทับใจ คือ ตอนขึ้นรถน้องเขายังเปนสุภาพบุรุษมาก ถามเราอีกนะว่า พี่ไหวไหม นั่งข้างหน้าที่ผมไหม
(คือ แบบ อร๊ายยยย ดูแลอะไรดี เบอร์น้านนนน คนแก่หวั่นไหว นะลูกก รู้ไหม)
เราก็บอกว่าไม่เป็นไร สบายมาก แต่ลึกๆในใจ แบบบ โครตปวดขาเลย อ่า ><*
พอพูดจบ น้องเค้าก็ไปนั่งแถวหน้าเหมือนเดิม
เราก็นั่งแถวหลังตรงที่เดิม
ขึ้นมาบนรถ ก็เม้ากระจายกับเพื่อน
แล้วก็คุยกับเพื่อนว่า ลืมถามว่าน้องเค้าเลย ว่าชื่อไร
อีกอย่าง เราก็คงเบลอขั้นสุด ถามเพื่อนว่า ตูได้พูดขอบคุนน้องเขายัง ?
เพื่อนเราก็บอกว่า ขอบคุณแล้ว เราเลยคิดว่าจะขอไลน์ ไปขอบคุณอีกทีดีไหม หรือยังไงดี น้องเค้าจะว่าไรป่าว
เผื่อสมมุติน้องมาลำปาง มีไรให้ช่วยเหลือ เราจะได้ช่วยได้
เพื่อนเลยบอกว่า ก็ได้
เราเลยบอกเพื่อนว่า ถ้าน้องเขาลงที่เดียวก่ะเรา ค่อยขอ
แต่ถ้าลงกลางทางก็แล้วไป
แต่พูดยังไม่ทันขาดคำน้องเขาลงป้ายที่ ดอนเมือง
เชรด!!!!!
ฝันมันก็สลายไปในพริบตา 55555
แล้วก็นึกถึงเพื่อนอีกคนขึ้นมาว่า จะขอยืมล็อคอินเพื่อนคนนี้ ช่วยตามหาน้องเขาในพันทิป เพื่อ ขอบคุณน้องเขาอีกครั้ง อย่างจริงใจ
และอยากรู้ว่าน้องชื่ออะไร
อยากชื่นชม ครอบครัวน้องเขาว่าสอนลูกมาได้ดีมาก
ถ้ามีโอกาสอีกสักครั้ง อยากบอกว่า ขอบคุณน้องเขา ที่ทำให้ เรา รู้สึกว่าตัวเองเหมือน นางเอกซี่รี่ย์เกาหลี
เกิดมาทั้งชีวิต ยังไม่เคยมีใครทำแบบนี้ให้เลย
ไม่เคยคิดว่าจะมีด้วย คือ รู้สึกดีมากๆ
แต่ถ้าน้องมีแฟนแล้ว แฟนน้องจะเป็น ผญ ที่โชคดีมากๆๆ
แต่ถ้ายังไม่มี เดียวสักวันน้องต้องได้เจอคนดีๆ แบบพี่แน่นอน
5555555
สรุปก็คือ ".....พอมาคิดดูอีกที กว่าจะเจอคนในความฝันนี่มันยากมาก แล้วทำไมถึงไม่ลองเสี่ยงดูเลยล่ะ" คิดได้ปุ๊บก็เลยอยากจะมาขอความช่วยเหลือ และ เผื่อน้องเค้าจะเห็นกระทู้นี้ อยากจะบอกว่า "พี่อยากรู้จักน้อง และอยากขอบคุณน้อง อีกสักครั้ง " ประมาณนี้แหละค่ะ ช่วยเราด้วยน้า นะคะๆ ><
ปล. ไม่ขออะไรมาก ขอแค่ "อย่าด่าเราเลย" สงสารลูกหมูขี้เหร่คนนี้ด้วยเถิด นะ ๆ
ปล.2 ถ้าเขามีคนของเขาอยู่แล้ว เราก็ไม่เสียใจ เพราะอย่างน้อย "ก็ยังรู้ว่าคนแบบนี้มีจริง ๆ"
ปล.3 ถ้าน้องเห็นแล้ว....อยากบอกเรา ตอบด้วยนะ ^^ รออยู่ ๆ
ปล.4 กะจะแอบถ่ายรูป แต่กลัวคนอื่นมองว่า "โรคจิต" ฮ่าๆๆๆๆ
ปล.5 แก้ไขคำผิดค่ะ