ถึงเเม้ว่าเรากับเเฟนจะคบกันได้ไม่นานเเต่ ก็รักกันมาก
จนมาเมื่อวันศุกร์ที่ 18 มีนาคม ที่ผ่านมา เค้าไปส่งเราที่บ้าน คือเเฟนทำงานเเล้ว ส่วนเราก็เรียน เราอยู่ใกล้ๆกัน
เเต่มันจะมีช่วงนึงที่เค้าจะหยุดเเล้วกลับบ้านประมาณ 20 วัน จนพอถึงวันนั้นเค้าก็ไปส่งเราที่บ้านดี เราไม่ได้ทะเลาะกัน ไม่ได้ผิดใจกัน
พอผ่านไปซัก 2 วัน วันอาทิตย์เราต้องกลับมาเรียน ด้วยความที่เราเป็นคนขี้น้อยใจ เราก็พูดกับเเฟนว่า "ทำไมไม่ค่อยสนใจเลย" เเต่เราก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะเราเปนคนที่พอพูดเเล้วก็คือจะจบ เมื่อได้พูดจะหายจากความน้อยใจ เเต่เค้าก็ดันตอบมาว่าอยากอยู่คนเดียว ซึ่งเราก็ช็อก!!!!มากกก เหตุผลหล่ะ คือเค้าบอกว่าอยากทำหน้าที่ของเค้าก่อน เเต่ว่าขอให้เราอยู่ข้างๆกัน ยังโทรหากันยังเจอกันเหมือนเดิม เเต่ว่าสถานะของเราคือเลิกกันนะ เราก็ถามเเฟนไปว่ามีคนอื่นรึป่าว?? บอกเราได้นะอย่าโกหก เค้าก็บอกว่าไม่มี เเต่เเค่อยากทำหน้าที่ก่อน เราก็ร้องไห้เลยค่ะ เรื่องมันก็ยืดเยื้อมาอาทิตย์นึง เราก็โทรหากันปกติค่ะ ละด้วยความที่เราคุยกันละชอบเรียกกันว่า "ที่รัก" มันก็เลยติดปาก พอเราเรียกเค้าๆก็พูดกลับมาว่า "เรียกที่รักได้ไง ต้องเรียกเค้ากับเธอซิ" เราก็พูดว่าทำไมอ่ะ ไม่เข้าใจ เค้าก็บอกกลับมาว่า "ก็อย่างที่บอกไปอ่ะ" เราก็ได้เเต่ตอบว่า อืมๆ งั้นเเค่นี้นะ ก็วางสาย ส่วนเราก็ร้องไห้เลยค่ะ ร้องเเบบที่ไม่เคยร้องมาก่อน ละเราก็ส่งไลน์ไปประมาณว่า ใครมันอยากจะไปเปลี่ยนสถานะวะ ก็รู้นะเว้ยว่าไม่มีเวลาให้ พูดคุยกันก็เข้าใจเเล้วถึงเเม่ว่าเธอจะบอกให้อยู่ข้างกัน โทรหากัน เจอกันเหมือนเดิม เเต่คำว่าเลิกมันก็เปลี่ยนไปเเล้ว เธอไม่เคยรู้ว่ามันเจ็บเเค่ไหน รู้บ้างมั้ยว่าทุกวันนี้เค้าเป็นยังไง กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย" ละซักพักค่ะ
เค้าก็โทรมาง้อ ถามว่าเป็นอะไรเนี้ย เราก็พูดทั้งน้ำตาว่า"เธอจะเลิกกับเค้าจริงๆหรอ" เค้าก็โอ๋ๆเราละพูดว่า ถ้าโอ๋ขนาดนี้ละยังไม่รู้ก็ไม่รู้จะพูดยังไงเเล้ว อ่ะพอผ่านวันนั้นไปทุกอย่างมันก็ดีขึ้นค่ะ เราดีใจมาก
จนมาเมื่อวาน เอาอีกเเล้ว เราก็โทรหากันปกติเเต่ทีนี้โทรไม่ติดค่ะเค้าบอกว่าเเบตหมด เราก้นอนไม่หลับจนเช้าเพิ่งจะติดต่อได้ เราก็ใส่ใหญ่เลยค่ะด้วยความที่โมโห เค้าก็บอกใจเย็นๆ เธอถามเค้าก่อน อย่าเพิ่งโวยวาย คือเค้าพูดดีมากเลยค่ะ จนตอนเย็นเราก็คุยเฟสกันค่ะ เค้าก็มาพูดอีกว่าอยากอยู่คนเดียว เเต่เค้าไม่ได้มีคนอื่นเเน่ๆ เเต่ไม่รู้ว่าช่วงนี้เป็นอะไร ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เหมือนกับว่าเค้าก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ค่ะ เราก็พูดไปว่า"คิดดูดีๆว่าเค้าทำอะไรผิดให้เธอไม่พอใจรึป่าว เเต่เท่าที่สังเกตนะ เธอจะเป็นเเบบทุกครั้งที่กลับบ้าน เเต่พอกลับมาเจอกัน อยู่ใกล้กัน ทุกอย่างปกติดีเเล้วเธอยังต้องการอะไรอีก" รู้นะว่าครอบครัวต้องมาก่อน เพราะเค้าก็ครอบครัวมาก่อนเหมือนกัน เเต่เราต้องเรียงลำดับความสำคัญ เธอทำหน้าที่ของเธอเค้าก็ไม่เคยไปขัดขวาง เค้าทำหน้าที่เธอก็ไม่เคยไปขัดขวาง บอกอยากอยู่คนเดียวเค้าก็เข้าใจ เพิ่มระยะระหว่างเราเเล้วเธอยังต้องการอะไรอีก #เค้าก็ได้เเค่อ่านค่ะ เเต่ไม่ตอบ ละทีนี้ประมาณเกือบๆเที่ยงคืนเราก็โทรคุยกัน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ได้พูดถึงเรื่องเมื่อเย็นที่เราคุยกันเลย เเต่เเค่ดูเหมือนเค้าจะอารมณ์ไม่ดีนิดหน่อยเพราะฟังจากน้ำเสียงค่ะ เมื่อเช้าก็เช่นกัน ใครพอจะมีประสบการณ์หรือคำเเนะนำเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้างคะ อยากคุยด้วย อยากสบายใจมากกว่านี้ ขอบคุณค่ะ
ตอนนี้เราเลิกกับเเฟน เเต่ยังโทรหากัน เจอกันเเบบปกติ มันเรียกว่าเลิกมั้ย?
จนมาเมื่อวันศุกร์ที่ 18 มีนาคม ที่ผ่านมา เค้าไปส่งเราที่บ้าน คือเเฟนทำงานเเล้ว ส่วนเราก็เรียน เราอยู่ใกล้ๆกัน
เเต่มันจะมีช่วงนึงที่เค้าจะหยุดเเล้วกลับบ้านประมาณ 20 วัน จนพอถึงวันนั้นเค้าก็ไปส่งเราที่บ้านดี เราไม่ได้ทะเลาะกัน ไม่ได้ผิดใจกัน
พอผ่านไปซัก 2 วัน วันอาทิตย์เราต้องกลับมาเรียน ด้วยความที่เราเป็นคนขี้น้อยใจ เราก็พูดกับเเฟนว่า "ทำไมไม่ค่อยสนใจเลย" เเต่เราก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะเราเปนคนที่พอพูดเเล้วก็คือจะจบ เมื่อได้พูดจะหายจากความน้อยใจ เเต่เค้าก็ดันตอบมาว่าอยากอยู่คนเดียว ซึ่งเราก็ช็อก!!!!มากกก เหตุผลหล่ะ คือเค้าบอกว่าอยากทำหน้าที่ของเค้าก่อน เเต่ว่าขอให้เราอยู่ข้างๆกัน ยังโทรหากันยังเจอกันเหมือนเดิม เเต่ว่าสถานะของเราคือเลิกกันนะ เราก็ถามเเฟนไปว่ามีคนอื่นรึป่าว?? บอกเราได้นะอย่าโกหก เค้าก็บอกว่าไม่มี เเต่เเค่อยากทำหน้าที่ก่อน เราก็ร้องไห้เลยค่ะ เรื่องมันก็ยืดเยื้อมาอาทิตย์นึง เราก็โทรหากันปกติค่ะ ละด้วยความที่เราคุยกันละชอบเรียกกันว่า "ที่รัก" มันก็เลยติดปาก พอเราเรียกเค้าๆก็พูดกลับมาว่า "เรียกที่รักได้ไง ต้องเรียกเค้ากับเธอซิ" เราก็พูดว่าทำไมอ่ะ ไม่เข้าใจ เค้าก็บอกกลับมาว่า "ก็อย่างที่บอกไปอ่ะ" เราก็ได้เเต่ตอบว่า อืมๆ งั้นเเค่นี้นะ ก็วางสาย ส่วนเราก็ร้องไห้เลยค่ะ ร้องเเบบที่ไม่เคยร้องมาก่อน ละเราก็ส่งไลน์ไปประมาณว่า ใครมันอยากจะไปเปลี่ยนสถานะวะ ก็รู้นะเว้ยว่าไม่มีเวลาให้ พูดคุยกันก็เข้าใจเเล้วถึงเเม่ว่าเธอจะบอกให้อยู่ข้างกัน โทรหากัน เจอกันเหมือนเดิม เเต่คำว่าเลิกมันก็เปลี่ยนไปเเล้ว เธอไม่เคยรู้ว่ามันเจ็บเเค่ไหน รู้บ้างมั้ยว่าทุกวันนี้เค้าเป็นยังไง กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย" ละซักพักค่ะ
เค้าก็โทรมาง้อ ถามว่าเป็นอะไรเนี้ย เราก็พูดทั้งน้ำตาว่า"เธอจะเลิกกับเค้าจริงๆหรอ" เค้าก็โอ๋ๆเราละพูดว่า ถ้าโอ๋ขนาดนี้ละยังไม่รู้ก็ไม่รู้จะพูดยังไงเเล้ว อ่ะพอผ่านวันนั้นไปทุกอย่างมันก็ดีขึ้นค่ะ เราดีใจมาก
จนมาเมื่อวาน เอาอีกเเล้ว เราก็โทรหากันปกติเเต่ทีนี้โทรไม่ติดค่ะเค้าบอกว่าเเบตหมด เราก้นอนไม่หลับจนเช้าเพิ่งจะติดต่อได้ เราก็ใส่ใหญ่เลยค่ะด้วยความที่โมโห เค้าก็บอกใจเย็นๆ เธอถามเค้าก่อน อย่าเพิ่งโวยวาย คือเค้าพูดดีมากเลยค่ะ จนตอนเย็นเราก็คุยเฟสกันค่ะ เค้าก็มาพูดอีกว่าอยากอยู่คนเดียว เเต่เค้าไม่ได้มีคนอื่นเเน่ๆ เเต่ไม่รู้ว่าช่วงนี้เป็นอะไร ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เหมือนกับว่าเค้าก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ค่ะ เราก็พูดไปว่า"คิดดูดีๆว่าเค้าทำอะไรผิดให้เธอไม่พอใจรึป่าว เเต่เท่าที่สังเกตนะ เธอจะเป็นเเบบทุกครั้งที่กลับบ้าน เเต่พอกลับมาเจอกัน อยู่ใกล้กัน ทุกอย่างปกติดีเเล้วเธอยังต้องการอะไรอีก" รู้นะว่าครอบครัวต้องมาก่อน เพราะเค้าก็ครอบครัวมาก่อนเหมือนกัน เเต่เราต้องเรียงลำดับความสำคัญ เธอทำหน้าที่ของเธอเค้าก็ไม่เคยไปขัดขวาง เค้าทำหน้าที่เธอก็ไม่เคยไปขัดขวาง บอกอยากอยู่คนเดียวเค้าก็เข้าใจ เพิ่มระยะระหว่างเราเเล้วเธอยังต้องการอะไรอีก #เค้าก็ได้เเค่อ่านค่ะ เเต่ไม่ตอบ ละทีนี้ประมาณเกือบๆเที่ยงคืนเราก็โทรคุยกัน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ได้พูดถึงเรื่องเมื่อเย็นที่เราคุยกันเลย เเต่เเค่ดูเหมือนเค้าจะอารมณ์ไม่ดีนิดหน่อยเพราะฟังจากน้ำเสียงค่ะ เมื่อเช้าก็เช่นกัน ใครพอจะมีประสบการณ์หรือคำเเนะนำเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้างคะ อยากคุยด้วย อยากสบายใจมากกว่านี้ ขอบคุณค่ะ