เคยรู้สึกท้อจนน้ำตามันไหลออกมาเองมั้ยคะ

เวลาเจองานเยอะงานเหนื่อย ท้อใจ ให้กำลังใจตัวเองยังไงดี บางทีก็อยากหลับไป ไม่ต้องตื่นมาอีก แต่ก็ห่วงคนข้างหลัง

ผมอายุ22ปี เป็นหนี้เป็นสิ้นจาก 10000กว่าๆ แต่ดอกก็เพื่มไปเรื่อยๆจน 12000กว่าๆ ตอนนี้ทำงานใช้หนี้สิ้น เงินออกมามีค่าจ่ายเยอะแยะมากๆ บางทีท้อชีวิตมากๆ เคยคิดสั่นจะฆ่าตัวตาย แต่แม่ก็มาให้กำลังใจอยู่เสมอ

ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ บางทีเราเครียดๆ รู้สึกอยากร้องไห้แต่ไม่อยากร้องไห้คนเดียว แล้วก็ไม่ได้อยากเล่าระบายให้ฟัง ขอแค่มีเพื่อนข้างๆเวลาเราร้องไห้เฉยๆอ่ะค่ะ เรารู้แล้วก็คิดเสมอว่าเวลาแบบนี้เราต้องให้กำ

ยิ่งโตขึ้น ยิ่งรู้สึกว่าสังคมที่เราอยู่มันปลอมๆ มีแต่คนที่ใส่หน้ากากเข้ากัน เริ่มรู้สึกเบื่อชีวิตเดิมๆ เหมือนเรารู้สึกว่าคนที่ใส่ใจเราจริงมันไม่มี คนที่เราคิดว่าเค้าคือคนที่จะอยู่กับเราในวันแย่ๆ แต่กล

ทุกคนคะ เคยเป็นเหมือนเรามั๊ยคะ บ้านทุกคนเป็นอย่างบ้านเราหรือป่าว? ในตอนเช้าเราก็ต้องไปเรียนจนเย็นถึงได้กลับ ในการเรียนในแต่ละวันเราไม้รู้เราจะเจอกับอะไรบ้าง จะเหนื่อยแค่ไหน จะท้อเท่าไหร่ และในแต่ละวัน

คือเวลาเราท้ออ่ะ จะมีคำพูดจากเพื่อนๆหรือคนรอบข้างที่มาให้กำลังใจตัวเอง แต่เราจะเซนซิทีฟกับคำพูดเหล่านั้นมาก ได้ยินเวลาท้อหรือต้องการกำลังใจคือน้ำตามันต้องไหลมาอ่ะ มีใครเป็นแบบเราบ้างไหม?🥺

เคยท้อแท้กันมั้ยครับ มันทรมานมากๆเลยนะครับที่ต้องมารู้สึกหมดหวัง หมดกำลัง อายุแค่นี้ทำไมต้องเจออะไรมากมายเจอสิ่งแย่ๆเหมือนมันโดนทุกสิ่งกดดันจนตัวเองแย่ลงเรื่อยๆ ทุกวันนี้หน้าผมนิ่งเหมือนคนเย็นชาไปเลย

สวัสดีค่ะมีใครเป็นเหมือนกันบ้างมั้ย เวลานึกอะไรเศร้าๆ น้ำตาชอบไหลออกมาเวลาที่ท้อมากๆระบายกับใครไม่ได้เลยระบายกับเพื่อนก็เมินใส่ตลอดชอบเปลี่ยนเรื่องคุยในวันที่ท้อเเท้ไม่มีใครอยู่กับเราสักคนไม่ใครเคยให้