กลุ้มใจเรื่องพ่อกับแม่ค่ะ

คือพ่อกับแม่เราเขาก็อยู่กันมานาน 30ปีแล้ว มีเรากับพี่สอบคน พ่อเราเป็นคนที่ติดความเพอร์เฟค ที่อย่างต้องดีที่สุด ลูกต้องเรียนเก่ง  ต้องทำงานดีๆ บ้านต้องสะอาดเป็นระเบียบ อาหารต้องอร่อย พ่อก็จะชอบบ่นว่าแม่ทำอาหารไม่อร่อย มาเสมอตั้งแต่เราเก็กๆเป็นสิบปีได้ ว่าแม่ว่าบ้านรก เราว่ามันก็แค้ไม่ได้เป็นระเบียบอะไรมากมาย แต่ไม่ได้รกเลย เพราะบ้านเรามีแต่ตู้โชว์ ของโชว์ที่พ่อชอบ ตู้เก็บของแทบไม่มี แต่ก่อนพ่อก็ว่าเรารก อันนี้ก็ยอมรับเพราะรกจริง555แตีตอนนี้ดีขึ้นแล้วโตขึ้นหน่อยแล้วมีห้องมีตู้ของตัวเอง แต่แม่ก็คือไม่มีห้องส่วนตัว วุห้องเดียวกะพ่อ มีตู้เสื้อผ้าสองตู้กับหน้ากาะจกและโต๊ะหัวนอน ข้างล่างก็วางแค่จักรเยํบผ้ากับอุปกรณ์อื่นหน่อยนึง. วันนี้แม่บอกเราว่า พ่อว่าอีกแล้วว่ารก เอาของแม่มาโยนทิ้ง แล้วก็ไล่ปม่บอกว่าถ้าเราเรียนจบก็จะให้แม่ไปกับเงินก้อนนึง  เรารู้ว่าแม่อดทนมาตลอด พ่อเราเปนคนเอาแต่ใจ แต่เขาเปนคนมีความรับผิดชอบการงานดีเลี้ยงลูกเมียมาไม่อดอยาก แต่เขาขี้โมโห แล้วพ่อกับแม่ก็อึนๆใส่กันมาเปนสิบปี เพราะพ่อเวลาไม่พอมยก็ไม่ค่อยพูด ไม่อยากค่อยพูดกะบแม่ แล้วพ่อเวลามันทนไม่ไหวมันก็จะโมโหแรง (เหมือนระเบิดเวลางะ55) พ่อเขาเปนคนใจร้อนเวลาแม่ทำอะไรช้าหน่อยก็จะว่าแม่ โง่ ไม่มีสติ  คือเราก็สงสารแม่มาก แม่บอกว่าตอนเราเด็กๆพ่อเคยพูดว่าอยากจะเลิกแต่เห็นแก่ลูก. คือที่เขาอยากจะเลิกไม่ใชอย่างอื่นอะไรเลย นอกจากรำคราญแม่ และแม่ก็ต้องทนพ่อด้วย. แม่พูดด้วยก็ก็จะพูดไม่ดีพูดใส่อารมณ์  แต่ก็บ่นๆจนแม่ทำใจชินไปแล้ว คือเหมือนเวลาพ่อไม่พอใจก็ไม่พูดแล้วก็เอาทุกเรื่องมารวมกัน สะสมอย่างงี้มาเป็นสิบปี  ถ้าพูดแต่แรกว่าไม่ชอบตรงไหนมันคงดีกว่านี้  เราก็รู้สะว่าถึงเขาเลิกกันแต่เราก็ยังเปนลูกเหมือนเดิม แต่เราก็อดเสียใจไม่ได้. เราอก็อยากให้คนที่เรารักอยู่แ้วยกันถึงมันจะดูเห็นแก่ตัวก็เถอะ ตอนนี้เราอยู่มหาลัยแล้ว ถ้าจะเรียนจบก็คงอีกไม่นาน พ่อเราเขาเปนคนที่ต้องคอยดูแลกล้บบ้านดึกๆก็ยังกินข้าวอีกมื้อแม่ก็ต้องรอสามสี่ทุ่มถึงลงมาเก็บกับข้าว ถ้าแม่ไปจริงๆ จะมีสักกี่คนที่จะมาดูแลแล้ว ทนพ่อได้ เราว่ามันไม่มีแล้วค่ะ ถ้าจะเอาอาหารอร่อยงานบ้านเนี๊ยบคงต้องจ้างเอา นี่คือบ้านเรากวาดถูทุกวันเปลี่ยนผ้าปูที่นอนทุกอาทิตย์แล้วนะ แต่แต่ตอนนี้ประเดฺนคือเขาไม่ชอบเหนของกองๆอยู่(ก็มันมีแต่ตู้โชว์นี่) ต้องการให้บ้านสวยๆ ซึ่งแทบไม่มีแขกมาบ้านเลย คิอตอนนี้พ่อเพิ่งเกษียร มาได่เดือนนึงก็คงอยู่บ้านว่างๆยังไม่ได้หางานอะไรทำเหนนั้นนี่ก็หาเรื่องไปเรื่อยด้วย แล้วเราก็คิดว่าคนเกษียรก็คงมีความกังวลอะไรอยู่แล้วทำให้เครียกด้วย.   เราก็ไม่รุจะไประบายกับใครขอมาบ่นในนี้ก็แล้วกันนะ. ขอบคุณทุกคนที่รับฟังเรื่องอันนืดยาวของเราต่ะนี่แอบพิมไปน้ำตาไหลไป(╥﹏╥)