จากเพื่อนออฟฟิศคนนึง จนกระทั่งเรากลับบ้านด้วยกันทุกวัน กินข้าวเยนด้วยกัน นานวันความรุ้สึกของเรากลับมากกว่าเพื่อนแล้ว มันมีบางอย่างให้เรารุ้สึกกับผช คนนี้มาตลอด(ในใจแอบคิดว่า)คิดไรป่าว แต่ก้ไม่กล้าที่จะถามตรงๆ เพราะท่าทีของเค้าลักษณะหมาหยอกไก่ จนนานเข้าเราเองที่ทนไม่ไหว ไม่ชอบความคลุมเครือ ถ้าคิดก้ไปต่อ ถ้าไม่ใช่จะได้เลิกคิดและตัดใจ เอาเวลาไปทำอย่างอื่น จนเปนเราเองที่ถามเค้าไป คือ เค้าชอบเรา เราพยายามที่จะหาความชัดเจนอยุ่ฝ่ายเดียวหรือเปล่า ถ้าวันนั้นเราไม่ถามออกไปแล้วถอยออกมาต่างคนก้ต่างมีชีวิตต่อไป แต่ก้ได้ตัดสินใจไปแล้ว มันกลับทำให้รุ้สึก อยากได้คนที่เค้ารักเราจริงๆ มีบางคำพุด:ก้เหนวันนั้นเทอเปนคนที่อยากได้เรา แต่เราก้ชอบนั่นแหละ แต่ยังไม่ถึงเวลา (เพราะเทอยังไม่แน่ใจในตัวเรา? ตอนนั้นประมาน6เดือนที่สนิทกัน...เราหักคอให้เทอตอบรับรักเรา? ที่ผ่านมาเทอไม่ได้จริงจังอะไรเลย เทอมันพุดจาดี แกล้งว่ารักหรือ
รักคือเราฝันไปคนเดียว ตัดใจหรือเดินต่อไปดี