-สวัสดีครับทุกคนที่เข้ามาอ่าน
*ผมมีแฟนเป็นผญคนนึงครับเขาทำงานแล้วส่วนผมเป็นอาสาตำรวจของจังหวัดจังหวัดนึง ผมคบกันมา3ปีครับพ่อแม่ต่างฝ่ายต่างยอมรับกัน เราสองคนมักไปไหนไปด้วยกันครับ มีอยู่วันนึง ผมขับรถไปรับเทอที่บ้านเรามีนัดจะไปเที่ยวกันที่ตัวเมืองเป็นวันครบรอบ3ปี(16/มิถนายน/2557) บ้านผมกับเขาห่างกันประมาณ20Kmอ้ะครับผมก็ขับไปได้ครึ่งทางผมได้ยินวิทยุแจ้งมาว่ามีคนลักทรัพย์จำนวน2หมื่นบาทลักษณะอย่างนี้ๆ ผมก็คิดในใจว่า ไม่เจอตามเคยหรอก พอผมไปถึงหน้าบ้านเทอเทอก็ขึ้นรถมาตามปกติ พอออกจะบ้านเทอมาได้15นาที ผมก็เห็นคนที่ต้องหาเหตุเมื่อสักครู่
แล้วผมหันไปถามแฟนว่า
"เทอๆนั้นคนที่เขาตามจับเมื่อสักครู่นี่เอง"
แฟนผมก็บอกกลับมาว่า
"เอาดิไล่เลย" (เราเป็นคนที่ชอบอะไรอะไรตื่นเต้นตลอด)
ผมก็ไม่ได้เอ้ะใจอะไรเพราะเราออกเหตุกันบ่อยๆ ผมก็แจ้งขึ้นวิทยุไปว่าผมกำลังตามอยู่ ผมบอกให้มันหยุดมันก็ไม่หยุด ผมไล่ไปถึง3แยกแยกหนึ่ง ผมขับด้วยความเร็วประมาณ110Km/h และผมไม่เห็นรถ6ล้อที่ขับมาซอยด้านซ้ายวึ่งรถ6ล้อก็ขับมาด้วยความเร็วเช่นกัน
รถ6ล้อก็อย่าที่เราไม่ขาดฝันนะครับ รถ6ล้อนั้นขับมาชนรถผมฝั่งคนนั่งด้านซ้าย และผมก็สลบไปรู้สึกตัวอีกทีก็อยู่โรงบาลในตัวเมืองแล้ว หมอรักษาผมจนสามารถออกมาได้ซึ่งผมไม่ได้เป็นอะไรมาก สิ่งที่ผมถามหมอคำแรกคือ"แฟนผมอยู่ไหนครับหมอ เทอเป็นยังไงบ้าง?" หมอก็ก้มหน้าแล้วบอกกับผมว่า"คือเด๋วผมให้คุณไปดูรถนะครับ" ผมก็บอกหมอกลับไปว่า"แฟนผมอยู่ไหน ตอบผมให้ตรงประเด็นก่อน!"หมอก็ให้ผมนั่งรถเข็นแล้วหมอก็เข็นผมไปดูรถ
หมอก็พูดขึ้นมาว่า
หมอ "ไม่ว่าสภาพรถที่คุณเห็นจะเป็นอย่างไรคุณต้องอยู่ต่อห้ามท้อห้ามคิดสั้นนะสัญญาญกับหมอด้วย"
ผม "ทำไมหมอพูดอย่างงั้น!"
หมอ "........"
พอมาถึงรถผมก็น้ำตาไหลเลยเพราะสภาพรถฝั่งคนขับยุบไปถึงฝั่งคนขับผมร้องไห้อยู่สักพักหมอก็พาผมไปห้องฉุกเฉิน ผมเจอแฟนผมในสภาพกระดูกออกมาเลือดเต็มตัวผมลุกไปกอดแฟนผมจนผมรู้ว่า "แฟนผม...ไม่หายใจแล้ว"
**ถ้าคุณมีคนรักในตอนที่เขายังอยู่กับคุณดูแลเขาให้ดีๆรู้จักการให้อภัยกันขอโทษกันผ่อนหนักผ่อนเบาทะเลาะได้แต่ต้องใช้เหตุและผล
***เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงไม่ได้แต่งขึ้นมาหรือแอบอ้างมาจากเรื่องใดๆ
คุณเคยเสียคนรักไปโดยที่ไม่ได้ตั้งใจมั๊ย? By Black
*ผมมีแฟนเป็นผญคนนึงครับเขาทำงานแล้วส่วนผมเป็นอาสาตำรวจของจังหวัดจังหวัดนึง ผมคบกันมา3ปีครับพ่อแม่ต่างฝ่ายต่างยอมรับกัน เราสองคนมักไปไหนไปด้วยกันครับ มีอยู่วันนึง ผมขับรถไปรับเทอที่บ้านเรามีนัดจะไปเที่ยวกันที่ตัวเมืองเป็นวันครบรอบ3ปี(16/มิถนายน/2557) บ้านผมกับเขาห่างกันประมาณ20Kmอ้ะครับผมก็ขับไปได้ครึ่งทางผมได้ยินวิทยุแจ้งมาว่ามีคนลักทรัพย์จำนวน2หมื่นบาทลักษณะอย่างนี้ๆ ผมก็คิดในใจว่า ไม่เจอตามเคยหรอก พอผมไปถึงหน้าบ้านเทอเทอก็ขึ้นรถมาตามปกติ พอออกจะบ้านเทอมาได้15นาที ผมก็เห็นคนที่ต้องหาเหตุเมื่อสักครู่
แล้วผมหันไปถามแฟนว่า
"เทอๆนั้นคนที่เขาตามจับเมื่อสักครู่นี่เอง"
แฟนผมก็บอกกลับมาว่า
"เอาดิไล่เลย" (เราเป็นคนที่ชอบอะไรอะไรตื่นเต้นตลอด)
ผมก็ไม่ได้เอ้ะใจอะไรเพราะเราออกเหตุกันบ่อยๆ ผมก็แจ้งขึ้นวิทยุไปว่าผมกำลังตามอยู่ ผมบอกให้มันหยุดมันก็ไม่หยุด ผมไล่ไปถึง3แยกแยกหนึ่ง ผมขับด้วยความเร็วประมาณ110Km/h และผมไม่เห็นรถ6ล้อที่ขับมาซอยด้านซ้ายวึ่งรถ6ล้อก็ขับมาด้วยความเร็วเช่นกัน
รถ6ล้อก็อย่าที่เราไม่ขาดฝันนะครับ รถ6ล้อนั้นขับมาชนรถผมฝั่งคนนั่งด้านซ้าย และผมก็สลบไปรู้สึกตัวอีกทีก็อยู่โรงบาลในตัวเมืองแล้ว หมอรักษาผมจนสามารถออกมาได้ซึ่งผมไม่ได้เป็นอะไรมาก สิ่งที่ผมถามหมอคำแรกคือ"แฟนผมอยู่ไหนครับหมอ เทอเป็นยังไงบ้าง?" หมอก็ก้มหน้าแล้วบอกกับผมว่า"คือเด๋วผมให้คุณไปดูรถนะครับ" ผมก็บอกหมอกลับไปว่า"แฟนผมอยู่ไหน ตอบผมให้ตรงประเด็นก่อน!"หมอก็ให้ผมนั่งรถเข็นแล้วหมอก็เข็นผมไปดูรถ
หมอก็พูดขึ้นมาว่า
หมอ "ไม่ว่าสภาพรถที่คุณเห็นจะเป็นอย่างไรคุณต้องอยู่ต่อห้ามท้อห้ามคิดสั้นนะสัญญาญกับหมอด้วย"
ผม "ทำไมหมอพูดอย่างงั้น!"
หมอ "........"
พอมาถึงรถผมก็น้ำตาไหลเลยเพราะสภาพรถฝั่งคนขับยุบไปถึงฝั่งคนขับผมร้องไห้อยู่สักพักหมอก็พาผมไปห้องฉุกเฉิน ผมเจอแฟนผมในสภาพกระดูกออกมาเลือดเต็มตัวผมลุกไปกอดแฟนผมจนผมรู้ว่า "แฟนผม...ไม่หายใจแล้ว"
**ถ้าคุณมีคนรักในตอนที่เขายังอยู่กับคุณดูแลเขาให้ดีๆรู้จักการให้อภัยกันขอโทษกันผ่อนหนักผ่อนเบาทะเลาะได้แต่ต้องใช้เหตุและผล
***เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงไม่ได้แต่งขึ้นมาหรือแอบอ้างมาจากเรื่องใดๆ