นี่ได้แรงบันดาลใจมาจากเรื่องของแม่ตัวเองนะ ส่วนตัวเรายังไม่มีโมเม้นท์นั้น อยู่แบบเงียบ ๆ มาตลอด พอได้ฟังเรื่องนี้ ... เหตุเกิดก็ประมาณซัก 20 ปีมาแล้วละมั้ง ก็รู้สึกแบบ ดราม่าในที่ทำงานนี่มันก็คือทุกยุคทุกสมัยจริง ๆ เนอะ เรื่องราวก็มีอยู่ว่า
20 กว่าปีที่แล้ว ครอบครัวตั้งรกรากอยู่ต่างจังหวัด (บ้านเกิดพ่อ) แต่เผอิญคุณตาป่วยจึงได้ตัดสินย้ายครอบครัวเข้ากรุงเทพฯ ซึ่งก็หมายถึงการย้ายที่ทำงานด้วย พ่อกับแม่ก็เป็นข้าราชการกันทั้งคู่ทำงานสายการศึกษา ซึ่งโชคดีที่มีอัตราว่างเลยสามารถโยกย้ายมาทำงานที่เดียวกันได้ทั้งสองคน ในเวลานั้นบรรยากาศระหว่างที่ทำงานต่างจังหวัดกับกรุงเทพฯแตกต่างกันมาก งบประมาณ ความทันสมัย ผู้คน บุคคลากร เทียบกันไม่ติดเลย ที่ทำงานใหม่นี่เนื่องด้วยว่ามีขนาดใหญ่และมีชื่อเสียงในละแวกนั้นก็มีการติดต่อกับหน่วยงานต่างประเทศหลายหน่วยงานอยู่เนือง ๆ ทรัพยากรบุคคลก็จบการศึกษาระดับปริญญาเอกทั้งจากในประเทศ และ ต่างประเทศ มากมาย ถือเป็นเรื่องแปลกของที่อื่น แต่ไม่แปลกสำหรับที่นี่ พอเห็นสถานการณ์เนอะ
เหตุที่เกิดก็อยู่ตรงนี้ วันหนึ่งมีหน่วยงานต่างประเทศที่ติดต่อกับแผนกเข้ามาศึกษาดูงาน เวลานั้นแม่ก็เพิ่งเข้าทำงานที่ใหม่ได้ประมาณ 1 เดือน ขณะที่เดินลงจากตึกหัวหน้า(จบป.เอกมีคำนำหน้าว่า ดร.)ก็เรียกมารดาข้าพเจ้าให้เข้าห้องประชุมเพื่อต้อนรับแขกต่างประเทศ แม่บอกว่า "อ้าว เหรอคะพี่ หนูไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลยนะ" ทางนั้นก็จูงใจว่า "ไม่มีอะไรหรอกน้อง ให้นั่งเป็นแขกผู้มีเกียรติเท่านั้นแหละ จะได้ดูคนเยอะ ๆ " ณ ที่ประชุมนั้น ก็มีบรรดาหัวหน้าแผนก หัวหน้าฝ่าย รองหัวหน้า และ บุคคลากรมากมายเต็มห้องประชุม โดยขณะนั้นก็มีการบรรยายเป็นภาษาต่างประเทศโดยบุคลากรระดับหัวหน้างานกันแบบน้ำไหลไฟดับ (ท่าน ๆ เหล่านั้นจบการศึกษาป.เอกบ้าง ป.โทบ้าง จากต่างประเทศ) ทายออกบ้างไหมคะว่าเกิดอะไรขึ้น .... โดนรับน้องค่ะ
พอบรรยายจบเท่านั้นแหละ .... ก็เชิญมารดาเราให้เป็นผู้ตอบข้อซักถามแขกต่างประเทศเกี่ยวกับระบบงานของแผนกแบบเก๋ ๆ (แม่เล่าถึงตรงนี้ยังแอบบอกแม่ว่า ... แม่ ... ลูกว่านี่มันละครหลังข่าวป่ะคะ #แบบนี้ก็ได้เหรอ) ซึ่งจริง ๆ มารดาเราคิดอยู่แล้วล่ะว่ามันจะต้องออกเบอร์นี้ hidden agenda ชัดเจน แม่ไม่ได้เป็นเด็กรุ่น ๆ ไร้ประสบการณ์ ตอนนั้นแม่เราก็ 40 ต้น ๆ ก็ไม่กลัวไงกำลังรอดูว่าจะทำอะไร พอได้ยินเช่นนั้นแม่ก็ .... เอาสิ จัดให้ ใส่เต็มแม็กซ์ตอบคำถาม แนะนำ ทุกอย่างเป็นภาษาอังกฤษแบบไฟแล่บ ท่ามกลางความเงียบกิ๊บของห้องประชุม และ อาการอ้าปากค้างของหัวหน้าแล้วก็คนเก่าคนแก่ที่นั่น
หลังจากตอบคำถามเสร็จ .... ใจจริงของแต่ละคนก็เผย "น้อง ทำไมน้องพูดภาษาอังกฤษคล่องมากเลยค่ะ น้องจบเอกในไทยไม่ใช่เหรอ" "คุณ ... คุณทำไมพูดคล่องพูดชัดแบบนี้ล่ะ" "ชั้นก็นึกว่าป้าแกเป็นหญิงแก่ๆมาจากบ้านนอกไม่รู้เรื่องรู้ราว (อันนี้เด็กรุ่นน้องกล่าว แม่บอกเจ็บกระดองใจมากเลยจับแหกปากไปเรียบร้อยแล้ว)" เสียงเหล่านี้ก็ลอยลมมาในห้องประชุมหลังจากแขกต่างประเทศกลับกันไง
หนังม้วนนี้ขาดไปตรงที่ ... แม่ตอบคำถามที่ลอยลมมาว่า
หนูจบเอกในไทยนั้นจริง แต่หนูทำ post ที่อเมริกา ด้วยทุน Fullbright ค่ะ
สะบัดบ็อบออกจากห้องประชุมสวย ๆ #ของจริงไม่จำเป็นต้องพูดเยอะ
ปูลู เรื่องจริงนะ ไม่ใช่นิยายไปห้องข้าง ๆ (ฮา) เหตุเกิดซัก 20 ปีมาละ นี่ก็แท็กไม่ถูกเลยว่าจะยังไงดี เลยแท็กมนุษย์เงินเดือนไป กับ ทรัพยากรบุคคล
Office Triumphs : เหตุการณ์ใดในที่ทำงานที่ทำให้คุณรู้สึกว่า "ชั้นชนะ" แชร์กันค่ะ
20 กว่าปีที่แล้ว ครอบครัวตั้งรกรากอยู่ต่างจังหวัด (บ้านเกิดพ่อ) แต่เผอิญคุณตาป่วยจึงได้ตัดสินย้ายครอบครัวเข้ากรุงเทพฯ ซึ่งก็หมายถึงการย้ายที่ทำงานด้วย พ่อกับแม่ก็เป็นข้าราชการกันทั้งคู่ทำงานสายการศึกษา ซึ่งโชคดีที่มีอัตราว่างเลยสามารถโยกย้ายมาทำงานที่เดียวกันได้ทั้งสองคน ในเวลานั้นบรรยากาศระหว่างที่ทำงานต่างจังหวัดกับกรุงเทพฯแตกต่างกันมาก งบประมาณ ความทันสมัย ผู้คน บุคคลากร เทียบกันไม่ติดเลย ที่ทำงานใหม่นี่เนื่องด้วยว่ามีขนาดใหญ่และมีชื่อเสียงในละแวกนั้นก็มีการติดต่อกับหน่วยงานต่างประเทศหลายหน่วยงานอยู่เนือง ๆ ทรัพยากรบุคคลก็จบการศึกษาระดับปริญญาเอกทั้งจากในประเทศ และ ต่างประเทศ มากมาย ถือเป็นเรื่องแปลกของที่อื่น แต่ไม่แปลกสำหรับที่นี่ พอเห็นสถานการณ์เนอะ
เหตุที่เกิดก็อยู่ตรงนี้ วันหนึ่งมีหน่วยงานต่างประเทศที่ติดต่อกับแผนกเข้ามาศึกษาดูงาน เวลานั้นแม่ก็เพิ่งเข้าทำงานที่ใหม่ได้ประมาณ 1 เดือน ขณะที่เดินลงจากตึกหัวหน้า(จบป.เอกมีคำนำหน้าว่า ดร.)ก็เรียกมารดาข้าพเจ้าให้เข้าห้องประชุมเพื่อต้อนรับแขกต่างประเทศ แม่บอกว่า "อ้าว เหรอคะพี่ หนูไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลยนะ" ทางนั้นก็จูงใจว่า "ไม่มีอะไรหรอกน้อง ให้นั่งเป็นแขกผู้มีเกียรติเท่านั้นแหละ จะได้ดูคนเยอะ ๆ " ณ ที่ประชุมนั้น ก็มีบรรดาหัวหน้าแผนก หัวหน้าฝ่าย รองหัวหน้า และ บุคคลากรมากมายเต็มห้องประชุม โดยขณะนั้นก็มีการบรรยายเป็นภาษาต่างประเทศโดยบุคลากรระดับหัวหน้างานกันแบบน้ำไหลไฟดับ (ท่าน ๆ เหล่านั้นจบการศึกษาป.เอกบ้าง ป.โทบ้าง จากต่างประเทศ) ทายออกบ้างไหมคะว่าเกิดอะไรขึ้น .... โดนรับน้องค่ะ
พอบรรยายจบเท่านั้นแหละ .... ก็เชิญมารดาเราให้เป็นผู้ตอบข้อซักถามแขกต่างประเทศเกี่ยวกับระบบงานของแผนกแบบเก๋ ๆ (แม่เล่าถึงตรงนี้ยังแอบบอกแม่ว่า ... แม่ ... ลูกว่านี่มันละครหลังข่าวป่ะคะ #แบบนี้ก็ได้เหรอ) ซึ่งจริง ๆ มารดาเราคิดอยู่แล้วล่ะว่ามันจะต้องออกเบอร์นี้ hidden agenda ชัดเจน แม่ไม่ได้เป็นเด็กรุ่น ๆ ไร้ประสบการณ์ ตอนนั้นแม่เราก็ 40 ต้น ๆ ก็ไม่กลัวไงกำลังรอดูว่าจะทำอะไร พอได้ยินเช่นนั้นแม่ก็ .... เอาสิ จัดให้ ใส่เต็มแม็กซ์ตอบคำถาม แนะนำ ทุกอย่างเป็นภาษาอังกฤษแบบไฟแล่บ ท่ามกลางความเงียบกิ๊บของห้องประชุม และ อาการอ้าปากค้างของหัวหน้าแล้วก็คนเก่าคนแก่ที่นั่น
หลังจากตอบคำถามเสร็จ .... ใจจริงของแต่ละคนก็เผย "น้อง ทำไมน้องพูดภาษาอังกฤษคล่องมากเลยค่ะ น้องจบเอกในไทยไม่ใช่เหรอ" "คุณ ... คุณทำไมพูดคล่องพูดชัดแบบนี้ล่ะ" "ชั้นก็นึกว่าป้าแกเป็นหญิงแก่ๆมาจากบ้านนอกไม่รู้เรื่องรู้ราว (อันนี้เด็กรุ่นน้องกล่าว แม่บอกเจ็บกระดองใจมากเลยจับแหกปากไปเรียบร้อยแล้ว)" เสียงเหล่านี้ก็ลอยลมมาในห้องประชุมหลังจากแขกต่างประเทศกลับกันไง
หนูจบเอกในไทยนั้นจริง แต่หนูทำ post ที่อเมริกา ด้วยทุน Fullbright ค่ะ
ปูลู เรื่องจริงนะ ไม่ใช่นิยายไปห้องข้าง ๆ (ฮา) เหตุเกิดซัก 20 ปีมาละ นี่ก็แท็กไม่ถูกเลยว่าจะยังไงดี เลยแท็กมนุษย์เงินเดือนไป กับ ทรัพยากรบุคคล