สวัสดีค่ะสมาชิกทุกท่านที่เข้ามาแสดงความคิดเห็น เรามีเรื่องอยากจะให้ทุกคนช่วยชี้แนะ เราเป็นคนไม่กินเหล้า ไม่ชอบ ไม่สนับสนุน ที่สำคัญรู้สึกเกลียดและกลัวมาก ด้วยเหตุผลที่ว่าทุกครั้งที่พ่อกิน พ่อก็จะตีแม่และตีเรา ตั้งแต่จำความได้เลย และที่แย่มากๆและจำได้ติดตาคือครั้งนึงพ่อขอเงินแม่ไปซื้อเหล้าและบุหรี่ แต่แม่ไม่มีเงินให้พ่อก็เลยซ้อมแม่ ตีแม่ ตอนนั้นเราอยู่อนุบาลอาบุประมาณ 3-4 ขวบได้ เราวิ้งเข้าไปกอดแม่ไว้ พ่อจับสายไฟได้ก็เอามาฟาดจนเลือดออก จสกนั้นก็เตะแม่จนปากแตกและเลือดกำเดาไหล แม่กอดเราไว้ เราได้แต่จับมือแม่แล้วดึงแม่วิ่งไปขอความช่วยเหลือ เป็นโชคดีอย่างยิ่งที่ป้าช่วยเหลือไว้ก็เลยรอดมาได้ในคราวนั้น
ต่อมา พ่อก็หยุดกินจนกระทั้งเราโต เรียนมัทธยม พ่อก็กลับมากินเบียร์ตามญาตพี่น้องอีกครั้ง และก็จะกลับมาอ้วก และโกรธง่ายบ่อยๆ จนวันนึงเริ่มมีปากเสียงกับแม่ และได้ลงไม่ไม้ลงมือกลับแม่เช่นเคย เราก็ได้แต่วิ่งไปโอบแม่ไว้ แม่ก็โอบเรา พ่อก็ทุบตีเพราะเราสองคนแม่ลูกไม่กล้าสู้พ่อ เวลานั้น เราโกดพ่อมาก พอพ่อหยุดตี พ่อก็กลับไปนั่งกินเบียร์เช่นเดิม เราได้แต่วิ่งเขาไปแย่งเบียร์ในมือแล้วบอกพ่อว่า จำใส่หวไว้ พ่อทำหนูก็จะทำแบบที่พ่อทำ พ่อกินหนูก็จะกิน จากนั้นก็กินเบียร์จนหมดขวดแล้วขว้างขวดใส่พ่อแล้ววิ่งออกจากบ้านไปร้องฃไเสียใจอย่างหนักอยู่เป็นวัน วันนั้นเป็นวันเกิดของเราครบรอบ 18 ปี เป็นวันเกิดที่เรารู้สึกว่าเราอยากตายในวันนั้น ไม่มีของขวัญวันเกิด ไม่มีคำอวยพรดีๆจากผู้ให้กำเนิด มีแต่คำด่า คำว่า คำแช่ง แต่ด้วยความที่เป็นห่วงกลัวว่าจะไม่มีใครดูแลแม่ เราจึงกลับไปบ้านไปหาแม่ กลับไปเจอเค้กวันเกิดก้อนแรกในชีวิตจากแม่ แต่เรากลับไม่รู้สึกดีใจเลย รู้สึกสงสารแม่ และรู้สึกน้อยใจที่ไม่มีพ่อดีดีเหมือนคนอื่น เพราะผีแอลกอฮอลพ่อถึงได้เป็นแบบนี้ จากวันนั้นเป็นต้นมาพ่อก็เลิกขาดและไม่ไปแตะต้องมันอีก แต่มันไม่ได้จบอย่างนั้น เพราะทุกๆครั้งที่เราได้กลิ่นเหล้าเรากับรู้สึกว่าหวาดกลัว ระแวง ใจเต้นเร็ว และภาพในอดีตก็ย้อนกลับคืนมา พยายามหลายครั้งแล้ว พยายามไปสนุกสนาน ไปลองกิน ลองใช้ชีวิตแบบคนอื่นๆ ลองกิน ลองดื่ม แต่ก็จะร้องไห้และเห็นภาพเก่าๆย้อนมาเสมอ ที่หนักกว่านั้นคือทุกครั้งที่กินก็จะช็อค หัวใจเต้นแรง มือเท้า เกร็งหายใจไม่ออก ปวดหัว เลยไม่เคยไปไหนกับเพื่อนและไม่มีเพื่อนด้วยไม่มีสังคม และไม่อยากไปเห็นเพื่อนหรือคนรอบตัวกินมัน มีแฟนกี่คนก็จะต้องขอร้อง แต่เขาก็ทำไม่ได้สักคน สุดท้ายก็จะเลิกกัน จนแฟนปัจจุบันก็เช่นกันเวลาแฟนไปกินกลับมาก็จะเกิดอาการหวาดกลัว ร้องไห้ รู้สึกเสียใจ ไม่อยากอยู่ใกล้ และทะเลาะกันทุกครั้ง บางทีเขาไปกินกลับมา แค่ลมหายใจของเขาเวลานอนข้างๆได้กลิ่นก็รู้สึกปวดหัวและนอนไม่หลับ อยากจะถามว่าทำไงดีถึงจะเลิกกลัวแล้วอยู่ในสังคมได้คะ ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ รู้ค่ะว่ามันเป็นเรื่องปกติในสังคมมนุษย์และเป็นปกติของคนทั่วโลก แล้วจะทำยังไงคะถึงจะยอมรับกับสภาพแบบนี้ได้ เหนื่อยกับการทะเลาะกัน เหนื่อยกับการร้องไห้ หวาดระแวง หวาดกลัวแล้วค่ะ
ทำไงถึงจะลบความทรงจำอันเลวร้ายและยอมรับมันได้คะ
ต่อมา พ่อก็หยุดกินจนกระทั้งเราโต เรียนมัทธยม พ่อก็กลับมากินเบียร์ตามญาตพี่น้องอีกครั้ง และก็จะกลับมาอ้วก และโกรธง่ายบ่อยๆ จนวันนึงเริ่มมีปากเสียงกับแม่ และได้ลงไม่ไม้ลงมือกลับแม่เช่นเคย เราก็ได้แต่วิ่งไปโอบแม่ไว้ แม่ก็โอบเรา พ่อก็ทุบตีเพราะเราสองคนแม่ลูกไม่กล้าสู้พ่อ เวลานั้น เราโกดพ่อมาก พอพ่อหยุดตี พ่อก็กลับไปนั่งกินเบียร์เช่นเดิม เราได้แต่วิ่งเขาไปแย่งเบียร์ในมือแล้วบอกพ่อว่า จำใส่หวไว้ พ่อทำหนูก็จะทำแบบที่พ่อทำ พ่อกินหนูก็จะกิน จากนั้นก็กินเบียร์จนหมดขวดแล้วขว้างขวดใส่พ่อแล้ววิ่งออกจากบ้านไปร้องฃไเสียใจอย่างหนักอยู่เป็นวัน วันนั้นเป็นวันเกิดของเราครบรอบ 18 ปี เป็นวันเกิดที่เรารู้สึกว่าเราอยากตายในวันนั้น ไม่มีของขวัญวันเกิด ไม่มีคำอวยพรดีๆจากผู้ให้กำเนิด มีแต่คำด่า คำว่า คำแช่ง แต่ด้วยความที่เป็นห่วงกลัวว่าจะไม่มีใครดูแลแม่ เราจึงกลับไปบ้านไปหาแม่ กลับไปเจอเค้กวันเกิดก้อนแรกในชีวิตจากแม่ แต่เรากลับไม่รู้สึกดีใจเลย รู้สึกสงสารแม่ และรู้สึกน้อยใจที่ไม่มีพ่อดีดีเหมือนคนอื่น เพราะผีแอลกอฮอลพ่อถึงได้เป็นแบบนี้ จากวันนั้นเป็นต้นมาพ่อก็เลิกขาดและไม่ไปแตะต้องมันอีก แต่มันไม่ได้จบอย่างนั้น เพราะทุกๆครั้งที่เราได้กลิ่นเหล้าเรากับรู้สึกว่าหวาดกลัว ระแวง ใจเต้นเร็ว และภาพในอดีตก็ย้อนกลับคืนมา พยายามหลายครั้งแล้ว พยายามไปสนุกสนาน ไปลองกิน ลองใช้ชีวิตแบบคนอื่นๆ ลองกิน ลองดื่ม แต่ก็จะร้องไห้และเห็นภาพเก่าๆย้อนมาเสมอ ที่หนักกว่านั้นคือทุกครั้งที่กินก็จะช็อค หัวใจเต้นแรง มือเท้า เกร็งหายใจไม่ออก ปวดหัว เลยไม่เคยไปไหนกับเพื่อนและไม่มีเพื่อนด้วยไม่มีสังคม และไม่อยากไปเห็นเพื่อนหรือคนรอบตัวกินมัน มีแฟนกี่คนก็จะต้องขอร้อง แต่เขาก็ทำไม่ได้สักคน สุดท้ายก็จะเลิกกัน จนแฟนปัจจุบันก็เช่นกันเวลาแฟนไปกินกลับมาก็จะเกิดอาการหวาดกลัว ร้องไห้ รู้สึกเสียใจ ไม่อยากอยู่ใกล้ และทะเลาะกันทุกครั้ง บางทีเขาไปกินกลับมา แค่ลมหายใจของเขาเวลานอนข้างๆได้กลิ่นก็รู้สึกปวดหัวและนอนไม่หลับ อยากจะถามว่าทำไงดีถึงจะเลิกกลัวแล้วอยู่ในสังคมได้คะ ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ รู้ค่ะว่ามันเป็นเรื่องปกติในสังคมมนุษย์และเป็นปกติของคนทั่วโลก แล้วจะทำยังไงคะถึงจะยอมรับกับสภาพแบบนี้ได้ เหนื่อยกับการทะเลาะกัน เหนื่อยกับการร้องไห้ หวาดระแวง หวาดกลัวแล้วค่ะ