ไม่ว่าเราจะทำงานที่ใด แต่พอลาออกมาแล้ว เราก็ไม่กลับไปอีกเลย ไม่อยากกลับไปเจอคนในที่ทำงานอีก
เคยทำงานที่ตลาด แต่พอลาออกแล้ว เราก็ไม่เคยไปเดินที่ตลาดนั้นอีกเลย
เคยทำงานในห้าง แต่พอลาออกแล้ว เราก็ไม่เคยไปเดินเที่ยวที่ห้างนั้นอีกเลย
เคยทำงานในบริษัท แต่พอลาออกแล้ว เราก็ไม่เคยกลับไปเยือนที่นั่นอีกเลย
สาเหตุที่เราไม่อยากกลับไปในที่ทำงานเก่าอีก ไม่ได้เป็นเพราะเราไปทำความผิดอะไรไว้ แต่เป็นเพราะตอนเรายังทำงานที่นั่น เราอาจไม่ชอบเจ้านาย ไม่ชอบเพื่อนร่วมงาน พอเราลาออกแล้วเราก็ยังไม่ลืมว่าเจ้านายและเพื่อนร่วมงานเคยพูดหรือทำอะไรกับเราบ้าง
อีกสาเหตุหนึ่งที่เราไม่อยากกลับไป เป็นเพราะเราไม่อยากให้ใครในที่ทำงานมาคอยถามเราว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ทำงานที่ไหนแล้ว เพราะว่าตอนนี้เราตกงานอยู่ ถ้าเราบอกพวกเขาว่าเราตกงานอยู่ เขาก็จะเอาเรื่องนี้ไปพูดต่อๆกันทั่วบริษัท(นิสัยคนมักชอบนินทาคนอื่นอยู่แล้ว) เรารู้สึกไม่ดี
แต่ทีนี้มันเกิดปัญหาขึ้น ตรงที่ว่า บางบริษัทที่เราเคยทำงานอยู่นั้น เขารู้จักกับพ่อเรา เพราะพ่อเราเป็นลูกค้าของเขา แล้วทีนี้คนของบริษัทนั้นก็จะมาส่งของที่บ้านเรา และก็จะมาเก็บเงินค่าของด้วย พ่อเราก็บอกเรื่องนี้กับเราล่วงหน้า แต่ด้วยความที่เราไม่อยากเจอหน้าคนบริษัทนั้น(ถ้าเจอก็จำกันได้อยู่แล้ว) เราก็เลยฝากเรื่องไว้กับคนอื่นในบ้านแทน(คนอื่นที่ไม่ใช่พ่อ) เราก็บอกเขาไว้ว่าต้องทำอะไรบ้างถ้าบริษัทนั้นมาส่งของ จากนั้นเราก็หลบไปอยู่ที่อื่น ทีนี้พอคนที่บริษัทนั้นมาส่งของ คนในบ้านเราก็ช่วยรับของไว้ แต่ดันไม่ได้จ่ายเงินให้เขา คนที่มาส่งของก็ไม่รู้ว่าต้องรับเงินไปด้วย สรุปว่าเขาต้องมารับเงินวันอื่นแทน เราก็ลุ้นในใจว่าเขาจะมาอีกวันไหนน้อ ถ้ามาแล้วจะเจอเราหรือเปล่า
ใครเป็นแบบเราบ้าง แล้วที่เราเป็นอยู่ถือว่าแปลกไหม (จริงๆเราก็ไม่อยากเป็นแบบนี้หรอก)
พอเราลาออกจากงาน เราก็ไม่กล้ากลับไปเจอคนในที่ทำงานอีก ถือว่าแปลกไหม
เคยทำงานที่ตลาด แต่พอลาออกแล้ว เราก็ไม่เคยไปเดินที่ตลาดนั้นอีกเลย
เคยทำงานในห้าง แต่พอลาออกแล้ว เราก็ไม่เคยไปเดินเที่ยวที่ห้างนั้นอีกเลย
เคยทำงานในบริษัท แต่พอลาออกแล้ว เราก็ไม่เคยกลับไปเยือนที่นั่นอีกเลย
สาเหตุที่เราไม่อยากกลับไปในที่ทำงานเก่าอีก ไม่ได้เป็นเพราะเราไปทำความผิดอะไรไว้ แต่เป็นเพราะตอนเรายังทำงานที่นั่น เราอาจไม่ชอบเจ้านาย ไม่ชอบเพื่อนร่วมงาน พอเราลาออกแล้วเราก็ยังไม่ลืมว่าเจ้านายและเพื่อนร่วมงานเคยพูดหรือทำอะไรกับเราบ้าง
อีกสาเหตุหนึ่งที่เราไม่อยากกลับไป เป็นเพราะเราไม่อยากให้ใครในที่ทำงานมาคอยถามเราว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ทำงานที่ไหนแล้ว เพราะว่าตอนนี้เราตกงานอยู่ ถ้าเราบอกพวกเขาว่าเราตกงานอยู่ เขาก็จะเอาเรื่องนี้ไปพูดต่อๆกันทั่วบริษัท(นิสัยคนมักชอบนินทาคนอื่นอยู่แล้ว) เรารู้สึกไม่ดี
แต่ทีนี้มันเกิดปัญหาขึ้น ตรงที่ว่า บางบริษัทที่เราเคยทำงานอยู่นั้น เขารู้จักกับพ่อเรา เพราะพ่อเราเป็นลูกค้าของเขา แล้วทีนี้คนของบริษัทนั้นก็จะมาส่งของที่บ้านเรา และก็จะมาเก็บเงินค่าของด้วย พ่อเราก็บอกเรื่องนี้กับเราล่วงหน้า แต่ด้วยความที่เราไม่อยากเจอหน้าคนบริษัทนั้น(ถ้าเจอก็จำกันได้อยู่แล้ว) เราก็เลยฝากเรื่องไว้กับคนอื่นในบ้านแทน(คนอื่นที่ไม่ใช่พ่อ) เราก็บอกเขาไว้ว่าต้องทำอะไรบ้างถ้าบริษัทนั้นมาส่งของ จากนั้นเราก็หลบไปอยู่ที่อื่น ทีนี้พอคนที่บริษัทนั้นมาส่งของ คนในบ้านเราก็ช่วยรับของไว้ แต่ดันไม่ได้จ่ายเงินให้เขา คนที่มาส่งของก็ไม่รู้ว่าต้องรับเงินไปด้วย สรุปว่าเขาต้องมารับเงินวันอื่นแทน เราก็ลุ้นในใจว่าเขาจะมาอีกวันไหนน้อ ถ้ามาแล้วจะเจอเราหรือเปล่า
ใครเป็นแบบเราบ้าง แล้วที่เราเป็นอยู่ถือว่าแปลกไหม (จริงๆเราก็ไม่อยากเป็นแบบนี้หรอก)