สวัสดีคะ ที่ตัดสินใจตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพราะว่าอยากจะบันทึกความทรงจำของตัวเองเอาไว้เผื่อว่าวันใดวันนึงจะลืมก็เปิดมาอ่าน อีกอย่างคือ พอดีว่ามีพี่คนนึงเป็นเพื่อนในFacebook ของ จขกท. เขาแชร์กระทู้ความรักคนนึงมาแล้วเค้าก็มาเสนอไอเดียให้เราทำบ้างอยากรู้ความเป็นมาของความรักของเรา อีกอย่างเราก็อยากจะบันทึกความทรงจำของตัวเองเอาไว้ด้วย
ถ้าแท็กห้องผิดขอโทษด้วยนะคะ
__________________________
ก่อนอื่นขอบอกก่อนนะคะว่า จขกท. ยังเรียนอยู่เป็นนักศึกษาพยาบาล จะไม่ค่อยมีเวลาให้แฟนมากเท่าไหร่ สารพัดงานเหลือเกิน T^T ส่วนแฟนเรียนจบทำงานแล้วจ้า เค้าโตกว่าเรามากตั้ง6ปีเลยนะ -0-
จุดเริ่มต้นของความรักของเรา...
ตอนนั้นเราอยู่ปี1 ซึ่งตอนพี่ปี4จบ ที่วิทยาลัยพยาบาลของเราจะมีพิธีที่เรียกว่า "รับทรานสคริปต์" ในวันนั้นก็มีช่างภาพมากมายเลยที่พี่ๆจ้างมาถ่ายรูปบันทึกภาพตัวเองในวันสำคัญนี้ เมื่อเย็นหลังเลิกงาน จขกท. ก็เปิดFacebook ซึ่งก็ได้ชมรูปภาพสวยๆของพี่ๆที่เอาลงอวดกันเต็มหน้าฟีดข่าวเลย แต่ใจก็ไปสะดุดที่ภาพของพี่ช่างภาพคนนึงที่แท็กรูปพี่ปี2ในวิทยาลัยเรา ภาพนั้นถ่ายได้ออกมาสวยมาก จขกท. ปลื้มในผลงานจึงกดเข้าไปส่องและจัดการแอดช่างภาพคนนั้นไปทันทีเลยคะ ในใจตอนนั้นคิดเพียงแต่ว่า ในวันที่เรารับหมวก(นักศึกษาพยาบาลจะรับหมวกในตอนปี2) เราจะจ้างพี่ช่างภาพคนนี้มาถ่ายรูปให้เราแน่นอน แต่แล้วพี่เค้าก็มาโพสต์หน้าวอลล์เราในเฟส ซึ่งครั้งแรกเราไม่สนใจและกดซ่อนโพสต์เพราะว่าเราคุยกับ ผช. หลายคน555 เลวมาก ._. กลัวคนที่คุยด้วยจะมาเห็น แต่พี่เค้าก็มาพยายามเนอะ โพสต์อีกรอบ คราวนี้เลยตอบไปแล้วก็ไม่ทำอะไรปล่อยทิ้งไว้แบบนั้น
หลังจากนั้นพี่เค้าก็ทักเรามาทุกวันๆ ชวนคุยโน้นนี่นั่นไป ด้วยตัวเราเองเป็นคนที่คุยค่อนข้างจะเก่ง ก็ถ้าทักมาก็จะคุยด้วยหมดแหล่ะ หลังจากนั้นเราก็เริ่มสนิทสนมกันมาเรื่อยๆ แต่ด้วยความที่ จขกท. คุยหลายคนก็ไม่ได้สนใจอะไรพี่เค้า ไม่คิดว่าพี่เค้าจีบเราด้วยซ้ำไป แล้วพอใกล้ๆวันที่เราจะรับหมวกก็ได้คุยกับพี่เค้าไว้ล่วงหน้าว่าจะจ้างพี่เค้ามาถ่ายรูป แต่แล้วก็ต้องเบรคความคิดเนื่องด้วยยอดเงินค่าใช้จ่ายตอนขึ้นปี2เยอะมาก ทั้งค่ารับน้อง ชุดฝึกงาน ได้ทุนก็จริงนะแต่มันไม่พอ ตอนนั้นก็แอบเครียดนะบอกเค้าไว้ดิบดี เลยตัดสินใจทักไปบอกพี่เค้าและอธิบายเรื่องที่ยกเลิกพี่เค้าไปให้ฟัง พี่เค้าก็บอกว่าไม่เป็นอะไร แต่เรารู้สึกผิดมากเลยอะจริงๆนะเสียดายด้วยอยากได้รูปสวยๆ แล้วพี่เค้าก็บอกกับเราอีกว่า "ไม่คิดว่าจะมีคนอยากถ่ายให้เราฟรีๆหรอ" เราก็งงนะ ใครจะมาถ่ายรูปให้เราฟรีๆล่ะเนี่ย
จนพอวันงาน เรามีเข้าหอประชุมในช่วงเที่ยงก็ได้รับข้อความจากพี่เค้าว่า "เย็นนี้เจอกันนะ" เราก็งง อ้าววว!! มาทำอะไร แต่เราก็บอกออกไปว่าได้ถ้ามาก็ทักมาล่ะกันนะ หลังจากทำพิธีเสร็จก็เย็นแล้วเราก็กำลังเดินออกไปส่งครอบครัวกลับพอขาเดินเข้าหอพี่เค้าก็ทักมาถามว่าอยู่ไหนตอนนี้พี่เค้าอยู่ที่หน้าหอเรา เราเลยบอกให้รอก่อนนะกำลังเดินไป มันคือครั้งแรกที่เจอกัน เย็นแล้วสภาพที่แต่งหน้าสวยๆมาตั้งแต่เช้าเริ่มไม่เหลือโครง =_=
พี่เค้าก็บอกกับเราว่า "เอ้า....เร็วๆจะถ่ายรูปมั้ย? เดี๋ยวแสงจะหมดนะ"
เราก็เลยถ่ามไปว่า"พี่จะถ่ายรูปให้ฟรีๆไม่เก็บตังใช่ไหมอ่ะ?"
พี่เค้าก็บอกแค่ว่า"แล้วจะถ่ายมั้ย อยากถ่ายรูปก็รีบๆเลยแสงหมดไม่รู้ด้วยนะ"
เราเลยต้องรีบบอกไปว่า "รอแปปนึงนะคะไปตามเพื่อนก่อน" คือจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ5555
พอเราถ่ายรูปกันจนเบื่อ แสงก็เริ่มหมดแล้วเราก็บอกพี่เค้าว่าขอบคุณมากๆนะที่มาร่วมแสดงความยินดีด้วยในวันนี้ แล้วพี่เค้าก็บอกว่ารูปจะส่งให้ทีหลังนะ แล้วเราก็แยกย้ายกันเนื่องด้วยเพื่อน จขกท. ทนใส่ส้นสูงไม่ไหว เจ็บเท้าก็เลยขอตัวไปพักผ่อนที่หอแล้วเราก็แยะกันพี่เค้าก็กลับไป คืนนั้นพี่เค้าก็อัพรูปแล้วแท็กเรามาในเฟส แต่ด้วยความล้าก็นอนหลับไปแล้วล่ะคะ ตื่นมาก็ไม่ได้กดดูในเฟส จนเพื่อนมาทักว่าจ้างช่างภาพหรอ? รูปสวยดีนะ เราก็งงเลยทีนี้เข้าไปดู โห้ยยยยย...ตกใจมาก คือไม่เคยมองรูปถ่ายตัวเองว่าสวยสักครั้ง เริ่มหลงตัวเองเพ้อเจ้อล่ะ555 คือชอบรูปที่พี่เค้าทำให้ก็เลยขอบคุณเค้ามากๆเลย เราเลยรีบไปขอบคุณอย่างไว
ปล.ช่างภาพทั้งหลายที่เข้ามาเจอกระทู้นี้แล้วมาเห็นรูปอาจจะถ่ายภาพเก่ง ระดับเทพ อาจจะมองว่ารูปธรรมดาไป ขอโทษล่วงหน้าด้วยนะคะแต่ในสายตาของ จขกท. คิดว่ามันสวยดีคะ ไม่ว่ากันน้าาาาา^____^
พี่เค้าก็ยังคงทักมาอย่างเคยยิ่งสนิทกันมากกว่าเดิม แต่คือก็ยังคุยกับ ผช.คนอื่นๆอยู่ •_• แล้วด้วยความที่เราเป็นเด็กต่างจังหวัดก็จะอยู่หอไม่ได้กลับบ้าน มีอยู่อาทิตย์หนึ่งที่พี่เค้ามีถ่ายงานก็มาชวนเราไปด้วย ด้วยความที่เบื่ออยู่หอก็เลยตอบตกลงว่าจะไปด้วย ก็ได้เห็นการทำงานของช่างภาพนะคะ พี่เค้าก็พยายามมองเราเนอะคงกลัวเราหายเพราะว่าเราเตี้ยนั่นเอง -_-!! ตากล้องนี่เหนื่อยนะคะ ต้องเดินตามพี่บัณฑิตไปทุกๆที่ หามุมสวยๆ ยิ่งพี่บัณฑิตที่โพสต์ท่าไม่ค่อยเก่งก็ต้องทำท่าทางให้ดูด้วยกว่าจะได้ภาพสวยๆมา แล้วเราจะชอบมองเวลาที่พี่เค้าสอนพี่บัณฑิตโพสต์ท่าต่างๆมันน่ารักดีอ่ะ ผช.ตัวกลมๆอ้วนๆพ้อยเท้า555 หลังจากนั้นพี่เค้าก็ชวนเราไปด้วยเกือบๆทุกอาทิตย์ที่มีงาน บางทีไม่มีก็ชวนไปนั่นไปนี่ไปทานข้าวบ้างล่ะ เราก็ไปนะถ้าว่าง เวลาไปก็จะได้รูปสวยๆมาเสมอทุกๆครั้งที่เจอกัน พี่เค้าจะถ่ายรูปเราแต่เราไม่เคยไปกัน2คนหรอกนะ จขกท.จะเอาเพื่อนสนิทไปด้วยอีก1คน เอาไว้ป้องกันตัวเอง เราก็ไม่ได้ไว้ใจเค้าขนาดนั้นนี่นา แถมพี่เค้ายังเล่นแท็กรูปมาบ่อยมากๆเลยนะช่วงนี้
รูปที่แท็กมาเยอะมากคะ แต่ จขกท. หาไม่เจอ พยายามค้นหน้าทามไลน์แล้ว
เจอก็แต่ช่วงที่พี่แกแต่งรูปแล้วจะอวดเรื่องจอภาพอะไรสักอย่าง แต่คือรูปที่แต่งดันเป็นรูปเราพอดี ก็แอบงงๆนะว่าทำไมเป็นรูปเราแล้วก็มีคนเข้าไปแซวเต็มเลย จขกท. ก็ไปแสดงความคิดเห็นเหมือนกันคะ ในตอนนั้นเราคิดเพียงคงเรื่องบังเอิญมากกว่า
จริงๆอยากจะแคปบทสนทนามาให้อ่านนะ แต่ตอนนี้มันต้องย้อนไปเยอะเลยแหล่ะคะ พยายามทำล่ะโทรศัพท์มันเด้งออก =_=! นั่งกดย้อนไปเป็นชั่วโมง เด้งออกซ่ะงั้นทำมา3รอบ จขกท.หมดความอดทน555 ยังไงไว้คราวหน้าจะลองดูนะคะ แล้วจะเอารูปมาแชร์ให้อ่านกันเนอะ
สำหรับวันนี้ จขกท. ขอตัวไปปั่นงาน ทำการบ้านส่งอาจารย์ที่รักก่อนน้าาา ไว้มาเล่าต่อนะคะ
บันทึกภาพฉัน...บันทึกรักเธอ
ถ้าแท็กห้องผิดขอโทษด้วยนะคะ
__________________________
ก่อนอื่นขอบอกก่อนนะคะว่า จขกท. ยังเรียนอยู่เป็นนักศึกษาพยาบาล จะไม่ค่อยมีเวลาให้แฟนมากเท่าไหร่ สารพัดงานเหลือเกิน T^T ส่วนแฟนเรียนจบทำงานแล้วจ้า เค้าโตกว่าเรามากตั้ง6ปีเลยนะ -0-
จุดเริ่มต้นของความรักของเรา...
ตอนนั้นเราอยู่ปี1 ซึ่งตอนพี่ปี4จบ ที่วิทยาลัยพยาบาลของเราจะมีพิธีที่เรียกว่า "รับทรานสคริปต์" ในวันนั้นก็มีช่างภาพมากมายเลยที่พี่ๆจ้างมาถ่ายรูปบันทึกภาพตัวเองในวันสำคัญนี้ เมื่อเย็นหลังเลิกงาน จขกท. ก็เปิดFacebook ซึ่งก็ได้ชมรูปภาพสวยๆของพี่ๆที่เอาลงอวดกันเต็มหน้าฟีดข่าวเลย แต่ใจก็ไปสะดุดที่ภาพของพี่ช่างภาพคนนึงที่แท็กรูปพี่ปี2ในวิทยาลัยเรา ภาพนั้นถ่ายได้ออกมาสวยมาก จขกท. ปลื้มในผลงานจึงกดเข้าไปส่องและจัดการแอดช่างภาพคนนั้นไปทันทีเลยคะ ในใจตอนนั้นคิดเพียงแต่ว่า ในวันที่เรารับหมวก(นักศึกษาพยาบาลจะรับหมวกในตอนปี2) เราจะจ้างพี่ช่างภาพคนนี้มาถ่ายรูปให้เราแน่นอน แต่แล้วพี่เค้าก็มาโพสต์หน้าวอลล์เราในเฟส ซึ่งครั้งแรกเราไม่สนใจและกดซ่อนโพสต์เพราะว่าเราคุยกับ ผช. หลายคน555 เลวมาก ._. กลัวคนที่คุยด้วยจะมาเห็น แต่พี่เค้าก็มาพยายามเนอะ โพสต์อีกรอบ คราวนี้เลยตอบไปแล้วก็ไม่ทำอะไรปล่อยทิ้งไว้แบบนั้น
หลังจากนั้นพี่เค้าก็ทักเรามาทุกวันๆ ชวนคุยโน้นนี่นั่นไป ด้วยตัวเราเองเป็นคนที่คุยค่อนข้างจะเก่ง ก็ถ้าทักมาก็จะคุยด้วยหมดแหล่ะ หลังจากนั้นเราก็เริ่มสนิทสนมกันมาเรื่อยๆ แต่ด้วยความที่ จขกท. คุยหลายคนก็ไม่ได้สนใจอะไรพี่เค้า ไม่คิดว่าพี่เค้าจีบเราด้วยซ้ำไป แล้วพอใกล้ๆวันที่เราจะรับหมวกก็ได้คุยกับพี่เค้าไว้ล่วงหน้าว่าจะจ้างพี่เค้ามาถ่ายรูป แต่แล้วก็ต้องเบรคความคิดเนื่องด้วยยอดเงินค่าใช้จ่ายตอนขึ้นปี2เยอะมาก ทั้งค่ารับน้อง ชุดฝึกงาน ได้ทุนก็จริงนะแต่มันไม่พอ ตอนนั้นก็แอบเครียดนะบอกเค้าไว้ดิบดี เลยตัดสินใจทักไปบอกพี่เค้าและอธิบายเรื่องที่ยกเลิกพี่เค้าไปให้ฟัง พี่เค้าก็บอกว่าไม่เป็นอะไร แต่เรารู้สึกผิดมากเลยอะจริงๆนะเสียดายด้วยอยากได้รูปสวยๆ แล้วพี่เค้าก็บอกกับเราอีกว่า "ไม่คิดว่าจะมีคนอยากถ่ายให้เราฟรีๆหรอ" เราก็งงนะ ใครจะมาถ่ายรูปให้เราฟรีๆล่ะเนี่ย
จนพอวันงาน เรามีเข้าหอประชุมในช่วงเที่ยงก็ได้รับข้อความจากพี่เค้าว่า "เย็นนี้เจอกันนะ" เราก็งง อ้าววว!! มาทำอะไร แต่เราก็บอกออกไปว่าได้ถ้ามาก็ทักมาล่ะกันนะ หลังจากทำพิธีเสร็จก็เย็นแล้วเราก็กำลังเดินออกไปส่งครอบครัวกลับพอขาเดินเข้าหอพี่เค้าก็ทักมาถามว่าอยู่ไหนตอนนี้พี่เค้าอยู่ที่หน้าหอเรา เราเลยบอกให้รอก่อนนะกำลังเดินไป มันคือครั้งแรกที่เจอกัน เย็นแล้วสภาพที่แต่งหน้าสวยๆมาตั้งแต่เช้าเริ่มไม่เหลือโครง =_=
พี่เค้าก็บอกกับเราว่า "เอ้า....เร็วๆจะถ่ายรูปมั้ย? เดี๋ยวแสงจะหมดนะ"
เราก็เลยถ่ามไปว่า"พี่จะถ่ายรูปให้ฟรีๆไม่เก็บตังใช่ไหมอ่ะ?"
พี่เค้าก็บอกแค่ว่า"แล้วจะถ่ายมั้ย อยากถ่ายรูปก็รีบๆเลยแสงหมดไม่รู้ด้วยนะ"
เราเลยต้องรีบบอกไปว่า "รอแปปนึงนะคะไปตามเพื่อนก่อน" คือจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ5555
พอเราถ่ายรูปกันจนเบื่อ แสงก็เริ่มหมดแล้วเราก็บอกพี่เค้าว่าขอบคุณมากๆนะที่มาร่วมแสดงความยินดีด้วยในวันนี้ แล้วพี่เค้าก็บอกว่ารูปจะส่งให้ทีหลังนะ แล้วเราก็แยกย้ายกันเนื่องด้วยเพื่อน จขกท. ทนใส่ส้นสูงไม่ไหว เจ็บเท้าก็เลยขอตัวไปพักผ่อนที่หอแล้วเราก็แยะกันพี่เค้าก็กลับไป คืนนั้นพี่เค้าก็อัพรูปแล้วแท็กเรามาในเฟส แต่ด้วยความล้าก็นอนหลับไปแล้วล่ะคะ ตื่นมาก็ไม่ได้กดดูในเฟส จนเพื่อนมาทักว่าจ้างช่างภาพหรอ? รูปสวยดีนะ เราก็งงเลยทีนี้เข้าไปดู โห้ยยยยย...ตกใจมาก คือไม่เคยมองรูปถ่ายตัวเองว่าสวยสักครั้ง เริ่มหลงตัวเองเพ้อเจ้อล่ะ555 คือชอบรูปที่พี่เค้าทำให้ก็เลยขอบคุณเค้ามากๆเลย เราเลยรีบไปขอบคุณอย่างไว
ปล.ช่างภาพทั้งหลายที่เข้ามาเจอกระทู้นี้แล้วมาเห็นรูปอาจจะถ่ายภาพเก่ง ระดับเทพ อาจจะมองว่ารูปธรรมดาไป ขอโทษล่วงหน้าด้วยนะคะแต่ในสายตาของ จขกท. คิดว่ามันสวยดีคะ ไม่ว่ากันน้าาาาา^____^
พี่เค้าก็ยังคงทักมาอย่างเคยยิ่งสนิทกันมากกว่าเดิม แต่คือก็ยังคุยกับ ผช.คนอื่นๆอยู่ •_• แล้วด้วยความที่เราเป็นเด็กต่างจังหวัดก็จะอยู่หอไม่ได้กลับบ้าน มีอยู่อาทิตย์หนึ่งที่พี่เค้ามีถ่ายงานก็มาชวนเราไปด้วย ด้วยความที่เบื่ออยู่หอก็เลยตอบตกลงว่าจะไปด้วย ก็ได้เห็นการทำงานของช่างภาพนะคะ พี่เค้าก็พยายามมองเราเนอะคงกลัวเราหายเพราะว่าเราเตี้ยนั่นเอง -_-!! ตากล้องนี่เหนื่อยนะคะ ต้องเดินตามพี่บัณฑิตไปทุกๆที่ หามุมสวยๆ ยิ่งพี่บัณฑิตที่โพสต์ท่าไม่ค่อยเก่งก็ต้องทำท่าทางให้ดูด้วยกว่าจะได้ภาพสวยๆมา แล้วเราจะชอบมองเวลาที่พี่เค้าสอนพี่บัณฑิตโพสต์ท่าต่างๆมันน่ารักดีอ่ะ ผช.ตัวกลมๆอ้วนๆพ้อยเท้า555 หลังจากนั้นพี่เค้าก็ชวนเราไปด้วยเกือบๆทุกอาทิตย์ที่มีงาน บางทีไม่มีก็ชวนไปนั่นไปนี่ไปทานข้าวบ้างล่ะ เราก็ไปนะถ้าว่าง เวลาไปก็จะได้รูปสวยๆมาเสมอทุกๆครั้งที่เจอกัน พี่เค้าจะถ่ายรูปเราแต่เราไม่เคยไปกัน2คนหรอกนะ จขกท.จะเอาเพื่อนสนิทไปด้วยอีก1คน เอาไว้ป้องกันตัวเอง เราก็ไม่ได้ไว้ใจเค้าขนาดนั้นนี่นา แถมพี่เค้ายังเล่นแท็กรูปมาบ่อยมากๆเลยนะช่วงนี้
รูปที่แท็กมาเยอะมากคะ แต่ จขกท. หาไม่เจอ พยายามค้นหน้าทามไลน์แล้ว
เจอก็แต่ช่วงที่พี่แกแต่งรูปแล้วจะอวดเรื่องจอภาพอะไรสักอย่าง แต่คือรูปที่แต่งดันเป็นรูปเราพอดี ก็แอบงงๆนะว่าทำไมเป็นรูปเราแล้วก็มีคนเข้าไปแซวเต็มเลย จขกท. ก็ไปแสดงความคิดเห็นเหมือนกันคะ ในตอนนั้นเราคิดเพียงคงเรื่องบังเอิญมากกว่า
จริงๆอยากจะแคปบทสนทนามาให้อ่านนะ แต่ตอนนี้มันต้องย้อนไปเยอะเลยแหล่ะคะ พยายามทำล่ะโทรศัพท์มันเด้งออก =_=! นั่งกดย้อนไปเป็นชั่วโมง เด้งออกซ่ะงั้นทำมา3รอบ จขกท.หมดความอดทน555 ยังไงไว้คราวหน้าจะลองดูนะคะ แล้วจะเอารูปมาแชร์ให้อ่านกันเนอะ
สำหรับวันนี้ จขกท. ขอตัวไปปั่นงาน ทำการบ้านส่งอาจารย์ที่รักก่อนน้าาา ไว้มาเล่าต่อนะคะ