ใครเคยเหมือนไม่มีใคร อยุ่ตัวคนเดียว แล้วผ่านช่วงเวลาแบบนี้ไปยังไง?

ตั้งแต่อยู่มหาลัยมา เราไม่เคยมีความสุขเลย นับไม่ถ้วนว่าร้องไห้มาแล้วกี่ครั้ง ท้อมาแต่กี่ที เหนื่อยทั้งกายและใจ เหตุผลของเราไม่ใช่เพราะเรื่องเรียน เรื่องเรียนเป็นแค่ส่วนน้อย มันก็เรื่องเพื่อน เราเข้ามาตอนแรกๆคิดว่าการได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆ มันรู้สึกเป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้น ได้ลองพูดคุยและเข้ากันได้ จนเราสามารถเรียกเค้าได้ว่าเพื่อนอย่างเต็มปาก แต่มาวันนึงเพื่อนที่นั้นกลับทำเราเสียใจด้วยคำพูดคำเดียว ที่เราไว้ใจมา เรากลับไม่ไว้ใจใครอีกเลย มีเพื่อนนะ แต่ไม่ค่อยสนิทกับใคร ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมากกว่า จากเมื่อก่อนมัธยมเรามีเพื่อนเยอะมาก เพื่อนสนิทที่เราสามารถไว้ใจ ช่วยเหลือ เราเป็นที่ยิ้มบ่อย หัวเราะ เหมือนสีสันของกลุ่มก็ว่าได้ แต่ตอนนี้เรากลับเปนผญคนนึงที่ชอบอยุ่คนเดียว ไม่ค่อยยิ้ม เรียนเสร็จก็กลับหอ ถามว่าเหงาไหม เหงานะ แต่ดีที่เรามีแฟน แต่แฟนอยุ่คนละมหาลัย เราคิดว่าเค้าเป็นเพื่อนและแฟนคนเดียวที่เรามีอยู่ เราไว้ใจ มีไรเราบอกหมด แต่เราไม่ค่อยมีเวลาให้กัน แล้วเพราะเรามีแฟนเลยม่ค่อยมีใครเข้ามาคุยกับเรา เราเข้าใจนะ เค้าไม่คุยกับคนมีแฟนหรอก แต่เราอยากมีเพื่อนคุยเล่น สนุกสนาน เราเลยขี้งอแง ทำให้ทะเลาะกับแฟนบ่อย เราร้องไห้ระบายความรู้สึกเค้าก็โมโหใส่เรา เวลาทะเลาะกันอีกวันเค้าจะไม่ค่อยทัก ค่อยคุย เค้าบอกเราว่าฝึกอยุ่คนเดียวสิ สุดท้ายเราก็เหมือนอยู่คนเดียวเหมือนเดิม เวลามันไม่ไหวจิงๆ เราก็โทรคุยกับแม่ ทำให้รุ้สึกดีขึ้นนะแต่แค่แปปเดียว เราไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิต เราพยายามทำตัวให้ชิน เราก็อดไม่ได้ที่ต้องแอบร้องไห้คนเดียวบ่อยๆ ใครมีความรู้สึกแบบเดียวกับเราบ้าง ใครผ่านช่วงเวลาแบบนี้ไปได้ยังไง เราอยากได้คำปรึกษา
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะ...