เราเป็นผู้หญิงนะคะ เป็นคนมีเพื่อนน้อย ไม่ค่อยพูดหรือสุงสิงกับใครเพราะ sensitive มาก หมายถึงตรวจจับความรู้สึกของคนอื่นที่มีต่อเราง่ายมาก ถ้ารู้ตัวว่าใครไม่ค่อยชอบเรา เราจะไม่เข้าใกล้เลยเพราะไม่อยากให้เขาไม่ชอบเราเพิ่ม แล้วเวลามีเพื่อนเราจะเรียนรู้เขา เอาใจเขา แคร์เขามาก
ทีนี้เราเข้ามหาลัยไกลบ้านและต้องอยู่หอของสถาบัน หอพักห้ามเลี้ยงสัตว์และห้ามคนนอกเข้า เรามีเพื่อนสนิทหนึ่งคนที่เรียนคณะเดียวกันแต่คนละห้อง เขาอยู่หอนอกแล้วมีปัญหากับ roommate เลยต้องไปกลับและมาค้างกับเราบ่อยๆ เราไม่ค่อยสบายใจนะคะเพราะผิดกฏหอ แต่ก็ดีใจที่ได้เป็นที่พึ่งของเพื่อน ได้ช่วยเขาเพราะเราก็ห่วงที่เขาต้องเดินทางกลับบ้านดึกๆ อีกอย่างได้อ่านหนังสือด้วยกัน ช่วยกันเรียนจะได้ไม่น่าเบื่อ
แต่แล้วพี่เขาก็ขึ้นมาเยี่ยมจากต่างจังหวัดและจำเป็นต้องหาที่พัก 2 คืน แถวมหาลัยเพราะต้องไปทำธุระต่อ เพื่อนขอให้พี่เขาซึ่งเป็นทอมมาพักกับเรา สำหรับเราเรื่องทอมไม่มีปัญหาเลย แต่....พี่เขามีหมามาด้วย เราไม่ชอบหมาค่ะ ไม่ชอบกลิ่นและเราเป็นภูมิเเพ้ หมาเขาเป็นพันธุ์เล็กที่ปากเปราะ ที่ผ่านมาเขาเข้าออกได้ตลอดเพราะยามไม่ได้ตรวจบัตร แต่นี้หมาทั้งตัวนะคะจะซ่อนยังไง ต้องทิ้งไว้ในห้องตอนกลางวันด้วยใครจะดูแลเรื่องเห่า เรากลัวมีปัญหามากเพราะเราขอทุนมหาลัย เราไม่อยากออกจากหอหรือเสียประวัติ เขารับปากว่าจะแอบเอาเข้ามาอย่างดีไม่ให้ยามรู้....แต่จะห้ามหมาเห่ายังไงละคะ เราปฏิเสธอย่างเดียวค่ะ
เพื่อนไม่พอใจเรา เรารับรู้ได้เลย เขาพูดมาคำนึงที่ทำให้เราเสียใจมากว่า "เป็นเพื่อนกันทำไมเรื่องแค่นี้ต้องรังเกียจด้วย" คือเพื่อนเราเป็นคนรักหมามาก ในขณะที่เราเป็นสายแมว เราเข้าใจเขาว่าคนรักหมา หมาจะเป็นยังไงก็รัก แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมพูดแบบนี้ เรารักเขา เราเสียใจ
เขาเปลี่ยนเป้าหมายไปขอให้เพื่อนอีกกคนช่วย ซึ่งเพื่อนคนนั้นเรียนคนละห้องกับเราและเพื่อนสนิท อยู่หอนอกและรักหมาเหมือนกัน เพื่อนคนนั้นช่วยค่ะ แล้วหลังจากนั้นเพื่อนสนิทเราก็ห่างๆจากเราไปสนิทเพื่อนคนนั้น ไปค้างกับเขา ไปติวกับเขา ไม่ค่อยตอบแชท ชวนไปไหนทำอะไรก็ปฏิเสธตลอด เราเสียใจมาก เราเคยถามเพื่อนว่าเพราะเรื่องหมาหรือเปล่า....เขาปฏิเสธ เขาบอกว่าเขาอยู่ใกล้เราแล้วรู้สึกด้อย เรางงมาก หน้าตาเราจัดว่าขี้เหร่ อ้วนก็อ้วน สิวเขรอะ ฐานะทางบ้านก็ไม่ดีเพราะถ้าดีคงไม่ต้องขอทุนเรียน เราไม่มีอะไรดีกว่าเขาสักอย่าง ไม่มีผู้ชายมาจีบเลย เกรดดีกว่าเขานิดเดียวเพราะเราต้องรักษาทุน แต่เรามั่นใจว่าเราไม่เคยพูดดูถูกหรือพยายามแข่งกับเขาเลย ไม่เคยข่ม มีแต่จะดีใจด้วยเวลาเขาได้คะแนนดีโดยเฉพาะเวลาที่ได้เยอะกว่าเรา เวลาอ่านหนังสือด้วยกันถ้าวิชาไหนเราถนัดเราก็อธิบายให้ฟังถ้าเขาขอ ที่เรากล้ามั่นใจเพราะเรามีเขาเป็นเพื่อนสนิทคนเดียว เราใส่ใจความรู้สึกเขามากซึ่งที่ผ่านมาก็ดูไม่มีปัญหาเลย เราไม่เข้าใจว่าอะไรที่ทำให้เขารู้สึกด้อยทั้งๆที่เราต่างหากที่ควรเป็นฝ่ายรู้สึก พอเราพูดไป...เขาก็เงียบ แล้วก็บอกว่าเราทำให้เขารู้สึกผิด
หลังจากห่างกันไปเกือบเทอมเขาก็กลับมาคุยกับเรา ชวนเราไปโน้นไปนี่ เราดีใจมากคิดว่าทุกอย่างจะกลับมาเหมือนเดิม...แต่เปล่าเลย เขากำลังขายตรงและจำเป็นต้องหาดาว์นไลน์ แต่เราไม่ชอบงานขายตรง การเข้าหาคนอื่นมากๆมันไม่ใช่นิสัยเรา เราไม่ได้ว่าเขาหรืออาชีพเขา แค่ปฏิเสธว่าไม่ไป อธิบายให้ฟังว่าเราพูดไม่เก่ง เราไม่ชอบเข้าหาคนอื่นบ่อยๆ...เขาก็ห่างจากเราไปอีกและเลิกขายตรงในเวลาต่อมา
ถึงทุกวันนี้เราก็ยังไม่เข้าใจว่าเราทำอะไรผิดถ้าไม่ใช่เรื่องหมา ทำไมเรากลายเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้สำหรับเขา สำหรับเราเขานิสัยดีมาก ดีที่สุดตั้งแต่มีเพื่อนมาเลย เราเคยพยายามทบทวนว่าเราติดเขาเกินไปไหม ทำให้เขาอึดอัดไหม เราเจอกับเขาแค่ที่เขามาค้างกับเรา นอนคุยกัน อ่านหนังสือด้วยกันช่วงสอบ แชทแลกเปลี่ยนเรื่องราวกันบ้างเวลาไม่ได้เจอกัน ซึ่งที่ผ่านมาเขาก็ดูสดใสมาตลอด เพิ่งจะมาเปลี่ยนไปหลังจากมีเรื่องหมา...แล้วก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย เรามีเพื่อนคนอื่นๆในคณะ ในห้องเรียน แต่สำหรับเราเขานิสัยดีที่สุด อยู่ใกล้แล้วสบายใจที่สุดเพราะเขาระวังคำพูด ถนอมน้ำใจ ไม่ชอบนินทาใครเหมือนกับเรา ทำให้เราเชื่อใจ ไว้ใจและอยากรักษามิตรภาพไว้มาก ถึงตอนนี้เราพอรับรู้ได้ว่าคงไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว..คงได้แต่เก็บวันเวลาดีๆไว้เป็นความทรงจำ แต่เราไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกในอนาคต
ขออณุญาติ tag ห้องเพื่อนวัยเรียน กับ ห้องสุนัขนะคะ เราอยากถามว่าสำหรับคนรักหมา...นี่ใช่สาเหตุหรือเปล่าคะ มันเป็นเรื่องเดียวจริงๆที่เราคิดออก แต่ถ้าไม่ใช่..เราคงต้องหาข้อเสียของตัวเองต่อไป
ขอขอบคุณทุกความคิดเห็นนะคะ
มีปัญหากับเพื่อน...คิดว่าสาเหตุคือเรื่องหมาค่ะ รบกวนช่วยให้คำตอบได้ไหมคะ
ทีนี้เราเข้ามหาลัยไกลบ้านและต้องอยู่หอของสถาบัน หอพักห้ามเลี้ยงสัตว์และห้ามคนนอกเข้า เรามีเพื่อนสนิทหนึ่งคนที่เรียนคณะเดียวกันแต่คนละห้อง เขาอยู่หอนอกแล้วมีปัญหากับ roommate เลยต้องไปกลับและมาค้างกับเราบ่อยๆ เราไม่ค่อยสบายใจนะคะเพราะผิดกฏหอ แต่ก็ดีใจที่ได้เป็นที่พึ่งของเพื่อน ได้ช่วยเขาเพราะเราก็ห่วงที่เขาต้องเดินทางกลับบ้านดึกๆ อีกอย่างได้อ่านหนังสือด้วยกัน ช่วยกันเรียนจะได้ไม่น่าเบื่อ
แต่แล้วพี่เขาก็ขึ้นมาเยี่ยมจากต่างจังหวัดและจำเป็นต้องหาที่พัก 2 คืน แถวมหาลัยเพราะต้องไปทำธุระต่อ เพื่อนขอให้พี่เขาซึ่งเป็นทอมมาพักกับเรา สำหรับเราเรื่องทอมไม่มีปัญหาเลย แต่....พี่เขามีหมามาด้วย เราไม่ชอบหมาค่ะ ไม่ชอบกลิ่นและเราเป็นภูมิเเพ้ หมาเขาเป็นพันธุ์เล็กที่ปากเปราะ ที่ผ่านมาเขาเข้าออกได้ตลอดเพราะยามไม่ได้ตรวจบัตร แต่นี้หมาทั้งตัวนะคะจะซ่อนยังไง ต้องทิ้งไว้ในห้องตอนกลางวันด้วยใครจะดูแลเรื่องเห่า เรากลัวมีปัญหามากเพราะเราขอทุนมหาลัย เราไม่อยากออกจากหอหรือเสียประวัติ เขารับปากว่าจะแอบเอาเข้ามาอย่างดีไม่ให้ยามรู้....แต่จะห้ามหมาเห่ายังไงละคะ เราปฏิเสธอย่างเดียวค่ะ
เพื่อนไม่พอใจเรา เรารับรู้ได้เลย เขาพูดมาคำนึงที่ทำให้เราเสียใจมากว่า "เป็นเพื่อนกันทำไมเรื่องแค่นี้ต้องรังเกียจด้วย" คือเพื่อนเราเป็นคนรักหมามาก ในขณะที่เราเป็นสายแมว เราเข้าใจเขาว่าคนรักหมา หมาจะเป็นยังไงก็รัก แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมพูดแบบนี้ เรารักเขา เราเสียใจ
เขาเปลี่ยนเป้าหมายไปขอให้เพื่อนอีกกคนช่วย ซึ่งเพื่อนคนนั้นเรียนคนละห้องกับเราและเพื่อนสนิท อยู่หอนอกและรักหมาเหมือนกัน เพื่อนคนนั้นช่วยค่ะ แล้วหลังจากนั้นเพื่อนสนิทเราก็ห่างๆจากเราไปสนิทเพื่อนคนนั้น ไปค้างกับเขา ไปติวกับเขา ไม่ค่อยตอบแชท ชวนไปไหนทำอะไรก็ปฏิเสธตลอด เราเสียใจมาก เราเคยถามเพื่อนว่าเพราะเรื่องหมาหรือเปล่า....เขาปฏิเสธ เขาบอกว่าเขาอยู่ใกล้เราแล้วรู้สึกด้อย เรางงมาก หน้าตาเราจัดว่าขี้เหร่ อ้วนก็อ้วน สิวเขรอะ ฐานะทางบ้านก็ไม่ดีเพราะถ้าดีคงไม่ต้องขอทุนเรียน เราไม่มีอะไรดีกว่าเขาสักอย่าง ไม่มีผู้ชายมาจีบเลย เกรดดีกว่าเขานิดเดียวเพราะเราต้องรักษาทุน แต่เรามั่นใจว่าเราไม่เคยพูดดูถูกหรือพยายามแข่งกับเขาเลย ไม่เคยข่ม มีแต่จะดีใจด้วยเวลาเขาได้คะแนนดีโดยเฉพาะเวลาที่ได้เยอะกว่าเรา เวลาอ่านหนังสือด้วยกันถ้าวิชาไหนเราถนัดเราก็อธิบายให้ฟังถ้าเขาขอ ที่เรากล้ามั่นใจเพราะเรามีเขาเป็นเพื่อนสนิทคนเดียว เราใส่ใจความรู้สึกเขามากซึ่งที่ผ่านมาก็ดูไม่มีปัญหาเลย เราไม่เข้าใจว่าอะไรที่ทำให้เขารู้สึกด้อยทั้งๆที่เราต่างหากที่ควรเป็นฝ่ายรู้สึก พอเราพูดไป...เขาก็เงียบ แล้วก็บอกว่าเราทำให้เขารู้สึกผิด
หลังจากห่างกันไปเกือบเทอมเขาก็กลับมาคุยกับเรา ชวนเราไปโน้นไปนี่ เราดีใจมากคิดว่าทุกอย่างจะกลับมาเหมือนเดิม...แต่เปล่าเลย เขากำลังขายตรงและจำเป็นต้องหาดาว์นไลน์ แต่เราไม่ชอบงานขายตรง การเข้าหาคนอื่นมากๆมันไม่ใช่นิสัยเรา เราไม่ได้ว่าเขาหรืออาชีพเขา แค่ปฏิเสธว่าไม่ไป อธิบายให้ฟังว่าเราพูดไม่เก่ง เราไม่ชอบเข้าหาคนอื่นบ่อยๆ...เขาก็ห่างจากเราไปอีกและเลิกขายตรงในเวลาต่อมา
ถึงทุกวันนี้เราก็ยังไม่เข้าใจว่าเราทำอะไรผิดถ้าไม่ใช่เรื่องหมา ทำไมเรากลายเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้สำหรับเขา สำหรับเราเขานิสัยดีมาก ดีที่สุดตั้งแต่มีเพื่อนมาเลย เราเคยพยายามทบทวนว่าเราติดเขาเกินไปไหม ทำให้เขาอึดอัดไหม เราเจอกับเขาแค่ที่เขามาค้างกับเรา นอนคุยกัน อ่านหนังสือด้วยกันช่วงสอบ แชทแลกเปลี่ยนเรื่องราวกันบ้างเวลาไม่ได้เจอกัน ซึ่งที่ผ่านมาเขาก็ดูสดใสมาตลอด เพิ่งจะมาเปลี่ยนไปหลังจากมีเรื่องหมา...แล้วก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย เรามีเพื่อนคนอื่นๆในคณะ ในห้องเรียน แต่สำหรับเราเขานิสัยดีที่สุด อยู่ใกล้แล้วสบายใจที่สุดเพราะเขาระวังคำพูด ถนอมน้ำใจ ไม่ชอบนินทาใครเหมือนกับเรา ทำให้เราเชื่อใจ ไว้ใจและอยากรักษามิตรภาพไว้มาก ถึงตอนนี้เราพอรับรู้ได้ว่าคงไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว..คงได้แต่เก็บวันเวลาดีๆไว้เป็นความทรงจำ แต่เราไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกในอนาคต
ขออณุญาติ tag ห้องเพื่อนวัยเรียน กับ ห้องสุนัขนะคะ เราอยากถามว่าสำหรับคนรักหมา...นี่ใช่สาเหตุหรือเปล่าคะ มันเป็นเรื่องเดียวจริงๆที่เราคิดออก แต่ถ้าไม่ใช่..เราคงต้องหาข้อเสียของตัวเองต่อไป
ขอขอบคุณทุกความคิดเห็นนะคะ