เอาภาพนี้มาแปะแทนเพราะไม่มีภาพปกขึ้นหน้า
- ต่อจากตอนที่แล้วที่พระเอกเริ่มรู้ตัวเองว่ากำลังหวงก้างคนน้องอยู่
- เปิดมาตอนนี้พระเอกเอางานไปคุยกับบ.ก.อีกรอบ โดยครั้งนี้เป็นนิยายรักวัยรุ่น
- บ.ก.อ่านจบก็ออกปากชมเปาะไม่ขาดว่าเขียนได้ดีจริงๆ แม้จะไม่เหนือกว่าผลงานที่ได้รางวัลครั้งนั้น แต่ก็ไม่ได้ด้อยไปว่ากันเลย โดยเฉพาะการแสดงความรู้สึกของตัวเอกในเรื่อง และถามพระเอกว่าเขียนออกมาได้แบบนี้แปลว่าตอนนี้มีคนที่ชอบ หรืออย่างน้อยก็แอบชอบอยู่ใช่รึเปล่า
- เจอถามเข้าแบบนั้น พระเอกก็ได้แต่อึ้งตอบอะไรไม่ออก กลับมาบ้านก็ยังคิดมากเรื่องที่บ.ก.ถามไม่หาย
- พอกลับมาถึง คนน้องที่รออยู่บ้านก็โผล่มาถามถึงเรื่องคุยงานทันทีว่าเป็นยังไงบ้าง พอรู้ว่างานผ่าน (ลงเป็นเรื่องสั้นก่อน) ก็ออกอาการดีใจจนหน้าบานเหมือนเป็นเรื่องของตัวเอง
- เห็นคนน้องยิ้มหน้าบานแบบนั้นพระเอกก็หน้าแดงมองตาค้าง พอตั้งสติได้ก็ตัดสินใจรีบเข้าห้องไป คนน้องถามว่าจะกินข้าวมั้ยก็บอกปัดว่ากินจากข้างนอกมาแล้ว แล้วรีบเดินเข้าห้องไปทันที
- กลับเข้าห้องเสร็จ พระเอกก็ออกอาการจิตงุ่นง่านเอาหัวซุกเตียง พยายามปฏิเสธว่าความรู้สึกที่มีให้คนน้องไม่ใช่ความรักหรือความชอบอย่างที่หญิงชายชอบกัน ถึงขั้นพยายามยกเหตุผลสารพัดมาอ้างว่าตัวเองจะรักคนน้องไม่ได้ (สาบานว่าจะใช้ชีวิตกับคนพี่แล้ว พ่อแม่จะเสียใจ อัลจะเสียใจ คนพี่จะเสียใจ ฯลฯ)
- แต่ยิ่งคิดเท่าไหร่ พระเอกก็ยิ่งพบว่าเหตุผลแต่ละอย่างที่ยกมาอ้างมันฟังดูขัดแย้งกันทั้งนั้น (เพราะไอ้แต่ละอย่างที่ยกมานั่นเอาจริงก็แหกไปหมดตั้งแต่ตอนคบกับคนพี่แล้ว)
- สุดท้ายคิดไปคิดมา พระเอกก็ตัดสินใจว่าต้องหาทางระงับความรู้สึกนี้ไว้ให้ได้ ก่อนที่ความรุ้สึกที่ตัวเองมีต่อคนน้องจะข้ามจากที่ไม่มีอะไรกลายเป็นมีอะไรขึ้นมา (มากกว่าที่เคย จุด จุด จุด กันครั้งแรกแบบไม่ได้รักกัน)
- หลังจากวันนั้น พระเอกก็พยายามหาเหตุหลบหน้าคนน้อง ไม่ยอมอยู่กับคนน้องตามลำพังในทุกโอกาส (ตอนเช้าแกล้งทำเป็นตื่นสายไม่ก็ออกจากบ้านก่อนคนน้อง ตอนเลิกเรียนก็หาเรื่องไปเที่ยวเฮฮากับเพื่อนไม่ก็อ้างว่าต้องไปคุยงานกับบ.ก. ตอนเย็นเวลาอยู่ด้วยกันสองคนก็ไม่ยอมอยู่กินข้าวเย็นด้วยกัน และอื่นๆ อีกสารพัด)
- เหตุการณ์ดังกล่าวดำเนินไปอยู่พักใหญ่ จนคนน้องเริ่มแน่ใจว่าพระเอกจงใจหลบหน้าตัวเองอยู่แน่ๆ ดังนั้นวันหนึ่งคนน้องเลยไปดักรอพระเอกที่โรงเรียน แล้วคาดคั้นพระเอกว่าทำไมถึงหลบหน้าเธอ พระเอกก็ปฏิเสธว่าไม่ได้หลบหน้าซักหน่อย แล้วตัดบทเดินหนีทันที
- แต่คนน้องไม่ยอมให้พระเอกหนี เดินตามไปคว้าแขนไว้จะเรียกให้กลับมาพูดกันให้รู้เรื่อง
- อารามตกใจปนลนลาน พระเอกเลยเผลอหันขวับกลับมาเร็วเกิน จนมือพลาดไปปัดข้าวกล่องที่คนน้องทำมาให้พระเอกตกพื้น
- คราวนี้เลยได้เรื่อง คนน้องเห็นพระเอกทำท่าแบบนั้นใส่ก็น้อยใจขึ้นมา ตะคอกใส่หน้าพระเอกว่าก็ตามใจนาย แล้วเดินฉับๆ หนีไป ทิ้งพระเอกให้ยืนวางสีหน้าไม่ถูกอยู่ตรงนั้น
- หลังจากนั้นคนน้องก็ไม่ยอมมาเจอหน้าพระเอกอีกเลย ตอนเย็นก็ไม่ไปชมรม ไม่มาชวนพระเอกกลับบ้านด้วยกันอย่างทุกที แต่กลับหนีไปนอนเล่นริมแม่น้ำอยู่คนเดียว
- จากนั้นฉากก็ตัดไปที่บ้านของพระเอกตอนกลางดึก ปรากฏว่าคนน้องยังกลับไม่ถึงบ้าน ทั้งที่เลยสามทุ่มไปแล้ว คนในครอบครัวทั้งพ่อทั้งแม่ต่างเป็นห่วงกลัวว่าจะเกิดอันตรายอะไรระหว่างทาง
- สุดท้ายพระเอกเลยต้องออกไปตามหา ตระเวนไปตามที่ต่างๆ ที่คนน้องน่าจะไป แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา
- ตามหาอยู่พักใหญ่จนเกือบตัดสินใจแจ้งตำรวจอยู่แล้ว พระเอกก็ไปเจอคนน้องอยู่ตรงริมแม่น้ำที่หนีไปนอนเล่นเมื่อตอนเย็น กำลังคุกเข่าคุ้ยพื้นหญ้าเหมือนกำลังหาอะไรอยู่
- เห็นแบบนั้นพระเอกก็ทั้งโกรธทั้งโล่งใจ รีบวิ่งเข้าไปถามว่ามัวทำอะไรอยู่ นี่มันกี่โมงแล้วรู้มั้ย คนน้องก็บอกว่าตัวเองทำกิ๊บติดผมที่พระเอกซื้อให้หาย เลยนั่งหาอยู่ แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอเลยนั่งหาอยู่จนดึก พระเอกพยายามชวนกลับเท่าไหร่ก็ไม่ยอม ดื้อจะหากิ๊บติดผมที่พระเอกให้ให้เจอให้ได้
- พระเอกเห็นทีท่าคนน้องร้อนใจแบบนั้นก็ถามว่าทำไมต้องพยายามหาขนาดนั้นด้วย
- เจอพระเอกถามแบบนั้น คนน้องก็เงยหน้าขึ้น แล้วตอบด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ว่า ก็มันเป็นกิ๊บที่ตัวเองใส่แล้วพระเอกชมว่าน่ารักเป็นครั้งแรกนี่นา
- เจอคนน้องทำหน้าแบบนั้นใส่เข้าไป พระเอกก็ถึงกับต้องกัดริมฝีปากกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่ประดังขึ้นมาในหัวอก ก่อนจะกลั้นใจเอื้อมมือไปแตะมือของคนน้องไว้ แล้วเค้นเสียงตอบออกไปอย่างข่มอารมณ์เต็มที่ว่า ขอร้องละ อย่าทำให้ฉันหวั่นไหวมากไปกว่านี้เลย
- ได้ยินคำพูดนั้น คนน้องก็ชะงัก มองพระเอกด้วยสีหน้าตะลึงเหมือนไม่เชื่อหู ก่อนจะเลื่อนมือตัวเองอีกข้างไปจับมือพระเอกไว้อีกชั้น
- พระเอกเงยหน้าขึ้น มองหน้าคนน้องที่บัดนี้ดวงตาเป็นประกายด้วยความรู้สึกบางอย่างด้วยสีหน้าเหมือนลังเล
- แล้วทั้งคู่ก็เลื่อนริมฝีปากเข้าหากัน สัมผัสความรู้สึกที่มีต่อต่างฝ่ายอย่างเต็มเปี่ยมท่ามกลางความมืดนั้น
ในที่สุดก็เก็บอีเวนท์สำคัญของรูทคนน้องได้จนได้แฮะ เรียกว่าถ้าเป็นเกมจีบสาวละก็ เจออีเวนท์นี้ก็มีผลเป็นสองอย่างเท่านั้น คือไม่จบแฮปปี้ไปเลยก็ Bad End ไปเลย (เพราะเลือกตัวเลือกผิด)
ที่แน่ๆ เป็นตอนที่อ่านแล้วสัมผัสได้ถึงความฟินจากบรรดาทีมคนน้องมาแต่ไกลเลย
ชักน่าลุ้นแล้วแฮะ ว่าเนื้อเรื่องหลังจากนี้จะเป็นแบบไหนต่อไป
[Spoil] Domestic na Kanojo #84 - เสน่หา...
- ต่อจากตอนที่แล้วที่พระเอกเริ่มรู้ตัวเองว่ากำลังหวงก้างคนน้องอยู่
- เปิดมาตอนนี้พระเอกเอางานไปคุยกับบ.ก.อีกรอบ โดยครั้งนี้เป็นนิยายรักวัยรุ่น
- บ.ก.อ่านจบก็ออกปากชมเปาะไม่ขาดว่าเขียนได้ดีจริงๆ แม้จะไม่เหนือกว่าผลงานที่ได้รางวัลครั้งนั้น แต่ก็ไม่ได้ด้อยไปว่ากันเลย โดยเฉพาะการแสดงความรู้สึกของตัวเอกในเรื่อง และถามพระเอกว่าเขียนออกมาได้แบบนี้แปลว่าตอนนี้มีคนที่ชอบ หรืออย่างน้อยก็แอบชอบอยู่ใช่รึเปล่า
- เจอถามเข้าแบบนั้น พระเอกก็ได้แต่อึ้งตอบอะไรไม่ออก กลับมาบ้านก็ยังคิดมากเรื่องที่บ.ก.ถามไม่หาย
- พอกลับมาถึง คนน้องที่รออยู่บ้านก็โผล่มาถามถึงเรื่องคุยงานทันทีว่าเป็นยังไงบ้าง พอรู้ว่างานผ่าน (ลงเป็นเรื่องสั้นก่อน) ก็ออกอาการดีใจจนหน้าบานเหมือนเป็นเรื่องของตัวเอง
- เห็นคนน้องยิ้มหน้าบานแบบนั้นพระเอกก็หน้าแดงมองตาค้าง พอตั้งสติได้ก็ตัดสินใจรีบเข้าห้องไป คนน้องถามว่าจะกินข้าวมั้ยก็บอกปัดว่ากินจากข้างนอกมาแล้ว แล้วรีบเดินเข้าห้องไปทันที
- กลับเข้าห้องเสร็จ พระเอกก็ออกอาการจิตงุ่นง่านเอาหัวซุกเตียง พยายามปฏิเสธว่าความรู้สึกที่มีให้คนน้องไม่ใช่ความรักหรือความชอบอย่างที่หญิงชายชอบกัน ถึงขั้นพยายามยกเหตุผลสารพัดมาอ้างว่าตัวเองจะรักคนน้องไม่ได้ (สาบานว่าจะใช้ชีวิตกับคนพี่แล้ว พ่อแม่จะเสียใจ อัลจะเสียใจ คนพี่จะเสียใจ ฯลฯ)
- แต่ยิ่งคิดเท่าไหร่ พระเอกก็ยิ่งพบว่าเหตุผลแต่ละอย่างที่ยกมาอ้างมันฟังดูขัดแย้งกันทั้งนั้น (เพราะไอ้แต่ละอย่างที่ยกมานั่นเอาจริงก็แหกไปหมดตั้งแต่ตอนคบกับคนพี่แล้ว)
- สุดท้ายคิดไปคิดมา พระเอกก็ตัดสินใจว่าต้องหาทางระงับความรู้สึกนี้ไว้ให้ได้ ก่อนที่ความรุ้สึกที่ตัวเองมีต่อคนน้องจะข้ามจากที่ไม่มีอะไรกลายเป็นมีอะไรขึ้นมา (มากกว่าที่เคย จุด จุด จุด กันครั้งแรกแบบไม่ได้รักกัน)
- หลังจากวันนั้น พระเอกก็พยายามหาเหตุหลบหน้าคนน้อง ไม่ยอมอยู่กับคนน้องตามลำพังในทุกโอกาส (ตอนเช้าแกล้งทำเป็นตื่นสายไม่ก็ออกจากบ้านก่อนคนน้อง ตอนเลิกเรียนก็หาเรื่องไปเที่ยวเฮฮากับเพื่อนไม่ก็อ้างว่าต้องไปคุยงานกับบ.ก. ตอนเย็นเวลาอยู่ด้วยกันสองคนก็ไม่ยอมอยู่กินข้าวเย็นด้วยกัน และอื่นๆ อีกสารพัด)
- เหตุการณ์ดังกล่าวดำเนินไปอยู่พักใหญ่ จนคนน้องเริ่มแน่ใจว่าพระเอกจงใจหลบหน้าตัวเองอยู่แน่ๆ ดังนั้นวันหนึ่งคนน้องเลยไปดักรอพระเอกที่โรงเรียน แล้วคาดคั้นพระเอกว่าทำไมถึงหลบหน้าเธอ พระเอกก็ปฏิเสธว่าไม่ได้หลบหน้าซักหน่อย แล้วตัดบทเดินหนีทันที
- แต่คนน้องไม่ยอมให้พระเอกหนี เดินตามไปคว้าแขนไว้จะเรียกให้กลับมาพูดกันให้รู้เรื่อง
- อารามตกใจปนลนลาน พระเอกเลยเผลอหันขวับกลับมาเร็วเกิน จนมือพลาดไปปัดข้าวกล่องที่คนน้องทำมาให้พระเอกตกพื้น
- คราวนี้เลยได้เรื่อง คนน้องเห็นพระเอกทำท่าแบบนั้นใส่ก็น้อยใจขึ้นมา ตะคอกใส่หน้าพระเอกว่าก็ตามใจนาย แล้วเดินฉับๆ หนีไป ทิ้งพระเอกให้ยืนวางสีหน้าไม่ถูกอยู่ตรงนั้น
- หลังจากนั้นคนน้องก็ไม่ยอมมาเจอหน้าพระเอกอีกเลย ตอนเย็นก็ไม่ไปชมรม ไม่มาชวนพระเอกกลับบ้านด้วยกันอย่างทุกที แต่กลับหนีไปนอนเล่นริมแม่น้ำอยู่คนเดียว
- จากนั้นฉากก็ตัดไปที่บ้านของพระเอกตอนกลางดึก ปรากฏว่าคนน้องยังกลับไม่ถึงบ้าน ทั้งที่เลยสามทุ่มไปแล้ว คนในครอบครัวทั้งพ่อทั้งแม่ต่างเป็นห่วงกลัวว่าจะเกิดอันตรายอะไรระหว่างทาง
- สุดท้ายพระเอกเลยต้องออกไปตามหา ตระเวนไปตามที่ต่างๆ ที่คนน้องน่าจะไป แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา
- ตามหาอยู่พักใหญ่จนเกือบตัดสินใจแจ้งตำรวจอยู่แล้ว พระเอกก็ไปเจอคนน้องอยู่ตรงริมแม่น้ำที่หนีไปนอนเล่นเมื่อตอนเย็น กำลังคุกเข่าคุ้ยพื้นหญ้าเหมือนกำลังหาอะไรอยู่
- เห็นแบบนั้นพระเอกก็ทั้งโกรธทั้งโล่งใจ รีบวิ่งเข้าไปถามว่ามัวทำอะไรอยู่ นี่มันกี่โมงแล้วรู้มั้ย คนน้องก็บอกว่าตัวเองทำกิ๊บติดผมที่พระเอกซื้อให้หาย เลยนั่งหาอยู่ แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอเลยนั่งหาอยู่จนดึก พระเอกพยายามชวนกลับเท่าไหร่ก็ไม่ยอม ดื้อจะหากิ๊บติดผมที่พระเอกให้ให้เจอให้ได้
- พระเอกเห็นทีท่าคนน้องร้อนใจแบบนั้นก็ถามว่าทำไมต้องพยายามหาขนาดนั้นด้วย
- เจอพระเอกถามแบบนั้น คนน้องก็เงยหน้าขึ้น แล้วตอบด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ว่า ก็มันเป็นกิ๊บที่ตัวเองใส่แล้วพระเอกชมว่าน่ารักเป็นครั้งแรกนี่นา
- เจอคนน้องทำหน้าแบบนั้นใส่เข้าไป พระเอกก็ถึงกับต้องกัดริมฝีปากกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่ประดังขึ้นมาในหัวอก ก่อนจะกลั้นใจเอื้อมมือไปแตะมือของคนน้องไว้ แล้วเค้นเสียงตอบออกไปอย่างข่มอารมณ์เต็มที่ว่า ขอร้องละ อย่าทำให้ฉันหวั่นไหวมากไปกว่านี้เลย
- ได้ยินคำพูดนั้น คนน้องก็ชะงัก มองพระเอกด้วยสีหน้าตะลึงเหมือนไม่เชื่อหู ก่อนจะเลื่อนมือตัวเองอีกข้างไปจับมือพระเอกไว้อีกชั้น
- พระเอกเงยหน้าขึ้น มองหน้าคนน้องที่บัดนี้ดวงตาเป็นประกายด้วยความรู้สึกบางอย่างด้วยสีหน้าเหมือนลังเล
- แล้วทั้งคู่ก็เลื่อนริมฝีปากเข้าหากัน สัมผัสความรู้สึกที่มีต่อต่างฝ่ายอย่างเต็มเปี่ยมท่ามกลางความมืดนั้น
ในที่สุดก็เก็บอีเวนท์สำคัญของรูทคนน้องได้จนได้แฮะ เรียกว่าถ้าเป็นเกมจีบสาวละก็ เจออีเวนท์นี้ก็มีผลเป็นสองอย่างเท่านั้น คือไม่จบแฮปปี้ไปเลยก็ Bad End ไปเลย (เพราะเลือกตัวเลือกผิด)
ที่แน่ๆ เป็นตอนที่อ่านแล้วสัมผัสได้ถึงความฟินจากบรรดาทีมคนน้องมาแต่ไกลเลย
ชักน่าลุ้นแล้วแฮะ ว่าเนื้อเรื่องหลังจากนี้จะเป็นแบบไหนต่อไป