ใกล้จบม.6แล้ว เหนื่อย ท้อ ใครเคยเป็นบ้าง ทำยังไงดี

คือเริ่มเลยนะคะ คือตอนแรกเราชอบเขามาก ด้วยความคิดเขาหลายๆอย่าง เราคิดว่าเขาโต แบบพร้อมที่จะเข้าใจกัน แต่พอคุยกัน คือแบบโห เอาความคิดเป็นใหญ่สุดๆ คือแบบ เราท้อมาก พอเราพูด บอกเราเถียง หรือบางทีเขาถามเร

เวลาเหนื่อยและท้อ มันจะคิดอะไรไม่ออกเลยค่ะ ไม่รู้จะทำอะไรยังไงดี อารมณ์แบบไม่อยากทำอะไรเลย ฝึกงานพี่ที่ทำงานก็ค่อยแต่จะจับผิด ชอบพูดเสียดสีว่าให้ กลัวจะเป็นบ้า เป็นโรคซึมเศร้า

ผมรู้สึกท้อเเท้กับชีวิตที่เป็นอยู่มากครับ สภาพเป็นอยู่ไม่ได้ลำบากอะไรมาก เเต่เรื่องของเรื่องคือหลังช่วงจบม.3ไปทำให้ผมรู้สึกมองโลกในเเง่ร้ายมากกว่าเดิมเรื่อยๆ จนทำให้ตอนนี้ ม.4 เเล้วยังไม่ต่างจากเดิมเล

ชีวิตของจขกท.ลำบากมาตั้งแต่เด็กๆ ไม่เคยได้มีได้กินอะไรดีๆแบบเพื่อนคนอื่น พ่อเสียตั้งแต่อายุ 14 ก็ต้องทำงานไปเรียนไป มาตลอดจนจบม.6 มาทำงานกทม.เรียนรามแต่มีปัญหาเรื่องเวลากับการทำงานเลยออกแล้วไปต่อ บัญช

คือมีใครเคยเป็นบ้าง ที่แบบรู้สึกท้อ เหนื่อย เบื่อกับหลายๆสิ่งที่เจอ และใครเคยใช้คำว่า “ใครไม่ยืนที่จุดเรายืนคงไม่เข้าใจ” บ้าง

คือตอนนี้เราเรียกได้ว่าเรียนหนักมากเลยนะเหนื่อยมากท้อมากมีอะไรให้เราคิดมากมายเรื่องสอบ เรื่องต่างๆแต่วันนี้ค่ะวันที่เราต้องการกำลังใจคนที่เค้าบอกว่าจะคอยอยู่ข้างเราเค้าหายไปเราเหนื่อยมากตอนนี้เราไม่มี

ใครเคยเป็นบ้างคะ? จะจบม.5เเล้วไม่รู้จะวางแผนไปเรียนอะไร อันที่อยากจะเรียนปัจจัยต่างๆก็เยอะ ไม่รู้ตอนนี้จะทำยังไงดี รู้สึกเวิ้งว้างมาก ใครมีอะไรน่าสนใจมาพูดคุยกันได้นะคะ^^

เหนื่อยมากตอนนี้หดหู่มาก ไม่อยากลุกขึ้นไปเรียน มันไม่ใช่แนวที่ชอบแต่จำเป็นต้องเรียนเพราะเสียเงินแล้ว เป็นโรงเรียนที่น่าเบื่อมาก กฏระเบียบนี่ไม่เครียดทำตามได้ แต่การเรียนเึรียดมาก เข้าศิลป์คำนวณเพราะโร