สวัสดีค่ะ เราอ่านกระทู้ pantip มานานแล้วละ แต่ไม่ได้สมัครสมาชิกสักที
จนวันนี้ฤกษ์งามยามดีสมัครแล้ว และนี่เป็นกระทู้แรกของเรานะค่ะ
เราจะมาแชร์เรื่องของเรา ถ้าพิมพ์ผิดพลาด คำไม่สุภาพต้องขออภัยด้วยนะค่ะ เพราะเขียนจากความรู้สึกจริงๆล้วนๆเลย
ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าเราเป็นคนตลก เฮฮา กวนๆ ออกทางห้าวๆ เรื่องที่มันลืมไม่ได้ของเรามันมีอยู่ว่า
เมื่อ 11ปีก่อน ได้รู้จักผู้ชายคนนึงเค้ามาเป็นครูฝึกสอน ตอนนั้นเราอายุ14 เค้าอายุ22 เค้ามาทำท่าทีว่าจีบเรา เพื่อนๆเราก็แซวว่าอย่างนั้น เราเองก็รู้สึกว่าเค้าจีบแต่ทำเฉยๆ+กับเราเองก็เพิ่งจะวัยรุ่นตอนนั้นเจ้าชู้ใช่ย่อยเลย
เรากับเค้าก็หยอกไปหยอกมา กวนกันไปกวนกันมา เพื่อนแซวไปแซวมาอยู่ 2เทอม ก็ไม่ได้คบกันแต่อย่างไร
จนวันนั้นเป็นวันประกาศผลสอบเราจบ ม.3 เค้าให้เด็กรุ่นน้องเรามาบอกเราว่าเสร็จธุระแล้วมาเจอเค้าที่โรงยิมหน่อย เค้ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย
เราก็ดันลืมมมมม แบบว่าลืมจริงๆ ผ่านไปตกเย็น เราก็ไปเรียนพิเศษกับครูคนนึง(ครูคนนี้สนิทกับพี่เค้า) ตอนเราเรียนพิเศษได้สักพักพี่เค้าโทรมาที่ครูสอนพิเศษ แล้วขอสายเรา เราก็งงๆ แต่นึกขึ้นได้ว่า เห้ย เค้าบอกเราว่าให้ไปเจอเค้าที่โรงยิมนิหว่า
คำแรกที่รับโทรศัพท์ เค้าถามเราว่า "คงไม่ได้อยากเจอกันอีกแล้วสินะ" เราก็อึ้งนะ ตอบไปว่า บ้าปะเนี้ย แล้วก็หัวเราะ เค้าเงียบแล้วบอกเราว่า "ผมจะไม่มาสอน(เรา)แล้วนะ เราก็บอก "อืมดีแล้ว เกลียดขี้หน้าพอดี ได้ไม่ต้องเจอกัน" (ที่เราตอบแบบนั้นเราไม่ได้รู้สึกแบบนั้นนะ เราตั้งใจกวนเค้าเฉยๆ) แล้วเค้าก็บอกเราว่า "ขอบคุณที่บอกจะได้ไม่ต้องรอ ผมจะได้เลิกคิดไปฝ่ายเดียวสักที" เราก็ตอบไปว่า "จะมามุขไหนเนี้ย กวนทีนไรอีก กวนทีนอยู่ได้ ถามจริงที่กวนๆ นี่เพื่ออะไร" เค้าตอบเรามาว่า "ก็ชอบไงเลยกวน ไม่งั้นจะได้คุยหรอ ไม่ได้คิดอะไรกับผมจริงๆใช่ไหม" เราก็ตอบไปว่า "อืม บ้าปะเนี้ย กินยาผิดขวดหรอ มีไรอีกปะ จะเรียนพิเศษต่อ" แล้วเค้าก็บอกเราว่า "จะรอ" แล้วก็วางสายไปเลย
ตอนนั้นเราก็แค่รู้สึกแปลกๆ ว่าเค้างอลเราหรอ แต่ก็ไม่ได้สนใจ ก็ไม่ได้เจอ คุย จนเปิดเทอม เราเรียนต่อ ม.4 จนวันแรกที่เปิดเทอม ม.4 เราเข้าประตูรั่ว รร. ปุ๊ป เรามองหารถเค้าทันที ไม่เจอรู้สึกแบบบอกตัวเองว่า เออ บ้าแล้ว หาพี่เค้าทำไมวะ เค้าก็บอกแล้วว่าไม่ได้มาสอนแล้ว ระหว่างรอเวลาเข้าแถว เราก็คิดถึงตอน ม.3 ทุกเช้าเค้าจะซื้อนมจืดหนองโพที่เป็นถุงอะ มาเดินผ่านตรงที่เรานั่งแล้วส่งให้เราพร้อมกับพูดว่าอรุณสวัสดิ์หมู จนเราไปเข้าแถว เราก็ปกติคุยกับเพื่อนที่เรียนต่อ ม.4 ด้วยกันแล้วก็แอบส่องเด็กใหม่ๆที่มาเรียน ม.4 จนถึงเวลาเลิกแถว เราก็คิดถึงเค้า เพราะถ้าเป็นตอนเค้าอยู่เค้าจะเดินมาใกล้ๆ แล้วบอกว่า ไปสอนแล้วนะ ตั้งใจเรียนด้วยอย่าเกเรให้มากนัก เรานี่รู้สึกใจหายมากตอนนั้น รู้สึกขาดอะไรบางอย่าง เราได้แต่รอเวลาให้เลิกเรียน เพื่อที่จะรีบกลับบ้านไป on MSN เพื่อจะทักเค้า แต่พอถึงหน้าคอมเราก็ไม่ทัก เพราะว่าก็สนใจคนอื่นที่ทักมาคุยด้วย แล้วเค้าก็หายไปจากชีวิตเราเลย แล้วเราก็ออก ม.4 เราเกเร แล้วเราก็ไปเรียน ปวช. ต่อในปีถัดมา ชีวิตเราก็ปกติดี จนวันที่มันมีกีฬาสี เราเคยเป็นนักฟุตซอล ตะกร้อ บาส มาก่อน ตอน ม.1-3 เราก็ไปลงแข่งฟุตซอลให้สีเรา เราก็แข่งเล่นปกติ ทีนี้เราหิวน้ำ เราก็วิ่งจะออกมาริมเส้นเพื่อเอาน้ำกิน พอเรามองตรงที่ม้านั่งที่วางน้ำกับเพื่อนๆ ของเรานั่งอยู่ อยู่เราคิดถึงหน้าพี่เค้าเฉย เพราะเมื่อก่อนเค้าจะมาดูเราตลอด หัวใจเรารู้สึกวูบ
อื้อๆ มันจุกแปลกๆ เราเลยเปลี่ยนตัวกลับเพื่อน แล้วเดินหลบไปห้องน้ำ ร้องไห้ เราคิดถึงเค้า เรามีแต่คำถามว่าทำไม เราเป็นอะไร พี่เค้าอยู่ไหนตอนนี้ ทำไมวันนั้นเราพูดแบบนั้นกับเค้า ทำไมเราไม่ไปเจอเค้า ทำไมเราไม่ทักเค้าไปใน msn ปล่อยเวลาผ่านไป (จน เพิร์ท98 msn qq hi5 หายไป 555+) ทำไมๆๆ เรารู้สึกว่าเรารักพี่เค้า แต่มันก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว จากวันนั้นจนวันนี้เราคิดถึงเค้าตลอด ทั้งที่ผ่านๆ มาเราก็มีแฟน พูดแล้วก็อยากร้องไห้ เจ็บในใจทุกครั้งที่คิดถึง ทำไมก็ไม่รู้ 11ปีแล้ว
ขอบคุณนะค่ะที่รับฟัง ♡_♡
รู้ทั้งรู้ว่าผิด แต่ก็หยุดคิดถึงไม่ได้จริงๆ 11ปีแล้ว
จนวันนี้ฤกษ์งามยามดีสมัครแล้ว และนี่เป็นกระทู้แรกของเรานะค่ะ
เราจะมาแชร์เรื่องของเรา ถ้าพิมพ์ผิดพลาด คำไม่สุภาพต้องขออภัยด้วยนะค่ะ เพราะเขียนจากความรู้สึกจริงๆล้วนๆเลย
ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าเราเป็นคนตลก เฮฮา กวนๆ ออกทางห้าวๆ เรื่องที่มันลืมไม่ได้ของเรามันมีอยู่ว่า
เมื่อ 11ปีก่อน ได้รู้จักผู้ชายคนนึงเค้ามาเป็นครูฝึกสอน ตอนนั้นเราอายุ14 เค้าอายุ22 เค้ามาทำท่าทีว่าจีบเรา เพื่อนๆเราก็แซวว่าอย่างนั้น เราเองก็รู้สึกว่าเค้าจีบแต่ทำเฉยๆ+กับเราเองก็เพิ่งจะวัยรุ่นตอนนั้นเจ้าชู้ใช่ย่อยเลย
เรากับเค้าก็หยอกไปหยอกมา กวนกันไปกวนกันมา เพื่อนแซวไปแซวมาอยู่ 2เทอม ก็ไม่ได้คบกันแต่อย่างไร
จนวันนั้นเป็นวันประกาศผลสอบเราจบ ม.3 เค้าให้เด็กรุ่นน้องเรามาบอกเราว่าเสร็จธุระแล้วมาเจอเค้าที่โรงยิมหน่อย เค้ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย
เราก็ดันลืมมมมม แบบว่าลืมจริงๆ ผ่านไปตกเย็น เราก็ไปเรียนพิเศษกับครูคนนึง(ครูคนนี้สนิทกับพี่เค้า) ตอนเราเรียนพิเศษได้สักพักพี่เค้าโทรมาที่ครูสอนพิเศษ แล้วขอสายเรา เราก็งงๆ แต่นึกขึ้นได้ว่า เห้ย เค้าบอกเราว่าให้ไปเจอเค้าที่โรงยิมนิหว่า
คำแรกที่รับโทรศัพท์ เค้าถามเราว่า "คงไม่ได้อยากเจอกันอีกแล้วสินะ" เราก็อึ้งนะ ตอบไปว่า บ้าปะเนี้ย แล้วก็หัวเราะ เค้าเงียบแล้วบอกเราว่า "ผมจะไม่มาสอน(เรา)แล้วนะ เราก็บอก "อืมดีแล้ว เกลียดขี้หน้าพอดี ได้ไม่ต้องเจอกัน" (ที่เราตอบแบบนั้นเราไม่ได้รู้สึกแบบนั้นนะ เราตั้งใจกวนเค้าเฉยๆ) แล้วเค้าก็บอกเราว่า "ขอบคุณที่บอกจะได้ไม่ต้องรอ ผมจะได้เลิกคิดไปฝ่ายเดียวสักที" เราก็ตอบไปว่า "จะมามุขไหนเนี้ย กวนทีนไรอีก กวนทีนอยู่ได้ ถามจริงที่กวนๆ นี่เพื่ออะไร" เค้าตอบเรามาว่า "ก็ชอบไงเลยกวน ไม่งั้นจะได้คุยหรอ ไม่ได้คิดอะไรกับผมจริงๆใช่ไหม" เราก็ตอบไปว่า "อืม บ้าปะเนี้ย กินยาผิดขวดหรอ มีไรอีกปะ จะเรียนพิเศษต่อ" แล้วเค้าก็บอกเราว่า "จะรอ" แล้วก็วางสายไปเลย
ตอนนั้นเราก็แค่รู้สึกแปลกๆ ว่าเค้างอลเราหรอ แต่ก็ไม่ได้สนใจ ก็ไม่ได้เจอ คุย จนเปิดเทอม เราเรียนต่อ ม.4 จนวันแรกที่เปิดเทอม ม.4 เราเข้าประตูรั่ว รร. ปุ๊ป เรามองหารถเค้าทันที ไม่เจอรู้สึกแบบบอกตัวเองว่า เออ บ้าแล้ว หาพี่เค้าทำไมวะ เค้าก็บอกแล้วว่าไม่ได้มาสอนแล้ว ระหว่างรอเวลาเข้าแถว เราก็คิดถึงตอน ม.3 ทุกเช้าเค้าจะซื้อนมจืดหนองโพที่เป็นถุงอะ มาเดินผ่านตรงที่เรานั่งแล้วส่งให้เราพร้อมกับพูดว่าอรุณสวัสดิ์หมู จนเราไปเข้าแถว เราก็ปกติคุยกับเพื่อนที่เรียนต่อ ม.4 ด้วยกันแล้วก็แอบส่องเด็กใหม่ๆที่มาเรียน ม.4 จนถึงเวลาเลิกแถว เราก็คิดถึงเค้า เพราะถ้าเป็นตอนเค้าอยู่เค้าจะเดินมาใกล้ๆ แล้วบอกว่า ไปสอนแล้วนะ ตั้งใจเรียนด้วยอย่าเกเรให้มากนัก เรานี่รู้สึกใจหายมากตอนนั้น รู้สึกขาดอะไรบางอย่าง เราได้แต่รอเวลาให้เลิกเรียน เพื่อที่จะรีบกลับบ้านไป on MSN เพื่อจะทักเค้า แต่พอถึงหน้าคอมเราก็ไม่ทัก เพราะว่าก็สนใจคนอื่นที่ทักมาคุยด้วย แล้วเค้าก็หายไปจากชีวิตเราเลย แล้วเราก็ออก ม.4 เราเกเร แล้วเราก็ไปเรียน ปวช. ต่อในปีถัดมา ชีวิตเราก็ปกติดี จนวันที่มันมีกีฬาสี เราเคยเป็นนักฟุตซอล ตะกร้อ บาส มาก่อน ตอน ม.1-3 เราก็ไปลงแข่งฟุตซอลให้สีเรา เราก็แข่งเล่นปกติ ทีนี้เราหิวน้ำ เราก็วิ่งจะออกมาริมเส้นเพื่อเอาน้ำกิน พอเรามองตรงที่ม้านั่งที่วางน้ำกับเพื่อนๆ ของเรานั่งอยู่ อยู่เราคิดถึงหน้าพี่เค้าเฉย เพราะเมื่อก่อนเค้าจะมาดูเราตลอด หัวใจเรารู้สึกวูบ
อื้อๆ มันจุกแปลกๆ เราเลยเปลี่ยนตัวกลับเพื่อน แล้วเดินหลบไปห้องน้ำ ร้องไห้ เราคิดถึงเค้า เรามีแต่คำถามว่าทำไม เราเป็นอะไร พี่เค้าอยู่ไหนตอนนี้ ทำไมวันนั้นเราพูดแบบนั้นกับเค้า ทำไมเราไม่ไปเจอเค้า ทำไมเราไม่ทักเค้าไปใน msn ปล่อยเวลาผ่านไป (จน เพิร์ท98 msn qq hi5 หายไป 555+) ทำไมๆๆ เรารู้สึกว่าเรารักพี่เค้า แต่มันก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว จากวันนั้นจนวันนี้เราคิดถึงเค้าตลอด ทั้งที่ผ่านๆ มาเราก็มีแฟน พูดแล้วก็อยากร้องไห้ เจ็บในใจทุกครั้งที่คิดถึง ทำไมก็ไม่รู้ 11ปีแล้ว
ขอบคุณนะค่ะที่รับฟัง ♡_♡