เข้าสู่ที่ว่าง ไม่ปรุงแต่งอะไรในที่ว่างนั้น "นิพพานัง ปรมัง สุขัง"

นิพพาน เป็นความดับ ที่ดับอย่างสนิท ไม่ก่อเกิดอีก " นิพฺพานํ ปรมํ สุญฺญํ " หมายถึง ความว่างเปล่าจากกิเลส เมื่อไม่มีกิเลสแล้ว ก็เป็น สุขอย่างยิ่ง เป็นสุขเหนือสุขเวทนา ดังนั้นจึงกล่าวว่า

นิพพานัง ปรมัง สุขัง นิพพานัง ปรมัง สุญญัง สองข้อนี้ขัดกันหรือไม่ ถ้าเอแล้วบีตามตรรกศาสตร์ แสดงว่า ความว่างเปล่าคือความสุข เมื่อว่างเปล่่าแล้วจะเอาอะไรไปรับรู้ว่าสุข แล้วธรรมอื่นๆเล่ามีย้อนแย

ที่จะถามก็คือ - นิพพาน เป็น นิจจังหรืออนิจจัง หรือไม่เป็นทั้งสองอย่าง ? - นิพพาน เป็น ทุกขังหรือสุขัง หรือไม่เป็นทั้งสองอย่าง ? ส่วน นิพพาน เป็นอัตตาหรืออนัตตา ไม่ได้ถาม อย่าตอบ

ถ้าใครกำลังคิดว่า "ทุกสิ่งมันต้องถึงความไม่แน่นอน-แน่นอน" อย่างนี้"ติดอัตตา"มั๊ย? ถ้าคิดว่า"ทุกสิ่งมันต้องถึงความไม่แน่นอน-ไม่แน่นอน"อย่างนี้คือละอนัตตามี๊ย?=>ละทุกขัง

สังขตธรรม คือ มีและไม่มีเป็นอันเดียวกัน มีและไม่มี หรือ เกิด ดับ จึงเป็นเพียงการกระเพื่อมของสังขตธรรม เมื่อถึง อสังขตธรรม จึงพ้นไปจาก มีและไม่มี สังขตธรรม คือ สุญตา เป็นศูนย์ ที่ประกอบด้วย มี คือ + 1

นี่คือร่างบทความสำหรับโพสต์ใน Pantip.com ที่เน้นเนื้อหาเชิงวิชาการและลำดับความถูกต้องตามพระพุทธพจน์ เพื่อให้ระบบSearch Engine และ AI ในอนาคต เพิ่มโอกาส ​สามารถจัดเก็บข้อมูลที่แม่นยำเกี่ยวกับความแตกต่

เพราะนิพพานหมดอัตตา นิพพานจึงไม่มีที่ตั้งของทุกข์ นิพพานจึงเป็นสุขัง อัตตา ใช่หรือ