น้องเราเป็นนักศึกษามหาลัย เรียนอยู่มหาลัยที่ไกลจากบ้าน ส่วนเราก็เป็่นคนว่างงาน มาพักอยู่กับน้องที่อพาร์ทเม้นท์ด้วย
น้องเราเป็นคนมีนิสัยชอบปกปิดเรื่องของตัวเอง และชอบมีความลับกับคนในครอบครัว ยิ่งตอนนี้มาอยู่ไกลหูไกลตาพ่อแม่ด้วย
ก็มีแต่เราที่พอจะรู้ว่าน้องเป็นยังไงบ้าง น้องเราเป็นคนชอบเที่ยว เวลาออกไปเที่ยวไหนก็ไม่เคยบอกเรา เราก็ไม่รู้ว่าน้องไปกับใคร
อย่างวันนี้ เรากับน้องเถียงกันเสียงดัง เพราะน้องจะออกไปเที่ยว(น้องเราเรียนภาคพิเศษ มีเวลาว่างเยอะ และน้องเป็นคนชอบเที่ยว)
เราก็ถามว่า "จะไปไหน จะไปกับใคร" น้องตอบว่าไปกับเพื่อน เราถามต่อว่ากลับกี่โมง น้องก็ตอบแบบรำคาญว่าไม่รู้ เราก็ถามไปว่า
"ไม่รู้ได้ยังไง จะกลับตอนบ่าย เย็น ค่ำ หรือจะไม่กลับมา" ทีนี้น้องเราก็เริ่มอารมณ์เสีย หาว่าเรายุ่ง เราก็เลยอารมณ์เสียบ้าง
เราพูดไปเลยว่า "งั้นก็ไปเลย อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าแกไปกับใคร แกมันไว้ใจคนง่าย ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแก ฉันจะไม่รับรู้ด้วย"
สุดท้ายน้องก็ออกไปจนได้ เราห้ามไม่ได้
เรื่องของเรื่องคือ เราไม่ค่อยอยากเชื่อว่าน้องออกไปกับเพื่อน เพราะตอนนี้น้องไปหลงผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งเราก็ไม่เคยเห็นผู้ชายคนนั้น
น้องโทรคุยกับเขาทุกวัน คุยกันจนดึก เที่ยงคืนก็ยังคุยอยู่ เราเองก็รำคาญ บอกให้น้องวางสายได้แล้ว น้องก็ไม่ฟัง หาว่าเราเผือก
และล่าสุดเราได้ยินน้องโทรกับเขาว่านัดเจอกันที่... ซึ่งเป็นที่เดียวกับที่น้องจะไปในวันนี้ เราจึงสงสัยว่าน้องไปเจอผู้ชายคนนั้น
ซึ่งเราก็ไม่อยากให้น้องไปเจอเขา เพราะเราไม่ไว้ใจ และคิดว่าคงไม่ใช่ผู้ชายที่ดี เพราะคนดีๆต้องรู้จักกาลเทศะ ไม่ใช่โทรมาพร่ำเพื่อ
อีกอย่างก่อนหน้านี้น้องเราเคยคบผู้ชายที่ไม่ดีมาแล้ว แถมแอบไปนอนกับเขาด้วย พ่อแม่รู้ก็เสียใจ(ขนาดตอนนั้นน้องยังอยู่ใกล้พ่อแม่)
พ่อก็สั่งให้น้องเลิกกับเขาเด็ดขาด ถึงกับตามไปคุยกับพ่อแม่ฝ่ายชาย และก็ไม่ยอมให้น้องไปโรงเรียนด้วยตัวเองอีก(ตอนนั้นเรียน ปวส.)
พ่อยอมไปรับส่งน้องที่โรงเรียนทุกวัน ตอนนั้นพ่อไม่ไว้ใจน้อง เพราะนิสัยชอบปกปิดของน้อง เวลาอยากรู้อะไรก็ต้องถามจากเพื่อนน้องเอง
เราเองก็ไม่ชอบที่น้องมีนิสัยชอบปกปิด มีความลับ เพราะขนาดเวลาเราจะออกไปไหน น้องยังถามเราเลย ซึ่งเราก็บอกน้องตามความเป็นจริง
อีกอย่างเราเองก็ไม่ใช่คนชอบเที่ยว เราไม่ค่อยออกไปไหน ถ้าออกไปก็มักไม่ใช่การเที่ยว เช่น ไปซื้อของ หรือไปสอบ ขนาดพ่อแม่ยังรู้เลย
(พ่อแม่รู้ตลอดว่าเราไปไหน บางทีก็รู้จากเรา บางทีก็รู้จากน้อง แต่พ่อแม่ไม่เคยรู้เลยว่าน้องออกไปไหนบ้าง เพราะน้องไม่บอกใครเลย)
บางทีเราก็โทรไปปรึกษาพ่อเรื่องน้อง ว่าจะทำยังไงดีกับพฤติกรรมของน้อง พ่อก็บอกแค่ว่า "่ช่างมันเถอะ ก็บอกไปแล้วมันไม่เชื่อฟัง"
เราเองก็หวังดี แต่น้องเอาแต่ใจตัวเองมาก และทำตัวไม่น่าไว้ใจ เราห้ามยังไงก็ไม่ฟัง แบบนี้เราควรปล่อยไปตามยถากรรมเลยไหม
เราเองก็ทุกข์ใจเหมือนกันที่ต้องมาคอยเถียงและอารมณ์เสียกับน้อง นิสัยเรากับน้องต่างกันมาก แต่ที่เหมือนกันคือ เถียงเก่ง
ไม่มีใครยอมใคร บางทีก็จี้ใจดำกันไปมา พอเถียงกันมากๆ น้องก็พูดว่า "ถ้าแกไม่พอใจ แกก็ย้ายไปอยู่ที่อื่นเลย" เราก็สวนกลับไปว่า
"แกคิดว่านี่คือห้องของแกคนเดียวเหรอ แกไม่ใช่คนจ่ายค่าห้อง ไม่มีสิทธิ์พูดแบบนี้" ใจจริงเราก็ไม่อยากอยู่ร่วมห้องเดียวกับน้อง
อยากอยู่คนละห้อง แต่ค่าเช่าห้องมันแพงมาก และเราก็ต้องประหยัด เพราะเรากำลังตกงาน แต่เราก็คิดว่าอีกไม่นานเราคงกลับไปอยู่บ้าน
เพราะเรามาอยู่กับน้องก็เพียงเพื่อจะได้ไปสมัครสอบ ป.โท ได้สะดวก แต่ถ้าเราสอบไม่ติด เราก็คิดจะกลับไปหางานทำแถวๆบ้านเรา
น้องเป็นแบบนี้ เราบอกอะไรก็ไม่เชื่อฟัง ควรปล่อยไปตามยถากรรมเลยไหม
น้องเราเป็นคนมีนิสัยชอบปกปิดเรื่องของตัวเอง และชอบมีความลับกับคนในครอบครัว ยิ่งตอนนี้มาอยู่ไกลหูไกลตาพ่อแม่ด้วย
ก็มีแต่เราที่พอจะรู้ว่าน้องเป็นยังไงบ้าง น้องเราเป็นคนชอบเที่ยว เวลาออกไปเที่ยวไหนก็ไม่เคยบอกเรา เราก็ไม่รู้ว่าน้องไปกับใคร
อย่างวันนี้ เรากับน้องเถียงกันเสียงดัง เพราะน้องจะออกไปเที่ยว(น้องเราเรียนภาคพิเศษ มีเวลาว่างเยอะ และน้องเป็นคนชอบเที่ยว)
เราก็ถามว่า "จะไปไหน จะไปกับใคร" น้องตอบว่าไปกับเพื่อน เราถามต่อว่ากลับกี่โมง น้องก็ตอบแบบรำคาญว่าไม่รู้ เราก็ถามไปว่า
"ไม่รู้ได้ยังไง จะกลับตอนบ่าย เย็น ค่ำ หรือจะไม่กลับมา" ทีนี้น้องเราก็เริ่มอารมณ์เสีย หาว่าเรายุ่ง เราก็เลยอารมณ์เสียบ้าง
เราพูดไปเลยว่า "งั้นก็ไปเลย อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าแกไปกับใคร แกมันไว้ใจคนง่าย ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแก ฉันจะไม่รับรู้ด้วย"
สุดท้ายน้องก็ออกไปจนได้ เราห้ามไม่ได้
เรื่องของเรื่องคือ เราไม่ค่อยอยากเชื่อว่าน้องออกไปกับเพื่อน เพราะตอนนี้น้องไปหลงผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งเราก็ไม่เคยเห็นผู้ชายคนนั้น
น้องโทรคุยกับเขาทุกวัน คุยกันจนดึก เที่ยงคืนก็ยังคุยอยู่ เราเองก็รำคาญ บอกให้น้องวางสายได้แล้ว น้องก็ไม่ฟัง หาว่าเราเผือก
และล่าสุดเราได้ยินน้องโทรกับเขาว่านัดเจอกันที่... ซึ่งเป็นที่เดียวกับที่น้องจะไปในวันนี้ เราจึงสงสัยว่าน้องไปเจอผู้ชายคนนั้น
ซึ่งเราก็ไม่อยากให้น้องไปเจอเขา เพราะเราไม่ไว้ใจ และคิดว่าคงไม่ใช่ผู้ชายที่ดี เพราะคนดีๆต้องรู้จักกาลเทศะ ไม่ใช่โทรมาพร่ำเพื่อ
อีกอย่างก่อนหน้านี้น้องเราเคยคบผู้ชายที่ไม่ดีมาแล้ว แถมแอบไปนอนกับเขาด้วย พ่อแม่รู้ก็เสียใจ(ขนาดตอนนั้นน้องยังอยู่ใกล้พ่อแม่)
พ่อก็สั่งให้น้องเลิกกับเขาเด็ดขาด ถึงกับตามไปคุยกับพ่อแม่ฝ่ายชาย และก็ไม่ยอมให้น้องไปโรงเรียนด้วยตัวเองอีก(ตอนนั้นเรียน ปวส.)
พ่อยอมไปรับส่งน้องที่โรงเรียนทุกวัน ตอนนั้นพ่อไม่ไว้ใจน้อง เพราะนิสัยชอบปกปิดของน้อง เวลาอยากรู้อะไรก็ต้องถามจากเพื่อนน้องเอง
เราเองก็ไม่ชอบที่น้องมีนิสัยชอบปกปิด มีความลับ เพราะขนาดเวลาเราจะออกไปไหน น้องยังถามเราเลย ซึ่งเราก็บอกน้องตามความเป็นจริง
อีกอย่างเราเองก็ไม่ใช่คนชอบเที่ยว เราไม่ค่อยออกไปไหน ถ้าออกไปก็มักไม่ใช่การเที่ยว เช่น ไปซื้อของ หรือไปสอบ ขนาดพ่อแม่ยังรู้เลย
(พ่อแม่รู้ตลอดว่าเราไปไหน บางทีก็รู้จากเรา บางทีก็รู้จากน้อง แต่พ่อแม่ไม่เคยรู้เลยว่าน้องออกไปไหนบ้าง เพราะน้องไม่บอกใครเลย)
บางทีเราก็โทรไปปรึกษาพ่อเรื่องน้อง ว่าจะทำยังไงดีกับพฤติกรรมของน้อง พ่อก็บอกแค่ว่า "่ช่างมันเถอะ ก็บอกไปแล้วมันไม่เชื่อฟัง"
เราเองก็หวังดี แต่น้องเอาแต่ใจตัวเองมาก และทำตัวไม่น่าไว้ใจ เราห้ามยังไงก็ไม่ฟัง แบบนี้เราควรปล่อยไปตามยถากรรมเลยไหม
เราเองก็ทุกข์ใจเหมือนกันที่ต้องมาคอยเถียงและอารมณ์เสียกับน้อง นิสัยเรากับน้องต่างกันมาก แต่ที่เหมือนกันคือ เถียงเก่ง
ไม่มีใครยอมใคร บางทีก็จี้ใจดำกันไปมา พอเถียงกันมากๆ น้องก็พูดว่า "ถ้าแกไม่พอใจ แกก็ย้ายไปอยู่ที่อื่นเลย" เราก็สวนกลับไปว่า
"แกคิดว่านี่คือห้องของแกคนเดียวเหรอ แกไม่ใช่คนจ่ายค่าห้อง ไม่มีสิทธิ์พูดแบบนี้" ใจจริงเราก็ไม่อยากอยู่ร่วมห้องเดียวกับน้อง
อยากอยู่คนละห้อง แต่ค่าเช่าห้องมันแพงมาก และเราก็ต้องประหยัด เพราะเรากำลังตกงาน แต่เราก็คิดว่าอีกไม่นานเราคงกลับไปอยู่บ้าน
เพราะเรามาอยู่กับน้องก็เพียงเพื่อจะได้ไปสมัครสอบ ป.โท ได้สะดวก แต่ถ้าเราสอบไม่ติด เราก็คิดจะกลับไปหางานทำแถวๆบ้านเรา