สวัสดีครับ ผมขอเรียกตัวเองว่า Zee (ซี) นะครับ คือ...ผมมีเรื่องอยากจะขอคำปรึกษาครับ
เรื่องมีอยู่ว่าผมแอบรักผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเรารู้จักกันมานานแล้ว ประมาณ4-5ปีได้ ผมรู้จะเธอครั้งแรกก็ในFacebookแหละครับ เหตุที่เรารู้จักกันเพราะ ผมทักผิดคนครับ ที่แรกผมนึกว่าเป็นรุ่นน้อง ที่อยู่แถวบ้านใกล้ๆกันเลยทักไป คุยกันได้สักพักก็ถามว่าใช่รุ่นน้องให้ เธอบอกว่าไม่ใช่ ฮ่าๆๆๆ (ผมก็หน้าแตกเลย) แต่ก็คุยมาเรื่อยๆนะครับ ถามไถ่กัน ทั้งเรื่องเรียนเรื่องเพื่อน ถามจนพอจะรู้จักกันแหละ เราไม่เคยเห็นตัวจริงกันหรอกครับ แต่เธอเป็นคนน่ารักครับ นิสัยดี คุยได้หลายๆเรื่อง (อาจจะมีบ้างเรื่องที่คุยไม่ค่อยได้ คงเพราะผมกลัวว่าเธอจะโกธรผม) เราเรียนคนล่ะที่กันครับ แต่ผมก็พอรู้จักและมีเพื่อนที่เรียนที่เดียวกันกับเธอ (ก็เลยแอบๆถามกับเพื่อนเกี่ยวกับเรื่องของเธอ) เราคุยกันบ่อยนะครับแทบจะทุกวันแต่ก็มีบ้างวันที่ไม่ได้คุย อาจจะมีบ้างช่วง เช่น ช่วงที่ผมสอบมั้ง ช่วงเธอสอบมั้ง แต่ถ้าว่างผมก็จะทักไป เรื่องที่คุยกันก็มีเรื่องทั่วๆไปแหละครับ กินข้าวยัง ทำไรอยู่ประมาณนี้ แรกๆผมก็ไม่ได้คิดอะไรก็บเขาหรอกครับ แต่มีอยู่ช่วงหนึ่ง ช่วงที่ผมอยู่ ม.6 (ตอนนี้ผมอยู่ปี3แล้วครับ) ผมรู้สึกเหมือนจะเข้ากับเพื่อนในห้องไม่ค่อยได้ ผมเลยเลือกที่จะแยกตัวเองออกมาอยู่คนเดียว ยอมรับว่าตอนนั้นจิตตกมากครับ ไปไหนก็เหมือนไม่มีใครคบ ผมเลยจมกับความรู้สึกที่เคว้งคว้าง ตัวคนเดียว ผมรู้สึกเหมือนไม่มีใครช่วยผมได้ หนักเข้าผมก็เริ่มที่จะเกลียดการไปเรียน ผมมองว่าโลกเรามันเห็นแก่ตัว มันเป็นสีเทาๆ ซึ่งผมไม่ชอบมันเลย ทุกวันที่ผมไปเรียนเพียงเพราะแค่ตอบแบกรับความรู้สึกของทางบ้าน ผมทำไปแค่ไม่อยากให้ทางบ้านเสียใจ ผมจึงทนไปเรียนทุกวัน โดยไม่ได้มีความสุขกับการเรียนเลย
ช่วงนั้นผมไม่คิดที่จะทักไปหาเธอเลยนะครับ เพราะเอาแต่คิดว่าไม่มีใครช่วยผมได้ จนวันหนึ่ง มันมีอะไรไม่รู้ดลใจให้ผมทักเธอไปอีกครั้ง ผมเล่าทุกอย่างให้ฟังว่าเข้ากับเพื่อนไม่ค่อยได้ เธอก็ปลอบใจผมครับ ตอนนั้นผมรู้สึกว่า เห้ย..ทำไมคนที่ไม่เคยรู้จักเราเขาถึงปลอบใจเราขนาดนี้ จนเรากลับมาคุยกันอีก แต่การกลับมาคุยกันครั้งนี้ผมกลับรู้สึกอะไรบ้างอย่าง ทุกวันผมรอที่จะคุยกับเธอคนนั้น ผมรู้สึกว่าโลกเราน่าอยู่ขึ้นเมื่อเวลาผมคุยกับเธอ โลกที่ผมมองว่ามันมีแต่การเห็นแก่ตัว โลกสีเทาๆที่ผมไม่ชอบมันกลับมามีสีสันอีกครั้ง ผมเริ่มที่จะไม่สนใจสายตาคนอื่นที่มองผมว่าผมเป็นตัวอะไร ช่วงเวลานั้นคนเดียวที่ผมสนใจมีแค่เธอคนนั้น ผมจึงกลับมาตั้งใจเรียนอีกครั้ง ผมรู้สึกว่าทุกวันที่ผมรู้สึกดีได้ก็เพราะเธอคนนั้น ทุกวันที่ผมยังมีความสุขก็เพราะเธอคนนั้น ในทุกๆวันผมเฝ้ารอที่จะคุยกับเธอ จนวันหนึ่งผมเริ่มรู้สึกว่าผมขาดเธอไม่ได้แล้วทุกครั้งที่ได้คุยกันมันช่วงเป็นช่วงเวลาที่แสนดี ความรู้สึกชอบมันเพิ่มทีล่ะนิด ที่ล่ะนิด จนมันเริ่มเปลี่ยนเป็นความรักเข้ามาแทนที่ ยิ่งคุยกันทุกวันมันยิ่งเพิ่มขึ้น จนผมคิดที่จะบอกเธอว่าผมรักเธอนะ แต่ก็รอดูท่าทีไปก่อนและเก็บความรู้สึกนั้นไว้ จนวันหนึ่งผมเลือกที่จะบอกเธอไป เธอตอบกลับมาว่า เราเป็นพี่น้องกันดีกว่า
ยอมรับว่าตอนนั้นเสียใจครับ แต่ให้ทำไงได้ เราไม่สามารถบังคับใครให้มารักเราได้ ทุกวันนี้เราก็คุยกับครับ มีเรื่องอะไรก็ปรึกษากัน แต่ความรู้สึกผมก็ยังเหมือนเดิม เวลาที่เขามีเรื่องไม่สบายใจผมก็พยายามเป็นที่ปรึกษา มีบ้างครั้งที่เขาบอกว่าไปเลี้ยงฉลองต้องกลับดึกผมก็เป็นห่วง ต้องซ้อมค่ายซ้อมรำดึกๆผมก็ทำได้แค่เป็นห่วงเพราะเราเรียนคนล่ะที่ แถมผมว่ามีคงไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรมากกว่านั้น เคยคิดนะครับว่าตัดใจดีไหม แต่ผมว่าผมคงทำไม่ได้ เพราะความรู้สึกที่ผมมีมันไม่ได้ลดลงไปเลย ถึงแม้ว่าผมก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ไม่ยอมตัดใจ พยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้เธอเห็น แต่ก็เหมือนเปล่าประโยชน์
อยากถามว่า???
ผมควรจะทำยังไงครับ???...
>ควรเดินต่อไป!!!
หรือ
>ถอยออกมาดี!!!
ถ้าถามว่า รู้สึกยังไง???
ความรู้สึกผมยังเหมือนเดิมครับ ยังรักเหมือนเดิม ยังอยากดูแลเหมือนเดิม ถามตัวเองหลายๆครั้ง ถามตัวเองซ้ำๆ ว่าวันข้างหน้าเราจะยังรักไหม ใจมันตอบทันทีว่ายังรักอยู่ ยังคิดถึงอยู่ ยังอยากดูแลอยู่ แต่แค่อยากรู้ว่าเราควรถอยดีหรือเดินหน้าต่อไปดี ???
กลัวว่าเขาจะรำคาญ กลัวว่าเขาจะเบื่อเรา กลัวว่าเขาจะอึดอัดที่เราทำแบบนี้ หรือผมควรที่จะถอยดี???
ผมต้องทำยังไง ควรไปต่อหรือตัดใจดี???
เรื่องมีอยู่ว่าผมแอบรักผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเรารู้จักกันมานานแล้ว ประมาณ4-5ปีได้ ผมรู้จะเธอครั้งแรกก็ในFacebookแหละครับ เหตุที่เรารู้จักกันเพราะ ผมทักผิดคนครับ ที่แรกผมนึกว่าเป็นรุ่นน้อง ที่อยู่แถวบ้านใกล้ๆกันเลยทักไป คุยกันได้สักพักก็ถามว่าใช่รุ่นน้องให้ เธอบอกว่าไม่ใช่ ฮ่าๆๆๆ (ผมก็หน้าแตกเลย) แต่ก็คุยมาเรื่อยๆนะครับ ถามไถ่กัน ทั้งเรื่องเรียนเรื่องเพื่อน ถามจนพอจะรู้จักกันแหละ เราไม่เคยเห็นตัวจริงกันหรอกครับ แต่เธอเป็นคนน่ารักครับ นิสัยดี คุยได้หลายๆเรื่อง (อาจจะมีบ้างเรื่องที่คุยไม่ค่อยได้ คงเพราะผมกลัวว่าเธอจะโกธรผม) เราเรียนคนล่ะที่กันครับ แต่ผมก็พอรู้จักและมีเพื่อนที่เรียนที่เดียวกันกับเธอ (ก็เลยแอบๆถามกับเพื่อนเกี่ยวกับเรื่องของเธอ) เราคุยกันบ่อยนะครับแทบจะทุกวันแต่ก็มีบ้างวันที่ไม่ได้คุย อาจจะมีบ้างช่วง เช่น ช่วงที่ผมสอบมั้ง ช่วงเธอสอบมั้ง แต่ถ้าว่างผมก็จะทักไป เรื่องที่คุยกันก็มีเรื่องทั่วๆไปแหละครับ กินข้าวยัง ทำไรอยู่ประมาณนี้ แรกๆผมก็ไม่ได้คิดอะไรก็บเขาหรอกครับ แต่มีอยู่ช่วงหนึ่ง ช่วงที่ผมอยู่ ม.6 (ตอนนี้ผมอยู่ปี3แล้วครับ) ผมรู้สึกเหมือนจะเข้ากับเพื่อนในห้องไม่ค่อยได้ ผมเลยเลือกที่จะแยกตัวเองออกมาอยู่คนเดียว ยอมรับว่าตอนนั้นจิตตกมากครับ ไปไหนก็เหมือนไม่มีใครคบ ผมเลยจมกับความรู้สึกที่เคว้งคว้าง ตัวคนเดียว ผมรู้สึกเหมือนไม่มีใครช่วยผมได้ หนักเข้าผมก็เริ่มที่จะเกลียดการไปเรียน ผมมองว่าโลกเรามันเห็นแก่ตัว มันเป็นสีเทาๆ ซึ่งผมไม่ชอบมันเลย ทุกวันที่ผมไปเรียนเพียงเพราะแค่ตอบแบกรับความรู้สึกของทางบ้าน ผมทำไปแค่ไม่อยากให้ทางบ้านเสียใจ ผมจึงทนไปเรียนทุกวัน โดยไม่ได้มีความสุขกับการเรียนเลย
ช่วงนั้นผมไม่คิดที่จะทักไปหาเธอเลยนะครับ เพราะเอาแต่คิดว่าไม่มีใครช่วยผมได้ จนวันหนึ่ง มันมีอะไรไม่รู้ดลใจให้ผมทักเธอไปอีกครั้ง ผมเล่าทุกอย่างให้ฟังว่าเข้ากับเพื่อนไม่ค่อยได้ เธอก็ปลอบใจผมครับ ตอนนั้นผมรู้สึกว่า เห้ย..ทำไมคนที่ไม่เคยรู้จักเราเขาถึงปลอบใจเราขนาดนี้ จนเรากลับมาคุยกันอีก แต่การกลับมาคุยกันครั้งนี้ผมกลับรู้สึกอะไรบ้างอย่าง ทุกวันผมรอที่จะคุยกับเธอคนนั้น ผมรู้สึกว่าโลกเราน่าอยู่ขึ้นเมื่อเวลาผมคุยกับเธอ โลกที่ผมมองว่ามันมีแต่การเห็นแก่ตัว โลกสีเทาๆที่ผมไม่ชอบมันกลับมามีสีสันอีกครั้ง ผมเริ่มที่จะไม่สนใจสายตาคนอื่นที่มองผมว่าผมเป็นตัวอะไร ช่วงเวลานั้นคนเดียวที่ผมสนใจมีแค่เธอคนนั้น ผมจึงกลับมาตั้งใจเรียนอีกครั้ง ผมรู้สึกว่าทุกวันที่ผมรู้สึกดีได้ก็เพราะเธอคนนั้น ทุกวันที่ผมยังมีความสุขก็เพราะเธอคนนั้น ในทุกๆวันผมเฝ้ารอที่จะคุยกับเธอ จนวันหนึ่งผมเริ่มรู้สึกว่าผมขาดเธอไม่ได้แล้วทุกครั้งที่ได้คุยกันมันช่วงเป็นช่วงเวลาที่แสนดี ความรู้สึกชอบมันเพิ่มทีล่ะนิด ที่ล่ะนิด จนมันเริ่มเปลี่ยนเป็นความรักเข้ามาแทนที่ ยิ่งคุยกันทุกวันมันยิ่งเพิ่มขึ้น จนผมคิดที่จะบอกเธอว่าผมรักเธอนะ แต่ก็รอดูท่าทีไปก่อนและเก็บความรู้สึกนั้นไว้ จนวันหนึ่งผมเลือกที่จะบอกเธอไป เธอตอบกลับมาว่า เราเป็นพี่น้องกันดีกว่า
ยอมรับว่าตอนนั้นเสียใจครับ แต่ให้ทำไงได้ เราไม่สามารถบังคับใครให้มารักเราได้ ทุกวันนี้เราก็คุยกับครับ มีเรื่องอะไรก็ปรึกษากัน แต่ความรู้สึกผมก็ยังเหมือนเดิม เวลาที่เขามีเรื่องไม่สบายใจผมก็พยายามเป็นที่ปรึกษา มีบ้างครั้งที่เขาบอกว่าไปเลี้ยงฉลองต้องกลับดึกผมก็เป็นห่วง ต้องซ้อมค่ายซ้อมรำดึกๆผมก็ทำได้แค่เป็นห่วงเพราะเราเรียนคนล่ะที่ แถมผมว่ามีคงไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรมากกว่านั้น เคยคิดนะครับว่าตัดใจดีไหม แต่ผมว่าผมคงทำไม่ได้ เพราะความรู้สึกที่ผมมีมันไม่ได้ลดลงไปเลย ถึงแม้ว่าผมก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ไม่ยอมตัดใจ พยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้เธอเห็น แต่ก็เหมือนเปล่าประโยชน์
อยากถามว่า???
ผมควรจะทำยังไงครับ???...
>ควรเดินต่อไป!!!
หรือ
>ถอยออกมาดี!!!
ถ้าถามว่า รู้สึกยังไง???
ความรู้สึกผมยังเหมือนเดิมครับ ยังรักเหมือนเดิม ยังอยากดูแลเหมือนเดิม ถามตัวเองหลายๆครั้ง ถามตัวเองซ้ำๆ ว่าวันข้างหน้าเราจะยังรักไหม ใจมันตอบทันทีว่ายังรักอยู่ ยังคิดถึงอยู่ ยังอยากดูแลอยู่ แต่แค่อยากรู้ว่าเราควรถอยดีหรือเดินหน้าต่อไปดี ???
กลัวว่าเขาจะรำคาญ กลัวว่าเขาจะเบื่อเรา กลัวว่าเขาจะอึดอัดที่เราทำแบบนี้ หรือผมควรที่จะถอยดี???