ปัญหาหลักของบอลไทยคือความเข้าใจผิดว่า นักเตะตัวสูงใหญ่ ไม่เก่ง ไม่คล่อง

เป็นบอล 7 คน นักเตะในทีมอายุ โซน 50 ปีแล้ว รายการฟุตบอลศิษย์เก่า มีคนที่มีความฟิตและเล่นอยู่ประจำ บางคนก็ ลง รายการแข่งอยู่ประจำ จำนวน 4 คน ต้องวางตำแหน่งยังไง เพื่อให้ได้ประโยชน์จาก 4 คนนี้มากที่สุด

เมื่อวานนั่งดู อาเซน่อล กับ ดอทมุน รูปร่างนักเตะในทีมดอทมุน ส่วนใหญ่ ตัวหนาๆ สูงๆ ที่สำคัญคือ ไม่เก้งก้าง ไม่ช้าด้วยนะ อาเซน่อลก็คล่อง แต่รู้สึกจังหวะ ปะทะแย่งๆ บังบอล ดอทมุนได้เปรียบมาก เพิ่งเคยเห็น

วันนี้ญี่ปุ่นเตะไปแล้ว ...ยังไม่ได้นอนเลยผมทำงานต่อเลย ว่างๆอยู่เลยเข้าไปไล่ดูข้อมูลนักเตะต่างๆ ดูไปมาแล้วมาเทียบกับบอลไทยเรา ผมสงสัยว่า ทำไมนักเตะไทยเราถึงตัวเล็กจัง ไม่สูงเท่าพวก ญี่ปุ่น เกาหลี จีน

เอาเฉพาะ u23. ก่อน. ไทยดูจากผู้เล่นแล้ว. เราตัวเล็ก. ถ้าเทียบเอเชียเราก็เสียเปรียบ.จีน เกาหลี. หรือพวกอาหรับแขกขาว โครงสร้างร่างกายดีกว่าเราทั้งนั้น จะมีก็แต่ความคล่อง(ย้ำคล่อง ไม่ใช่ความเร็ว) ที่เป็น

กับความบึกบึนของร่างกาย กับพละกำลัง กับทักษะ กับทีมเวิร์ค กับลูกเซ็ตพีซ กับลูกเตะมุม กับความเหนียวของประตู กับความแข็งแกร่งของกองหลัง กับการทำเกมส์ของกองกลาง กับความเด็ดขาดของกองหน้า แค่นั้น

ตัวอย่างเช่น เจมส์มิลเนอร์ มีใบเหลืองแล้ว ยังทำฟาลว์แบบโง่ๆอีก ดีแต่งแรง ทักษะหามีไม่ แล้วยังเล่นบอลแบบโง่ๆ ให้ทีมเสียเปรียบอีก

เนื้อเรื่องที่จำได้คร่าว ๆ คือพระเอกเป็นเด็กบ้านนอกเลี้ยงเป็ด แล้วมันจะมีฉากที่พระเอกเก็บไข่เป็ดด้วยเท้าดีดเข้าตะกร้าที่ถือมาด้วย เหมือนเป็นการโชว์ทักษะฟุตบอลแล้วพระเอกก็ได้เข้าเมืองมาอยากเป็นนักฟุตบอ

จริง ๆ ในแคมป์ทีมชาติ มันไม่ควรฝึกโปรแกรมเดียวกันหมด เช่นเด็กเตี้ยที่คล่องกับเด็กสูงที่อืด ถ้าเอาเข้าโปรแกรมฝึกเดียวกันเป็นได้มากที่เด็กเตี้ยจะทำได้ดีและมีพัฒนาการมากกว่าเด็กสูงและเด็กสูงที่ยังไม่แข็ง

คือ แบบว่า ความรู้สึกมันต่างออกไป จากสมัยก่อนก็ตรงที่ 1.นักเตะเราใจสู้ วิ่งไม่มีหมด 2.นักเตะเรามีระบบบอลที่เหมาะสมกับรูปร่างและฝีเท้า 3.นักเตะเราทักษะดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก เช่น เจ มุ้ย ตัง ชัปปุย เป็