สวัสดีค่ะ เราอายุ16น่ะ เมื่อตอนปลายปีที่แล้วยาย(น้องของตาเราน่ะค่ะ)เราป่วยค่ะ แล้วไปตรวจ จนมาเมื่อวาน 13.01.59 ผลตรวจออกมาว่ายายเรามีเชื้อHIV ค่ะ แค่มีเชื้อน่ะค่ะ ตาเราเรียกเรามานั่งคุยค่ะ ตาบอกเราว่ายายมีเชื้อน่ะ ติดมาจากแฟนยายที่เสียไปแล้ว เชื้อจะมีผลหลังจาก4-5 ปี ต่อมา แฟนยายเสียก็เกือบจะ5ปีแล้วค่ะ ตาบอกว่าทำอะไรก็ต้องระวัง ต้องสะอาดกว่านี้ ตาเราถามว่าเราโอเคมั๊ย ตอนนั้นใจเราก็สั่นค่ะ แต่เราก็บอกตาไปแหละค่ะว่าเราโอเค ตอนนั้นเราคิดว่าเรารับได้ พอมาวันนี้ 14.01.59 เราคิดมากมากเลยค่ะ เราเครียดมาก เราไปเป็นอันเรียนเลย เราว่าเรารับไม่ได้แน่ๆที่ยายเป็นแบบนี้ เราว่าเราไม่โอเคที่จะอยู่ร่วมกับผู้ติดเชื้อ ทั้งการรับประทานอาหารร่วมกัน ใช้ห้องน้ำร่วมกัน นอนร่วมกันกับยาย เรากลัวค่ะ เรากลัวว่าเราจะติดเชื้อไปด้วย พอเรากลับบ้านมาเราเห็นหน้ายาย เราก็นั่งคิดเลยค่ะ นั้นยายแกน่ะ แกจะรังเกียจหรอ แกจะรู้สึกแบบนั้นจริงหรอ เรานั่งคิดแบบนี้อยู่สักพัก เราก็เริ่มโอเคขึ้นแล้วน่ะ เรารู้สึกว่าเราเป็นห่วงยาย จากปกติ เรากับยายไม่ค่อยมีอะไรคุยกันเท่าไหร่ เพราะยายนอกเร็ว เรากับยายมีเวลาอยู่ด้วยกันแค่เสาอาทิด นอกนั้นยายก็ขึ้นนอนเร็ว พอตื่นแกก็ตื่นไม่ทันเรา เพราะเราต้องไปโรงเรียนแต่เช้า จากที่เรานั่งคิดทบทวนเสร็จเราดีขึ้นเลยค่ะ เรารู้สึกว่าเรารักยายมากกว่าเดิม อยากคุยอยากดูแลยายให้ดีกว่าเดิม อยากตั้งใจเรียนให้ดีกว่าเดิม จะได้มีงานดีๆทำ จะได้เลี้ยงครอบครัวได้ เราไม่อยากรู้สึกรังเกียจยายแล้วค่ะ เราเลยพยายามปลอบใจตัวเองด้วยการคิดแบบนี้ ไหนๆมันก็เกิดขึ้นมาแล้ว เราคิดแบบนี้ถูกแล้วใช่มั๊ยค่ะ ? เราขอคำแนะนำหน่อยค่ะว่าจะใช้ชีวิตร่วมกับผู้มีเชื้ออย่างไรให้ปลอดภัยค่ะ?