เรามีเพื่อนอยู่คนนึงค่ะ ตอนเด็กๆสนิทกันมาก เคยอยู่บ้านข้างๆกัน พอเค้าย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด เราก็เขียนจดหมายหากันตลอด แต่พอเริ่มโต เราก็ไม่ค่อยได้เขียนหากันแล้วค่ะ เป็นโทรศัพท์นานๆครั้งแทน เราแนะให้เค้าอีเมล์หรือMSNคุยกัน แต่ตอนนั้นที่บ้านเค้ายังไม่มีอินเทอร์เนต ก็เลยไม่ได้คุยกันเหมือนเดิม
กลับมาคุยกันอีกทีตอนที่เข้าเรียนมหา'ลัยค่ะ เค้าแอดเฟซบุ้คเรามา จึงได้คุยกันอีกครั้ง เค้าปรึกษาเราเรื่องสอบเข้า เพราะเค้าแอดไม่ติด เค้าคิดไม่ตกว่าจะเรียนอะไรดี ทางเลือกก็ไม่มากนัก สุดท้ายเลือกเรียนครูอังกฤษของมหาวิทยาลัยเปิดแห่งหนึ่งค่ะ เพราะเค้าอยากเป็นครู (ไม่แน่ใจว่าเรียกว่ามหา'ลัยเปิดได้ไหม) ทั้งๆที่ตัวเค้าเองเก่งคณิต และไม่ชอบภาษาอังกฤษเลย แต่อย่างที่บอกค่ะตอนนั้นทางเลือกเค้าไม่มาก เพราะมันเริ่มเต็มหมดแล้ว เราเป็นคนห้ามไม่ให้เค้าเรียนเอกนี้เพราะไม่อยากให้เค้าทนกับสิ่งที่ไม่ชอบ
เค้าตรงกันข้ามกับเรา เราชอบภาษาอังกฤษ และไม่ชอบเคมีเลย (แต่ก็เรียนเอกพอลิเมอร์) ด้วยความที่เราไม่เก่งเคมี ฟิสิกส์ เราจึงต้องกัดฟันตั้งใจเรียนด้วยความยากลำบาก (พ่อขอไว้ให้เรียนสายวิทย์) เราทำอะไรทุกอย่างเอง เพราะไม่มีใครเอาความรู้มาประเคนใส่หัวเราได้ ถ้าเราไม่พยายาม ถูกไหมคะ? ปีที่แล้วเราเรียนหนักมาก แถมทำ Proposal อีก นั่งค้นคว้างานวิจัยเป็นร้อยๆ อ่านจนตาแฉะ นอนก็น้อย คือกว่าจะมาถึงจุดๆนี้ได้มันต้องพยายามจริงๆ เรียนอ่อนลงเรียนซ้ำก็เยอะ แต่เราก็สู้
ที่นี้เข้าเรื่องนะ
เพื่อนเราคนนี้ชอบเอาการบ้านภาษาอังกฤษง่ายๆมาให้เราแปล บางทีเราแปลให้แถมให้คำตอบที่ถูกไปด้วย เค้าก็ไม่เชื่อเราอ่ะ แม้ว่าเราจะอธิบายแล้ว แต่เราก็โอเค มันดีตรงที่ถ้าเค้าผิด เค้าจะได้จำและรู้ว่าตัวเองผิดตรงไหน
แต่พักหลังๆมานี้ ส่งมาให้แปลแบบไม่เกรงใจเราเลย ส่งมาเป็นเปเปอร์เลย คือตอนนี้งานเรายังไม่มีหรอก เพราะเพิ่งเปิดเทอม แต่โปรเจคเราก็ต้องทำ สัมนาก็ต้องสัม เราอยากเก็บเกี่ยวช่วงเวลาว่างๆนี้ไว้อ่ะ อาทิตย์หน้าก็ต้องเข้าแลปแล้วยิงยาวไม่ได้พักอีกแน่ๆ เราไม่เข้าใจว่าทำไมเค้าไม่พยายามทำด้วยตัวเองก่อน เรียนจบไปชีวิตจริงเค้าไปเป็นครู มันไม่มีใครมาบอกมาช่วยเค้าได้นะ ที่เราทำให้เพราะเราเห็นแก่เพื่อน แต่พอเค้ามาอย่างนี้เราไปไม่ถูกเลย ควรพูดกับเพื่อนยังไงดี
ตอนเค้าส่งงานมาเราก็พิมพ์ไปว่า "โอ้โหหห เยอะขนาดนี้เลยหรอ" เค้าบอกว่า "ใช่ นี่แค่บางส่วนเองนะ ไหนจะต้องทำพรีเซ้นต์อีก" เราไม่ได้หมายถึงมันเยอะนะ เพราะงานของเราอย่างที่บอก อ่านเปเปอร์เป็นร้อยๆ แต่ที่เราบ่นว่าเยอะคือ เค้าส่งมาเยอะแบบไม่เกรงใจเราเลยหรอ ดูเค้าเรียนน้อยกว่าเรามาก การบ้านภาษาอังกฤษยังง่ายกว่าของเราที่ไม่ได้เรียนเอกนี้โดยตรงอีก เราเข้าใจนะที่เค้าทำไม่ได้ แต่เราไม่เข้าใจตรงที่เค้าไม่พยายามเลย อย่างน้อยเค้าควรจะแปลมาก่อนแล้วให้เราช่วยดูไหมคะ? แต่นี่เค้าบอกว่าเยอะ แปลไม่ไหว ให้เราช่วยแปลหน่อย (เปเปอร์เดียวเนี่ยนะ!!) เราควรจะพูดกับเพื่อนยังไงดีเป็นการรักษาน้ำใจคะ ตอนนี้เราก็ไม่ได้สนิทกับเค้ามากขนาดพูดตรงๆได้แล้วด้วย เห้อ หนักใจค่ะ...
(พิมพ์ในมือถือนะคะ เว้นวรรคอ่านยากอย่างไรต้องขออภัย)
เพื่อนเรียนเอกอังกฤษแต่ชอบเอาการบ้านมาให้แปล พูดยังไงดี
กลับมาคุยกันอีกทีตอนที่เข้าเรียนมหา'ลัยค่ะ เค้าแอดเฟซบุ้คเรามา จึงได้คุยกันอีกครั้ง เค้าปรึกษาเราเรื่องสอบเข้า เพราะเค้าแอดไม่ติด เค้าคิดไม่ตกว่าจะเรียนอะไรดี ทางเลือกก็ไม่มากนัก สุดท้ายเลือกเรียนครูอังกฤษของมหาวิทยาลัยเปิดแห่งหนึ่งค่ะ เพราะเค้าอยากเป็นครู (ไม่แน่ใจว่าเรียกว่ามหา'ลัยเปิดได้ไหม) ทั้งๆที่ตัวเค้าเองเก่งคณิต และไม่ชอบภาษาอังกฤษเลย แต่อย่างที่บอกค่ะตอนนั้นทางเลือกเค้าไม่มาก เพราะมันเริ่มเต็มหมดแล้ว เราเป็นคนห้ามไม่ให้เค้าเรียนเอกนี้เพราะไม่อยากให้เค้าทนกับสิ่งที่ไม่ชอบ
เค้าตรงกันข้ามกับเรา เราชอบภาษาอังกฤษ และไม่ชอบเคมีเลย (แต่ก็เรียนเอกพอลิเมอร์) ด้วยความที่เราไม่เก่งเคมี ฟิสิกส์ เราจึงต้องกัดฟันตั้งใจเรียนด้วยความยากลำบาก (พ่อขอไว้ให้เรียนสายวิทย์) เราทำอะไรทุกอย่างเอง เพราะไม่มีใครเอาความรู้มาประเคนใส่หัวเราได้ ถ้าเราไม่พยายาม ถูกไหมคะ? ปีที่แล้วเราเรียนหนักมาก แถมทำ Proposal อีก นั่งค้นคว้างานวิจัยเป็นร้อยๆ อ่านจนตาแฉะ นอนก็น้อย คือกว่าจะมาถึงจุดๆนี้ได้มันต้องพยายามจริงๆ เรียนอ่อนลงเรียนซ้ำก็เยอะ แต่เราก็สู้
ที่นี้เข้าเรื่องนะ
เพื่อนเราคนนี้ชอบเอาการบ้านภาษาอังกฤษง่ายๆมาให้เราแปล บางทีเราแปลให้แถมให้คำตอบที่ถูกไปด้วย เค้าก็ไม่เชื่อเราอ่ะ แม้ว่าเราจะอธิบายแล้ว แต่เราก็โอเค มันดีตรงที่ถ้าเค้าผิด เค้าจะได้จำและรู้ว่าตัวเองผิดตรงไหน
แต่พักหลังๆมานี้ ส่งมาให้แปลแบบไม่เกรงใจเราเลย ส่งมาเป็นเปเปอร์เลย คือตอนนี้งานเรายังไม่มีหรอก เพราะเพิ่งเปิดเทอม แต่โปรเจคเราก็ต้องทำ สัมนาก็ต้องสัม เราอยากเก็บเกี่ยวช่วงเวลาว่างๆนี้ไว้อ่ะ อาทิตย์หน้าก็ต้องเข้าแลปแล้วยิงยาวไม่ได้พักอีกแน่ๆ เราไม่เข้าใจว่าทำไมเค้าไม่พยายามทำด้วยตัวเองก่อน เรียนจบไปชีวิตจริงเค้าไปเป็นครู มันไม่มีใครมาบอกมาช่วยเค้าได้นะ ที่เราทำให้เพราะเราเห็นแก่เพื่อน แต่พอเค้ามาอย่างนี้เราไปไม่ถูกเลย ควรพูดกับเพื่อนยังไงดี
ตอนเค้าส่งงานมาเราก็พิมพ์ไปว่า "โอ้โหหห เยอะขนาดนี้เลยหรอ" เค้าบอกว่า "ใช่ นี่แค่บางส่วนเองนะ ไหนจะต้องทำพรีเซ้นต์อีก" เราไม่ได้หมายถึงมันเยอะนะ เพราะงานของเราอย่างที่บอก อ่านเปเปอร์เป็นร้อยๆ แต่ที่เราบ่นว่าเยอะคือ เค้าส่งมาเยอะแบบไม่เกรงใจเราเลยหรอ ดูเค้าเรียนน้อยกว่าเรามาก การบ้านภาษาอังกฤษยังง่ายกว่าของเราที่ไม่ได้เรียนเอกนี้โดยตรงอีก เราเข้าใจนะที่เค้าทำไม่ได้ แต่เราไม่เข้าใจตรงที่เค้าไม่พยายามเลย อย่างน้อยเค้าควรจะแปลมาก่อนแล้วให้เราช่วยดูไหมคะ? แต่นี่เค้าบอกว่าเยอะ แปลไม่ไหว ให้เราช่วยแปลหน่อย (เปเปอร์เดียวเนี่ยนะ!!) เราควรจะพูดกับเพื่อนยังไงดีเป็นการรักษาน้ำใจคะ ตอนนี้เราก็ไม่ได้สนิทกับเค้ามากขนาดพูดตรงๆได้แล้วด้วย เห้อ หนักใจค่ะ...
(พิมพ์ในมือถือนะคะ เว้นวรรคอ่านยากอย่างไรต้องขออภัย)