คือเรื่องที่จะเล่าถามเป็นเรื่องที่ค่อนข้างซับซ้อนครับ ผมจะพยายามอธิบายง่ายๆนะครับ คือเมื่อช่วงต้นปีที่แล้วผมอยู่ ม.2 ผมอกหักจากผู้หญิงคนหนึ่งผมสมมติชื่อ เอ นะครับ ผมเลยยังโลเลแต่กับเอผมก็นั่งเล่นเฟสไปมา ก็ไปเจอเฟสเด็กผญ ม.1 คนหนึ่งผมคุ้นหน้ามากแถมเธอน่ารักอีกสมมติชื่อเอนนะครับ เอนโพสต์สเตตัสว่าไลค์ทัก ผมเลยลองไลค์ไปเล่นๆครับอยากจะทำความรู้จักบ้างผมก็ไลค์ไป เค้าก็ทักมา ก็เริ่มถามชื่อกันบ้างไปมาครับ ผมก็ยังไม่ค่อยเท่าไหร่ครับ เพราะยังชอบเออยู่ ผมเลยไม่ค่อยสนใจเอนเท่าไหร่ จนช่วงปิดเทอมผมเริ่มลืมเอได้แล้ว เลยอยากลองหาคนคุยผมเลยทักเอนไปคุยไปคุยมาครับ ก็ถามกันไปถามกันมา เค้าก็ดูสนใจบ้างผม เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่ผมจีบเค้าเลยถามไถเรื่องส่วนตัวบ้างไรบ้าง จนคุยไปได้ประมาณแค่ 1 อาทิตย์ผมรู้สึกยังไม่ใช่ผมรู้สึกเบื่อๆเลยไม่ได้คุยกับน้องเค้า จนเปิดเทอมมาผมขึ้น ม.3 น้องเค้าขึ้น ม.2 ช่วงเดือนกรกฎาคมปีที่แล้วผมตัดสินใจลองไปทักเอนอีกรอบ และครั้งนี้ผมมั่นใจว่าผมชอบเอนจริงๆผมเลยลองทักเฟสบุ๊คเค้าไปก็คุยไปคุยมาเลยขอไลน์เค้าอีกรอบเผื่อจะจีบเค้า แรกๆเลยผมมีความสุขมากครับและเป็นอะไรที่แปลกใหม่เพราะผมไม่เคยชอบเด็กมาก่อนผมคุยกับน้องเค้าด้วยความจริงใจมากๆก็ถามน้องเค้าทั่วๆไปชวนน้องเค้าคุยน้องเค้าก็ชวนผมคุยครับ น้องเค้าชอบเลย์ exo ครับเค้าก็ชอบส่งรูปเลย์มา ผมก็ส่งรูปพลอยชมพูไปเพราะผมชอบพลอยชมพู 55555 และมีวันหนึ่งที่ผมทักไปหาน้องเค้าว่าพรุ่งนี้ไปหาที่ห้องได้มั๊ยน้องเค้าบอกได้ พอวันต่อมาผมก็กลัวๆเกรงๆนิดๆที่จะไปหาน้องเค้าพอผมเลิกเรียนเสร็จผมก็ไปหาเอนที่ห้องผมจำได้เลยว่าผมไปนั่งอยู่หน้าห้องเอนล่ะเอนเขินมาก เปิดประตูมาเจอผมเธอรีบเข้าห้องเลยผมไม่รู้นะว่ากลัวผมหรือเขินผม 555 แต่คิดว่าน่าจะเขินซักพักเธอก็ออกมาจากห้องก็มานั่งคุยกับผมแรกๆผมก็นึกอะไรไม่ค่อยจะออกหรอกครับคุยตัวจริงมันไม่เหมือนคุยในไลน์ไงครับ
ผมเลยพยายามจะเล่นมุขเสี่ยวๆกับเธอเพราะผมชอบเล่นมุขเสี่ยวๆกับเอน:3 แต่เอนก็ไม่เล่นด้วย แง ล่ะพอผมถามคำถามหนึ่งไปคำตอบที่ได้กลับมาทำให้ผมต้องทะเยอทะยานเลยผมถามเอนว่ามาหาที่ห้องทุกวันได้มั๊ย? เอนตอบมาว่ามาหาแต่ไม่คุยไรเนี่ยนะผมเลยงิดเลยวันอื่นต้องหาเรื่องคุยให้ได้ ผมก็ไปหาเธอที่ห้องอีกครับครั้งนี้ผมไปกับเพื่อนด้วย แต่ให้เพื่อนคอยดูอยู่อย่างห่างๆ ผมไปหาเอน เอนบอกถ้าเดินตามมาระวังจะเจ็บนะ ผมเลยถามว่าเจ็บเรื่องอะไร? เอนเลยตอบว่ามีคนให้เอนไปหาเป็นรุ่นพี่ผมเลยเหวอไปนิดนึง และเดินกลับไปหาเพื่อนพร้อมอาการไร้ความรู้สึกเพราะขณะผมกำลังเดินขึ้นบันไดผมก็เจอเค้านั่งอยู่กับรุ่นพี่จริงๆ ผมเลยไม่กล้าทักเธอไปคุยจนรุ่นน้องผมที่เป็นเพื่อนกับเอนแคปแชทที่คุยกับเอนมาเรื่องผม ผมเลยทักเอนไปคุยเหมือนเดิมและพยายามจะไม่พูดถึงเหตุการณ์นั้น ก็กลับมาคุยใหม่เรื่อยๆครับ และก็ยิ่งเริ่มดีขึ้นด้วย ผมก็กล้าไปหาเอนที่ห้องเหมือนเดิมก่อนผมจะไปหาผมก็จะโทรหาเอนก่อนด้วย ว่าไปหาได้มั๊ย มันมีความสุขมากๆครับ จน..ผมทำพลาดครั้งยิ่งใหญ่ เมื่อต้นเดือนสิงหาคม 58 ปีที่แล้วหลังจากผมคุยกับเอนมาได้เกือบเดือนผมก็ไปเที่ยวกับเพื่อนผมที่สยาม และเพื่อนผมผญคนหนึ่งเรียนสยามกับเอ ผมเลยถ่ายรูปเซลฟี่กับเพื่อนผมสมมติ T ส่งไปให้ P เพื่อนเอ P ก็ถามผมว่าอยู่ไหนผมเลยบอกอยู่พารากอนผมเลยไปหาเธอ ก็ไปเจอเอด้วยผมก็เล่นโทรศัพท์ไม่กล้าสบตา ล่ะเราก็ดูนั่งโรงเดียวกันด้วยแต่คนล่ะแถว เรื่อง IM5 พอหนังจบเอกับ P ก็รีบลงลิฟต์ไป P บอกจะไปกินบิงซูเลยชวนผมว่าจะไปมั๊ย ผมเลยรีบตอบว่าไปแต่ P ก็โทรมาบอกว่าที่มันเต็มแล้วงั้นกลับแล้วนะ ผมเลยรู้สึกพลาดโอกาสกับเอมากๆ ตอนนั้นคือความรู้สึกที่ผมให้เอนมันหายไปหมดจริงๆแล้วผมยัง
ไปบอกเอนอีกว่าวันนี้ไปเจอเอ ทั้งๆที่ T ก็ไม่ให้ผมพิมพ์ผมก็ยังพิมพ์ทำให้ความเชื่อใจของเอนลดน้อยลง ผมก็พยายามคืนดีกับเอนเอนก็ยแมคุยด้วยเหมือนเดิมแต่ทั้งๆที่ใจผมยังชอบเออยู่ จนผมกับเอนเริ่มคุยกันน้อยลงจนมีวันหนึ่งที่เอนมาถามว่าตอนนี้ผมแค่คุยกับเอนหรือจีบ? ผมเลยตอบไปตรงๆเลยว่า ผมรู้สึกกับเอนไม่เหมือนเดิม เอนเลยถามผมแล้วไงต่อ? ผมเลยถามเอนกลับว่าแล้วเอนคิดยังไง? พอเอนบอกไม่ได้คิดอะไร ผมนนี้รีบตอบกลับเลยว่าพี่ก็ไม่ได้คิดอะไรกับเอนเหมือนกัน ทำให้บทสนทนาของผมกับเอนจบลงเท่านั้น มาคราวนี้ผมยังมุ่งมันที่จะชอบเออยู่แม้เอจะอยู่ไกลมาก มศว น่ะครับไกลจากรรที่ผมอยู่มาก แต่สุดท้ายกลับป็นว่าผมต้องมานั่งร้องไห้เสียใจ เพราะเอไม่ได้สนใจอะไรผมแล้ว จนผมตัดใจจากเอได้ซักพักก็ถึงช่วงปิดเทอม ผมตัดสินใจทักเอนไปขอโอกาสรอบที่สาม เอนเลยตอบตรงๆว่าไม่มีโอกาสจะให้แล้วค่ะ ผมรู้สึกล้มทั้งยืนวินาทีที่เห็นข้อความนั้น ผมเลยร้องไห้และโทรไปหาเพื่อนผมใหเพื่อนผมช่วย แต่เพื่อนผมก็ช่วยไม่ได้จริงๆ จนผมเริ่มทำใจได้ผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนก็เดือน พฤศจิ 58 กลางๆเดือนก็มีงานกีฬาสีครับผมเดินพาเรดด้วย ตอนผมเดินเอนยิ้มให้ผมผมก็ยิ้มกลับครับ จนหลังกีฬาสีจบผมทักไปหาเอนเพื่อขอโอกาสรอบที่สี่ . . และผลลัพธ์กลับเป็นเหมือนเดิม . . ผมเลยไม่กล้าคุยกับเธอเลยแหล่ะจนเดือนธันวาผมลองโพสต์ไลค์ทักเธอก็มาไลค์ครับผมเลยลองทักไปดูส่งสติ๊กเกอร์ไป เอนก็ส่งสติ๊กเกอร์กลับครับ ก็ไม่ได้คุยอะไรต่อแล้วจนปลายเดือน ธค 58 เอนโพสต์ไลค์ทักคราวนี้เอนก็ทักมาผมก็ลองคุยกับเอนไปเรื่อยๆอีกหนึ่งครั้ง แต่ครั้งนี้ผมไม่กล้าขอโอกาสกับเอนอีกครั้งแล้ว ผมกลัวคำตอบจะเหมือนเก่าผมเลยคุยเหมือนคนปกติครับ คุยได้มาหนึ่งอาทิตย์กว่าๆจนถึงต้นปีนี้ ม.ค.59 ก็ไม่ค่อยมีเรื่องจะคุยแล้วผมก็ไม่กล้าจีบเอนเหมือนเก่า ก็เลบจบบทสนทนาลงจนถึงตอนนี้ผมก็ยังชอบเอนอยู่ครับไปส่องทวิตเอนเป็นบ้างครั้ง เฟสบุ๊คบ้าง ไอจีบ้าง และตอนนี้อีกแค่ไม่ถึง 2 เดือนผมก็จะจบ ม.3 แล้วผมยังไม่สามารถทำให้เธอสนใจผมได้เลยและที่สำคัญคือตอนนี้เอนยังชอบพี่ ม.6 คนๆหนึ่งอยู่และเอนก็จะชอบเพ้อถึงพี่ ม.6 คนนั้นแต่พี่ ม.6 คนนั้นเค้ามีแฟนแล้ว ทำให้เอนก็อกหักเหมือนกัน ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงจริงๆครับให้เอนเค้าสนใจผม และครั้งสุดท้ายที่ผมจะลองคุยกับเอนคือวันวาเลนไทน์ปีนี้ 14 ก.พ. ผมจะเอาดอกไม้กับช็อกโกแล๊ตไปให้เอนครับ มันคงจะเป็นอย่างสุดท้ายก่อนที่ผมจะจบ ม.3 แล้วจริงๆ ตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงกับเรื่องเอนต่อไปดี . . ผมขอคำปรึกษาด้วยนะครับ ขอบคุณที่อ่านและตอบนะครับ
แอบชอบเด็ก ม.2 ครับ แต่ผมจะจบ ม.3 แล้ว