สวัสดีค่ะ....ที่มาเขียนวันนี้ ไม่ได้มีอะไร ไม่ได้ต้องการเรียกร้องสิ่งใด...เพียงแต่อยากแชร์ประสบการณ์ของลูกจ้างคนหนึ่ง
เราได้เข้าทำงานที่ บ.แห่งหนึ่ง (อยากเอ่ยชื่อนะแต่ต้องเซฟตัวเองค่ะ) ย่านสมุทรปราการ เป็นบริษัททำอะไรขอไม่บอกค่ะ เราเจอประกาศรับสมัครงาน แล้วค่าตอบแทนเจ๋ง...งานดูดีมาก...สวัสดิการใช้ได้...เดินไปสมัครวันแรก ได้เข้าทำงานเลย เป็นอันว่าดีใจ ... เข้าไปทำงานวันแรก ยอมรับเลยค่ะ บรรยากาศเพื่อนร่วมงานนะคะ โอเค...แต่...เราเป็น Graphic Design ซึ่งเราเข้าไปสมัครในตำแหน่ง Editor แต่จับพัดจับผูมาได้เป็น Graphic Design สงสัยเห็นในความสามารถของเรามั้ง!
แต่ที่น่าอึดอัดใจคือ การทำงานออกแบบที่มีเจ้านายนั่งบอกอยู่ว่าอะไรควรวางตรงไหนอย่างไรแบบไหน อยู่ด้านหลังระดับประชิดตัวต่อตัว....(ยังไม่ทันจะวางคอมโพสต์ แต่ก็บอกก่อนแล้วว่าไม่สวย) นั่นเป็นสภาพการทำงานที่แย่ แบบอึดอัด หายใจไม่คล่องท้องเลยทีเดียว....พอพักกลางวัน ก็ออกไปทานข้าว...กลับไปบ้าน(บ้านใกล้มาก) เอามือก่ายหน้าผากแล้วบอกตัวเองว่าถ้าเป็นแบบนี้ตลอดการทำงานที่นี่จะไหวไหม? ก็เลยฮึดแล้วบอกกับตัวเองว่า อดทน! ความอดทนจะทำให้เราโต... โอเค ไปต่อค่ะ
ต่อมาเค้าบอกว่าจะบอกผ่านงานซึ่งเค้าเอาสัญญามาให้ 1 ฉบับเซนต์รับเข้าทำงานค่ะ โดยระบุเงินเดือนชัดเจน...แต่สัญญามีให้แค่ บ. ไม่มีสำเนาให้ลูกจ้าง และโดนหักเงินประกันทำงานตอนลาออกไว้อีก 2500 บาท ด้วยความไม่อะไรกับใครแล้วไม่ค่อยถามก็เลยผ่านค่ะ....ทำงานไปเรื่อย ๆ ทุ่มเทนะ มาเลย 3 เดือนแรก สุดจะทุ่ม เรียกได้ว่า นอนยังคิดว่าพรุ่งนี้จะทำงานไรก่อนดี....ที่นี่เค้ามีงานตลอดงานไม่เคยหมดไป...เวลากินน้ำนี่ยังน้อยเลยค่ะ...วันสงกรานต์ที่นี่มีสินค้าที่เรียกว่า ปาร์ตี้โฟมค่ะ พนักงานทุกคนทำงาน เราออกไปช่วยคนอื่นบ้าง ทำเอามันส์บ้าง สนุก ๆ บ้าง บอกเลย ทำงานสงกรานต์ได้แรงเดียวค่ะ แถมโอทีคิดผิด ๆ อีกด้วย ช้ำ...ค่ะ แต่เอามันส์เลยปล่อย.....
เราทุ่มเท จนทำหนังสือได้ 1 เล่ม เฮ้ยเราทำหนังสือได้ดีเลยนะเนี่ย...เป็นประสบการณ์เพราะทำเองทั้งเล่ม พร้อมชื่อกราฟฟิกจัดวาง เริสผลงานชิ้นเอก ด้วยการบีฟงานจากเจ้านายว่าต้องเสร็จอย่างนั้นอย่างนี้ และเค้าบอกให้เรา 10% จากรายได้ ดีใจจัง คำพูดของเค้าคือ “พี่จะพาพวกเราให้มีเงินเลี้ยงครอบครัว พี่จะหาเงินรายได้ให้ทีมเราแล้วเรามาแบ่งกัน” หนังสือเล่มนี้ตัดยอดขาย เราได้อยู่แค่ 3 งวด ที่เหลือหล่ะ? เหมือนตกหลุมดำ 555+ แล้วยังไงต่อ หนังสือเล่มนี้ที่ทำเองกำลังจะได้ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์แล้ว ว๊าวว เจ๋งทำทุกอย่างไปเลย สรุป...ชื่อคนทำในส่วนของหนังสือหายค่ะ ไม่มีเครดิตเรา......T^T ลูกจ้างคนนี้เจ็บใจ เพราะคืออะไร? แต่ก็ช่างค่ะ เราคือลูกจ้างเค้า เค้าเป็นคนจ้างงานเรา
การทำงานอยู่ที่นี่ พอทำงานโดนหักค่าไรไม่รู้ แบบใครทำไรพังหารรวม...โดนหักกันงง ๆ ค่ะ ขอไม่บอกมูลค่านะคะ เชื่อว่าการโดนหักอาจเป็นเรื่องปกติ อ้อ...เดี๋ยวเรารู้ธรรมเนียมของที่นี่ก่อนเนอะ การทำงานเข้า 8.30 – 17.30 ค่ะ ช่วงแรก ช่วงหลังบีฟให้เข้า 8.20 (กินเวลาเรา 10 นาที) สายบางทีหักครั้งละ 100 บางครั้งหักครั้งละ 500 สายปกติหักเป็นนาที เท่าไหร่ไม่รู้ ไม่มีกฎแล้วแต่อารมณ์เจ้านายค่ะ...อีกอย่าง โอทีจะสตาร์ทตอน 19.30 น. แล้วก็ ชม. ละ 40 บาท (เฮ้ยกรมแรงงานช่วยหนูที) แต่ไม่เป็นไรค่ะ เจอเจ้านายทำแบบนี้ พอ 17.00 จะเลิกงาน นั่งประกบ สั่งงาน เรียกเข้าประชุม พอจะ 19.00 น. ปล่อยกลับบ้านซะงั้น T^T โอทีหนู เวลาหนู เงินหนู...หลุมดำอีกแล้วจ้า~
ทำงานแบบนี้มาสักระยะ เริ่มมีโปรเจคใหม่ค่ะ แต่ที่นี่ดีนะ มีอะไรใหม่ ๆ มาให้เรามีประสบการณ์ เราได้ผันตัวเป็นโค้ชสอนเฟสบุ๊คค่ะ บอกเลยเคยบอกแล้วว่าทำไม่ได้และไม่ชอบทำ แต่คำเจ้านายค่ะ “พี่เชื่อว่าหนูทำได้” ไม่ให้ปฏิเสธเลยค่ะ แต่ก็เถอะ...ทำค่ะ และทำมันออกมาดีด้วย...อาจจะไม่ดีที่สุดค่ะ ขั้นแรกเลย แบ่งค่าสอนค่ะ...ตอนแรกให้เราหัวละ 500 เยอะอะดีใจ ทุ่มเทเต็มที่สร้างชื่อเสียงให้สถาบันเย้ๆๆๆ จากนั้น ลดเลื่อยบอกไม่คุ้มต้นทุน ลดค่ะ เหลือ 300 เราก็โอเคเข้าใจสู้ทนทำงาน...เราพยายามทุกอย่างค่ะ เรามีความสามารถมากพอที่จะทำให้บริษัทโตได้ เราทำงานล้นมือตลอด เพราะต้องเป็นทั้งโค้ช.. Graphic Design บางครั้งเป็นตากล้อง บางครั้งเป็น it support บางครั้งเป็นคนทำเว็บ...จับฉ่ายดี แต่หนูได้ประสบการณ์ค่ะ
ช่วงหลังมามีแต่เรื่องเครียด ต้องทำเป้า ต้องอย่างโน้น อย่างนี้ อย่างนั้น เราเป็นโรคหนึ่งที่เรียกว่าโรคเครียดค่ะ พอมีเรื่องเครียด มันเป็นอาการของคนเครียดลงกระเพราะ เพราะอะไรหล่ะ? คำพูดเจ้านายที่เอาแต่ใจ เอาตนเป็นใหญ่ ไม่เห็นใจลูกน้อง...บางครั้งสงสารเพื่อนที่ทำงานค่ะ เจ้านายชอบทำท่าเหมือนจะไม่ให้พักทานข้าว...เวลาพักของเราต้องมีไม่ใช่หรอคะ....สุดท้ายหนักขึ้นค่ะ มีบุคลากรใหม่ ๆ ที่มีประสิทธิภาพเข้ามาช่วยกันพัฒนา...หยุดไม่อยู่แล้วค่ะเจ้านายของหนู อัดงาน ยัดงาน โน่นนี่นั่น เราเต็มที่ค่ะ ทำเท่าที่ทำได้ อ้อ...ลืมบอกไปเราอยู่บ้านกับคุณแม่สองคน เราอายุ 25 ไม่ขอเงินแม่ เรารับผิดชอบเองทุก ๆ อย่างค่าใช้จ่ายโน่นนี่ ไหวค่ะ
แต่ปัญหาคือจิตใจ เจ้านายชอบพูดว่า “ทำงานทุ่มเทกับงานไม่ใช่พอถึงเวลาก็กลับบ้าน อยากมีรายได้เพิ่มไม่ใช่เหนื่อยเท่าเดิม ต้องเหนื่อยมากขึ้น 2-3 เท่า เราต้องเหนื่อยกว่าคนอื่น ไม่ใช่พอถึงเวลาเลิกงานอยากกลับบ้าน...” “พี่เป็นนายจ้างที่ แบ่งเงินให้ลูกน้อง ไม่มีใครเค้าทำหรอก พี่เหมือนพี่ เหมือกับพ่อ เดือดร้อนไรก็บอก” “พี่จะพาพวกเราให้มีเงินเดือนละ 30000 บาท แต่เราต้องช่วยกัน เรามาแบ่งเปอร์เซ็นต์ของรายได้กัน” สวยหรูค่ะ เปรียบเหมือพ่อพระมาโปรด บอกเลยเราทำงานตามเป้า ตรงตลอด เรารู้ลีมิตตัวเอง แต่...เรามีแม่ อายุท่าน 65 ปี แล้วถ้าเราไม่อยู่กับครอบครัวตอนนี้....รอไปอยู่ตอนไหนคะ? ทำงานทุกวันไม่เห็นหน้าแม่ จนวันที่สายหรอ? แล้วเรากลับเร็ว งานเราเสร็จตามเป้าตลอดเราผิดหรอ.....
จุดสุดท้ายมันอยู่ที่ตรงนี้ค่ะ เดือนสุดท้ายของการทำงานที่นี่ เราทุ่มเทที่สุด ทั้งไปสอนที่ต่างจังหวัด ทั้งปิดการขาย ทั้งโดนว่าโน่นนี่ ทั้งที่เราไม่ผิด....ทั้งทุ่มเท ออกบูธหาลูกค้าในวันที่ 5-6 ธ.ค. (วันพ่อ-วันอาทิตย์) ไม่ได้ 2 แรงด้วย ไม่ได้หยุดเลย อัดงานเครียดตลอด จนวันที่ 18 -19 ธ.ค. เราลากลับต่างจังหวัด โดยใช้วันหยุดที่ 5-6 ธ.ค (วันพ่อ-วันอาทิตย์) แลกวันหยุด เพราะรู้ว่าไม่ได้สองแรงแน่นอน เลยขอลาพัก เมื่อกลับมา เราป่วยเข้า รพ.เป็นใข้หวัดใหญ่แฝงอาการคือมีประจำเดือนร่วมด้วย (ปางตายค่ะ) มีใบรับรองแพทย์ พอวันพฤหัสที่ 25 จะไปทำงาน เค้าบอกให้ไป วันจันทร์ที่28 เลย จึงถามเค้าว่าพักงานหรอ? เค้าไม่ตอบ พอรุ่งขึ้นเช้าวันจันทร์ที่ 28 ธ.ค. จะไปทำงาน พอไปถึง เค้าเรียกไปคุย บีบให้ลาไปรักษาตัวให้เซนต์ใบลาออก เราเข้าใจเราคงป่วยเยอะไปไม่เป็นไรค่ะ เราโอเค ขอบคุณที่นี่.... เค้าบอกว่า บ. ไม่เคยทิ้งใคร มีแต่คนทิ้ง บ.” หนูยิ้มรับค่ะ ทั้ง ๆ ที่ข้างในบอกตัวเองเดือนหน้าจะหางานที่ไหนดี? เค้าบอกจะให้เงินประกันเราคืน 2500 พร้อมเงินเดือน ค่ะ ยอมรับสถานการณ์ แต่ไม่แค่นั้นค่ะ เค้าให้เราเซนต์สัญญาว่าจะไม่เผยแพร่ ไม่เอาธุรกิจหรือสิ่งที่เคยได้รับ หรือทำจากที่นี่ไป ดัดแปลง เปิดเผย หรือเลียนแบบธุรกิจ เราเซนต์ค่ะ โง่! เรา
โคตรโง่ เค้าเว้นราคาความเสียหายถ้าเราได้ทำผิดจากสัญญาไว้ด้วย คงเติมเองค่ะ เราก็แฮปปี้ค่ะ เดินออกมาอย่างโล่งใจรอรับเงินเดือน....
เงินเดือนเข้าวันที่ 31 ค่ะ วันสิ้นปีพอดี เราเอาทีนมือตับไตใส้พุงไปกองกันที่หน้าผากเลย....เฮ้ย ฐาน 15000 เงินออกมา 10300 บาท ค่าใช้จ่ายในบ้านก็ไม่พอแล้ว....ค่าจ้างออกก็ไม่ได้ T^T ตรงนี้พีคสุด เค้ามีคำตอบ คำอธิบายที่เป็นข้ออ้างมั้ง มาพูดมาขัดเรา...เดือนหน้าจะกินอะไร ตกงาน เงินไม่มี... มีแม่... มีหนี้สิน....เราเข้าใจ เราเลยไปท้วงที่บริษัทอีกครั้ง....สรุปเค้าคิดเงินให้เป็นรายวัน....ทุ่มเททั้งหมดเราได้เงินรายวัน...ได้เงินแบบ....จุกค่ะ ถึงจุดนี้พิมพ์ไม่ออกจริง ๆ จุกสุด ๆ ค่ะ โบนัสไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่ตอนสมัครเขียนมีสวัสดิการณ์ครบ แล้วนี่คือ? เวลาที่เจ้านายเราพูดนะ...วาดฝันได้เลยค่ะ มันสวยงามจริง ๆ จนทุ่มเท...แต่สิ่งที่ได้มาทุก ๆ สิ้นเดือน ช๊อค! เห็นเงินทีไม่อยากก้าวขาเดินต่อ...จุด ๆ นี้ค่ะ
แต่ขอบคุณที่นี่นะคะที่ทำให้เราเข้าใจ....ว่ายังมีเจ้านายแบบนี้หลงเหลืออยู่ เราได้เข้าใจอะไรมากขึ้นเยอะ....ได้แข็งแกร่งขึ้น ได้รู้จักรัดกุมกับตัวเองมากขึ้น...เชื่อเถอะค่ะ ว่าเจ้านายของเราคนนี้คงไม่เรียนรู้ที่จะรักและให้ใจใครได้นอกจากตัวของเค้าเอง.....
นี่ทำให้เราตั้งปณิธานกับตัวเองหลายอย่าง “เราจะไม่มีวันเอาเปรียบใคร”
อ่านจบกันแล้วอะไรยังไงจะคอมเม้นท์อะไรได้โปรดให้เกียรติกันด้วยค่ะ เพราะเพียงอยากแชร์ประสบการณ์เท่านั้น...
Freedom’s Lifestyle ลูกจ้างเป็นเพียงพื้นบันได...
STP CEO YT 2015 เจ้านาย...ขายฝัน....
"กระทู้นี้เป็นกระทู้ที่ตั้งครั้งแรกค่ะ ผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย.... ยืมของเพื่อนตั้งคะ"
“เจ้านาย...ขายฝัน.... ลูกจ้างเป็นเพียงพื้นบันได...พาเจ้านายที่ยิ่งใหญ่ไปสู่ความสำเร็จ”
เราได้เข้าทำงานที่ บ.แห่งหนึ่ง (อยากเอ่ยชื่อนะแต่ต้องเซฟตัวเองค่ะ) ย่านสมุทรปราการ เป็นบริษัททำอะไรขอไม่บอกค่ะ เราเจอประกาศรับสมัครงาน แล้วค่าตอบแทนเจ๋ง...งานดูดีมาก...สวัสดิการใช้ได้...เดินไปสมัครวันแรก ได้เข้าทำงานเลย เป็นอันว่าดีใจ ... เข้าไปทำงานวันแรก ยอมรับเลยค่ะ บรรยากาศเพื่อนร่วมงานนะคะ โอเค...แต่...เราเป็น Graphic Design ซึ่งเราเข้าไปสมัครในตำแหน่ง Editor แต่จับพัดจับผูมาได้เป็น Graphic Design สงสัยเห็นในความสามารถของเรามั้ง!
แต่ที่น่าอึดอัดใจคือ การทำงานออกแบบที่มีเจ้านายนั่งบอกอยู่ว่าอะไรควรวางตรงไหนอย่างไรแบบไหน อยู่ด้านหลังระดับประชิดตัวต่อตัว....(ยังไม่ทันจะวางคอมโพสต์ แต่ก็บอกก่อนแล้วว่าไม่สวย) นั่นเป็นสภาพการทำงานที่แย่ แบบอึดอัด หายใจไม่คล่องท้องเลยทีเดียว....พอพักกลางวัน ก็ออกไปทานข้าว...กลับไปบ้าน(บ้านใกล้มาก) เอามือก่ายหน้าผากแล้วบอกตัวเองว่าถ้าเป็นแบบนี้ตลอดการทำงานที่นี่จะไหวไหม? ก็เลยฮึดแล้วบอกกับตัวเองว่า อดทน! ความอดทนจะทำให้เราโต... โอเค ไปต่อค่ะ
ต่อมาเค้าบอกว่าจะบอกผ่านงานซึ่งเค้าเอาสัญญามาให้ 1 ฉบับเซนต์รับเข้าทำงานค่ะ โดยระบุเงินเดือนชัดเจน...แต่สัญญามีให้แค่ บ. ไม่มีสำเนาให้ลูกจ้าง และโดนหักเงินประกันทำงานตอนลาออกไว้อีก 2500 บาท ด้วยความไม่อะไรกับใครแล้วไม่ค่อยถามก็เลยผ่านค่ะ....ทำงานไปเรื่อย ๆ ทุ่มเทนะ มาเลย 3 เดือนแรก สุดจะทุ่ม เรียกได้ว่า นอนยังคิดว่าพรุ่งนี้จะทำงานไรก่อนดี....ที่นี่เค้ามีงานตลอดงานไม่เคยหมดไป...เวลากินน้ำนี่ยังน้อยเลยค่ะ...วันสงกรานต์ที่นี่มีสินค้าที่เรียกว่า ปาร์ตี้โฟมค่ะ พนักงานทุกคนทำงาน เราออกไปช่วยคนอื่นบ้าง ทำเอามันส์บ้าง สนุก ๆ บ้าง บอกเลย ทำงานสงกรานต์ได้แรงเดียวค่ะ แถมโอทีคิดผิด ๆ อีกด้วย ช้ำ...ค่ะ แต่เอามันส์เลยปล่อย.....
เราทุ่มเท จนทำหนังสือได้ 1 เล่ม เฮ้ยเราทำหนังสือได้ดีเลยนะเนี่ย...เป็นประสบการณ์เพราะทำเองทั้งเล่ม พร้อมชื่อกราฟฟิกจัดวาง เริสผลงานชิ้นเอก ด้วยการบีฟงานจากเจ้านายว่าต้องเสร็จอย่างนั้นอย่างนี้ และเค้าบอกให้เรา 10% จากรายได้ ดีใจจัง คำพูดของเค้าคือ “พี่จะพาพวกเราให้มีเงินเลี้ยงครอบครัว พี่จะหาเงินรายได้ให้ทีมเราแล้วเรามาแบ่งกัน” หนังสือเล่มนี้ตัดยอดขาย เราได้อยู่แค่ 3 งวด ที่เหลือหล่ะ? เหมือนตกหลุมดำ 555+ แล้วยังไงต่อ หนังสือเล่มนี้ที่ทำเองกำลังจะได้ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์แล้ว ว๊าวว เจ๋งทำทุกอย่างไปเลย สรุป...ชื่อคนทำในส่วนของหนังสือหายค่ะ ไม่มีเครดิตเรา......T^T ลูกจ้างคนนี้เจ็บใจ เพราะคืออะไร? แต่ก็ช่างค่ะ เราคือลูกจ้างเค้า เค้าเป็นคนจ้างงานเรา
การทำงานอยู่ที่นี่ พอทำงานโดนหักค่าไรไม่รู้ แบบใครทำไรพังหารรวม...โดนหักกันงง ๆ ค่ะ ขอไม่บอกมูลค่านะคะ เชื่อว่าการโดนหักอาจเป็นเรื่องปกติ อ้อ...เดี๋ยวเรารู้ธรรมเนียมของที่นี่ก่อนเนอะ การทำงานเข้า 8.30 – 17.30 ค่ะ ช่วงแรก ช่วงหลังบีฟให้เข้า 8.20 (กินเวลาเรา 10 นาที) สายบางทีหักครั้งละ 100 บางครั้งหักครั้งละ 500 สายปกติหักเป็นนาที เท่าไหร่ไม่รู้ ไม่มีกฎแล้วแต่อารมณ์เจ้านายค่ะ...อีกอย่าง โอทีจะสตาร์ทตอน 19.30 น. แล้วก็ ชม. ละ 40 บาท (เฮ้ยกรมแรงงานช่วยหนูที) แต่ไม่เป็นไรค่ะ เจอเจ้านายทำแบบนี้ พอ 17.00 จะเลิกงาน นั่งประกบ สั่งงาน เรียกเข้าประชุม พอจะ 19.00 น. ปล่อยกลับบ้านซะงั้น T^T โอทีหนู เวลาหนู เงินหนู...หลุมดำอีกแล้วจ้า~
ทำงานแบบนี้มาสักระยะ เริ่มมีโปรเจคใหม่ค่ะ แต่ที่นี่ดีนะ มีอะไรใหม่ ๆ มาให้เรามีประสบการณ์ เราได้ผันตัวเป็นโค้ชสอนเฟสบุ๊คค่ะ บอกเลยเคยบอกแล้วว่าทำไม่ได้และไม่ชอบทำ แต่คำเจ้านายค่ะ “พี่เชื่อว่าหนูทำได้” ไม่ให้ปฏิเสธเลยค่ะ แต่ก็เถอะ...ทำค่ะ และทำมันออกมาดีด้วย...อาจจะไม่ดีที่สุดค่ะ ขั้นแรกเลย แบ่งค่าสอนค่ะ...ตอนแรกให้เราหัวละ 500 เยอะอะดีใจ ทุ่มเทเต็มที่สร้างชื่อเสียงให้สถาบันเย้ๆๆๆ จากนั้น ลดเลื่อยบอกไม่คุ้มต้นทุน ลดค่ะ เหลือ 300 เราก็โอเคเข้าใจสู้ทนทำงาน...เราพยายามทุกอย่างค่ะ เรามีความสามารถมากพอที่จะทำให้บริษัทโตได้ เราทำงานล้นมือตลอด เพราะต้องเป็นทั้งโค้ช.. Graphic Design บางครั้งเป็นตากล้อง บางครั้งเป็น it support บางครั้งเป็นคนทำเว็บ...จับฉ่ายดี แต่หนูได้ประสบการณ์ค่ะ
ช่วงหลังมามีแต่เรื่องเครียด ต้องทำเป้า ต้องอย่างโน้น อย่างนี้ อย่างนั้น เราเป็นโรคหนึ่งที่เรียกว่าโรคเครียดค่ะ พอมีเรื่องเครียด มันเป็นอาการของคนเครียดลงกระเพราะ เพราะอะไรหล่ะ? คำพูดเจ้านายที่เอาแต่ใจ เอาตนเป็นใหญ่ ไม่เห็นใจลูกน้อง...บางครั้งสงสารเพื่อนที่ทำงานค่ะ เจ้านายชอบทำท่าเหมือนจะไม่ให้พักทานข้าว...เวลาพักของเราต้องมีไม่ใช่หรอคะ....สุดท้ายหนักขึ้นค่ะ มีบุคลากรใหม่ ๆ ที่มีประสิทธิภาพเข้ามาช่วยกันพัฒนา...หยุดไม่อยู่แล้วค่ะเจ้านายของหนู อัดงาน ยัดงาน โน่นนี่นั่น เราเต็มที่ค่ะ ทำเท่าที่ทำได้ อ้อ...ลืมบอกไปเราอยู่บ้านกับคุณแม่สองคน เราอายุ 25 ไม่ขอเงินแม่ เรารับผิดชอบเองทุก ๆ อย่างค่าใช้จ่ายโน่นนี่ ไหวค่ะ
แต่ปัญหาคือจิตใจ เจ้านายชอบพูดว่า “ทำงานทุ่มเทกับงานไม่ใช่พอถึงเวลาก็กลับบ้าน อยากมีรายได้เพิ่มไม่ใช่เหนื่อยเท่าเดิม ต้องเหนื่อยมากขึ้น 2-3 เท่า เราต้องเหนื่อยกว่าคนอื่น ไม่ใช่พอถึงเวลาเลิกงานอยากกลับบ้าน...” “พี่เป็นนายจ้างที่ แบ่งเงินให้ลูกน้อง ไม่มีใครเค้าทำหรอก พี่เหมือนพี่ เหมือกับพ่อ เดือดร้อนไรก็บอก” “พี่จะพาพวกเราให้มีเงินเดือนละ 30000 บาท แต่เราต้องช่วยกัน เรามาแบ่งเปอร์เซ็นต์ของรายได้กัน” สวยหรูค่ะ เปรียบเหมือพ่อพระมาโปรด บอกเลยเราทำงานตามเป้า ตรงตลอด เรารู้ลีมิตตัวเอง แต่...เรามีแม่ อายุท่าน 65 ปี แล้วถ้าเราไม่อยู่กับครอบครัวตอนนี้....รอไปอยู่ตอนไหนคะ? ทำงานทุกวันไม่เห็นหน้าแม่ จนวันที่สายหรอ? แล้วเรากลับเร็ว งานเราเสร็จตามเป้าตลอดเราผิดหรอ.....
จุดสุดท้ายมันอยู่ที่ตรงนี้ค่ะ เดือนสุดท้ายของการทำงานที่นี่ เราทุ่มเทที่สุด ทั้งไปสอนที่ต่างจังหวัด ทั้งปิดการขาย ทั้งโดนว่าโน่นนี่ ทั้งที่เราไม่ผิด....ทั้งทุ่มเท ออกบูธหาลูกค้าในวันที่ 5-6 ธ.ค. (วันพ่อ-วันอาทิตย์) ไม่ได้ 2 แรงด้วย ไม่ได้หยุดเลย อัดงานเครียดตลอด จนวันที่ 18 -19 ธ.ค. เราลากลับต่างจังหวัด โดยใช้วันหยุดที่ 5-6 ธ.ค (วันพ่อ-วันอาทิตย์) แลกวันหยุด เพราะรู้ว่าไม่ได้สองแรงแน่นอน เลยขอลาพัก เมื่อกลับมา เราป่วยเข้า รพ.เป็นใข้หวัดใหญ่แฝงอาการคือมีประจำเดือนร่วมด้วย (ปางตายค่ะ) มีใบรับรองแพทย์ พอวันพฤหัสที่ 25 จะไปทำงาน เค้าบอกให้ไป วันจันทร์ที่28 เลย จึงถามเค้าว่าพักงานหรอ? เค้าไม่ตอบ พอรุ่งขึ้นเช้าวันจันทร์ที่ 28 ธ.ค. จะไปทำงาน พอไปถึง เค้าเรียกไปคุย บีบให้ลาไปรักษาตัวให้เซนต์ใบลาออก เราเข้าใจเราคงป่วยเยอะไปไม่เป็นไรค่ะ เราโอเค ขอบคุณที่นี่.... เค้าบอกว่า บ. ไม่เคยทิ้งใคร มีแต่คนทิ้ง บ.” หนูยิ้มรับค่ะ ทั้ง ๆ ที่ข้างในบอกตัวเองเดือนหน้าจะหางานที่ไหนดี? เค้าบอกจะให้เงินประกันเราคืน 2500 พร้อมเงินเดือน ค่ะ ยอมรับสถานการณ์ แต่ไม่แค่นั้นค่ะ เค้าให้เราเซนต์สัญญาว่าจะไม่เผยแพร่ ไม่เอาธุรกิจหรือสิ่งที่เคยได้รับ หรือทำจากที่นี่ไป ดัดแปลง เปิดเผย หรือเลียนแบบธุรกิจ เราเซนต์ค่ะ โง่! เรา
เงินเดือนเข้าวันที่ 31 ค่ะ วันสิ้นปีพอดี เราเอาทีนมือตับไตใส้พุงไปกองกันที่หน้าผากเลย....เฮ้ย ฐาน 15000 เงินออกมา 10300 บาท ค่าใช้จ่ายในบ้านก็ไม่พอแล้ว....ค่าจ้างออกก็ไม่ได้ T^T ตรงนี้พีคสุด เค้ามีคำตอบ คำอธิบายที่เป็นข้ออ้างมั้ง มาพูดมาขัดเรา...เดือนหน้าจะกินอะไร ตกงาน เงินไม่มี... มีแม่... มีหนี้สิน....เราเข้าใจ เราเลยไปท้วงที่บริษัทอีกครั้ง....สรุปเค้าคิดเงินให้เป็นรายวัน....ทุ่มเททั้งหมดเราได้เงินรายวัน...ได้เงินแบบ....จุกค่ะ ถึงจุดนี้พิมพ์ไม่ออกจริง ๆ จุกสุด ๆ ค่ะ โบนัสไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่ตอนสมัครเขียนมีสวัสดิการณ์ครบ แล้วนี่คือ? เวลาที่เจ้านายเราพูดนะ...วาดฝันได้เลยค่ะ มันสวยงามจริง ๆ จนทุ่มเท...แต่สิ่งที่ได้มาทุก ๆ สิ้นเดือน ช๊อค! เห็นเงินทีไม่อยากก้าวขาเดินต่อ...จุด ๆ นี้ค่ะ
แต่ขอบคุณที่นี่นะคะที่ทำให้เราเข้าใจ....ว่ายังมีเจ้านายแบบนี้หลงเหลืออยู่ เราได้เข้าใจอะไรมากขึ้นเยอะ....ได้แข็งแกร่งขึ้น ได้รู้จักรัดกุมกับตัวเองมากขึ้น...เชื่อเถอะค่ะ ว่าเจ้านายของเราคนนี้คงไม่เรียนรู้ที่จะรักและให้ใจใครได้นอกจากตัวของเค้าเอง.....
นี่ทำให้เราตั้งปณิธานกับตัวเองหลายอย่าง “เราจะไม่มีวันเอาเปรียบใคร”
อ่านจบกันแล้วอะไรยังไงจะคอมเม้นท์อะไรได้โปรดให้เกียรติกันด้วยค่ะ เพราะเพียงอยากแชร์ประสบการณ์เท่านั้น...
Freedom’s Lifestyle ลูกจ้างเป็นเพียงพื้นบันได...
STP CEO YT 2015 เจ้านาย...ขายฝัน....
"กระทู้นี้เป็นกระทู้ที่ตั้งครั้งแรกค่ะ ผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย.... ยืมของเพื่อนตั้งคะ"