กาลเวลาพาผันเปลี่ยนเวียนวนหาย

กาลเวลาพาผันเปลี่ยนเวียนวนหาย
เมื่อกลับกลายมลายสูญอาดูรศัลย์
สายลมพัดปัดปลิวให้ไกลห่างกัน
คืนและวันคอยกั้นกลางระหว่างใจ
รัติกาลระรานฟ้าอุษาแสง
ตะวันแดงวิ่งแข่งฟ้าสกาวใส
เพียงเห็นดาวระยิบระยับไกล
เหมือนดวงใจไร้ร้างอ้างว้างวังเวง
น้ำตารินไหลหลั่งร่วงอาบสองแก้ม
ยามเยื้องแย้มหยุดย่างยื้ออย่างหย่อมเหยง
เดินผ่าฝนทนความเศร้าเคล้าบรรเลง
บอกตัวเองเมื่อไรหนาจะแข็งแรง