จุดเริ่มต้นของการเขียนบันทึกนี้ คือ โดยส่วนตัว เวลามีปัญหาหรืออะไร ส่วนมากมักจะไม่ค่อยเล่าให้ใครฟัง มีแต่เจ้าสมุดนี้ล่ะที่เป็นที่ระบายอารมณ์ได้อย่างดี (เพราะถ้าไประบายให้คนอื่นฟังกลัวเขาจะรำคาญ)
การเขียนบันทึกนี้ ทีแรกกะจะไว้บันทึกการเดินทางของฉัน เขียนไปเขียนมากลายเป็นดราม่าของชีวิตไปซะก่อน เวลาเครียดๆมา ไม่มีที่ระบายไม่รู้จะไประบายให้ใครฟัง ก็ไม่มีใครมานั่งฟังชีวิตน้ำเน่าของฉันหรอก ก็มีแต่สมุดบันทึกเล่มเล็กๆนี่แหละเป็นที่ระบายอารมณ์ของเราได้เป็นอย่างดี.....มีอะไรก็จะเขียนๆไป แล้วก็หยิบมันขึ้นมาอ่านดูในเวลาผ่านไป จะได้คอยเตือนสติเราได้ว่าเราเคยทำอะไรไว้มาบ้าง....บางทีการกลับมาอ่านอีกครั้ง เราอาจจะขำมันก็ได้ ว่าเรา....ที่ผ่านมาได้เคยทำเรื่องบ้าๆบ๊องๆ ไปได้ไง...^-^ คิคิ
.....ไม่ว่าเรา จะเครียด บ้า บ๊อง สนุก เราก็ยังมีเพื่อนแท้ที่ยังอยู่ข้างๆเราเสมอ...
**รู้มั้ย นิสัยส่วนตัว เราไม่ค่อยเหมือนใครเลยนะ
-เครียด = อ่านหนังสือ, หาที่สงบๆ, ดื่มนม ,กินน้ำเยอะๆ...อิอิ
-สนุก =ความสุข= อยู่กับเพื่อน, ดื่ม, ฟังเพลง
ในชีวิตแต่ละวันเราไม่รู้ เราจะเจออะไรบ้าง เหมือนมันเป็นบททดสอบ ความอดทน ของเรา...
"ชีวิตมันมีหลายๆด้าน...ขึ้นอยู่ว่าเราจะเลือกด้านไหน"
"มรสุมชีวิตเยอะ!"
บทเรียนบทที่1....
ตอน...ไม่เคยสมหวังในความรัก
....หาสาเหตุตัวเองไม่เจอเลย...ไม่รู้ว่า "ความรัก" ของฉันมันเป็น "อาถรรพ์" หรือเปล่า ทำไม ไม่เคยมีใครรักฉันเลยสักคน....มันเป็นสิ่งที่ฉันค้นหามันมาตลอด...
-มีหลายๆคนบอกว่า หน้าตาเราก็โอเคอยู่นะ เรามีดี ตรงที่รูปร่าง สัดส่วน ผิวพรรณ หน้าตาพอใช้ได้ (แต่ทำไมไม่มีใครรัก)
-ถ้าได้รักใครแล้วรักจริง ซื่อสัตย์ จริงจังกับความรัก เทคแคร์ ดูแลทุกอย่าง...
แต่สุดท้ายที่ทุกคน แต่ละคนที่ผ่านมาในชีวิตเราไม่ว่าจะคบนานหรือสั้น เขาตอบให้เหตุผลสั้นๆ เป็นเสียงเดียวกันว่า..."เราดีเกินไป" ซึ่งเราไม่ชอบเลย เหมือนเป็นคำบอกลาที่ดูดีเกินไป ในเมื่อคนมันจะไป..แต่...ทำไมไม่พูดตั้งแต่แรกเลยล่ะว่า.."ไม่ชอบคนดี" งั้นกุก็เลวแมร่งเลย....เฮ้อ...!! ชีวิต
ทั้งชีวิต ณ ตอนนี้ ก็ยังอยากจะเจอใครสักคนอยู่นะ คู่ชีวิตที่จะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต จะมีไหม??
"ใครสักคนที่รักเราจริง" หรือ มันจะเป็น "อาถรรพ์" ที่เราอาจไม่ได้เจอมันอีกเลย......
อ่ะ! จะเล่าเรื่องความรัก ที่เคยผ่านมาให้ฟัง
เอาเริ่มต้นตั้งแต่เป็นเฟรชชี่ เลยมั้ย อิอิ เล่ายาวล่ะทีนี้
ตอนเด็กๆ ไม่เคยรู้จัก คำว่า "ความรัก" เลย ก็มีหนุ่มๆมาจีบหลายคนอยู่นะ แต่ด้วยความที่เรายังเด็กเกินไปมั้ง ตอนนั้น คิด แต่เรื่องเรียนเป็นที่1 ก็เลยไม่ค่อยได้สนใจคนรอบข้างสักเท่าไหร่ ทั้งชีวิตก็ได้แต่..เรียๆๆ...เอ้ย!! เรียนๆๆๆๆ...และก็เรียน...จนจบปริญาตรี ตามที่ได้คาดหวังไว้ เพื่อที่จะเป็นหน้าเป็นตาให้กับทางบ้าน ตอนนั้นก็ยังมีหนุ่มๆ มาจีบเยอะแยะ แต่ด้วยความที่ทะเยอทะยานสูง อยากทำงานเก็บเงิน อยากมีทุกสิ่งทุกอย่างที่ตนเองโหยหามาทั้งชีวิต เช่น รถ บ้าน เงินทอง(อยากรวยว่างั้น) ซึ่งเป็นสิ่งที่เราไม่เคยมี (จนว่างั้น) พอเราเริ่ม จะมีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันแล้ว กลับมาตอนนี้ พึ่งนึกขึ้นได้ว่าเราขาดอะไรไปสักอย่าง....นั้นคือ "ความรัก" "ครอบครัว" ที่เป็นของเราเอง ในสิ่งที่ขาดของชีวิต ณ ตอนนี้ เริ่มจะหาใครสักคนเข้ามาในชีวิต แต่...ก็ต้องกินแห้ว อีกตามเคย.. อายุก็เริ่มเยอะขึ้นๆๆ แต่ก็ยังไม่มีใครมาจริงจังกะเราสักที...."คาน"ก็เริ่มจะถามหาแล้ว...!!
....."ด้านความรัก" ก็เคยมี เป็นรักครั้งแรกเลยในชีวิต คนนี้รักเรามากกกก...แต่ตอนนั้นด้วยความที่เรายังเด็กอยู่ ก็ไม่เข้าใจ "ความรัก" ที่เขามีให้ต่อเราและเป็นรักที่บริสุทธิ์ขาวสะอาดเลยตอนนั้น เขายอมอยู่กับเราโดยไม่มีอะไรกันเลย เขารอเราเรียนให้จบก่อนและจะขอเราแต่งงานเมื่อเราเรียนจบ แต่ ณ ตอนนั้น เราก็กลัว และวิ่งหนีความรักนั้นมาโดยตลอด โดยไม่นึกถึงความรู้สึกของคนที่รักเราเลย....สุดท้าย เราก็ห่างเขามาเกือบ 3ปี...(ตอนนี้ผช.คนนั้นมีลูก2แล้ว) และหลังจากนั้น เราก็ไปคบกับคนอื่นแล้ว และเราก็ไม่ได้รับความรักความรักจากใครเลยมาโดยตลอด....
... ยอมรับนะ ว่าระหว่างนั้น ก็มีคนเข้ามาจีบเยอะเลย แต่หาความจริงใจจากใครไม่ได้เลย... หลังจากนั้น เราก็ทุกข์ ทรมานใจมาโดยตลอด โดย..โดนผู้ชายทิ้งมาตลอด รู้สึกเสียใจ จนชินไปแล้ว เจ็บจนชา
ตอนนี้คิดอยากกลับไปหาคนรักเก่า คิดได้แล้วว่าไม่มีใครรักเราจริง เท่าผู้ชายคนนี้แล้ว และเริ่มออกตามหาเขามาสักพักใหญ่ๆ และแล้วสุดท้ายก็ได้เจอ ....."เขามีครอบครัวแล้ว" ลูก2คน และก็เริ่มโตกันหมดแล้ว...มันสายเกินไปแล้ว T^T ....~~แต่ก็ยังมีความรู้สึกดีๆ มีให้กันและกันเสมอ...ตัดเยื่อยังเหลือใย ยังมีความผูกพันธ์ที่เคยทำร่วมกันมาอยู่....
...นี่แหละ! สอนให้เราได้คิดว่า...
"มีความรักอยู่ในมือ ไม่คว้าเอาไว้ปล่อยให้หลุดมือไป....ถ้าจะกลับไปก็สายเกินไปเสียแล้ว"
=เป็นผลมาจนปัจจุบันนี้ ให้เราโหยหาความรักซะเอง=
______________จบ.__________________________
#ปล.ขอบคุณสำหรับคนที่กำลังหรืออ่านอยู่ ขอให้ทุกท่านเจอแต่ความสุขและความรักที่มั่นคงนะคะ.
====และขอขอบคุณอีกครั้งที่เข้ามาเยี่ยมชมและอ่านกันจนจบค่ะ====
****ตอนนี้จขกท.ก็อายุ30แล้ว****
บันทึกของฉัน...ตอน...ไม่เคยสมหวังในความรัก (เป็นการเปิดกระทู้ครั้งแรก)
การเขียนบันทึกนี้ ทีแรกกะจะไว้บันทึกการเดินทางของฉัน เขียนไปเขียนมากลายเป็นดราม่าของชีวิตไปซะก่อน เวลาเครียดๆมา ไม่มีที่ระบายไม่รู้จะไประบายให้ใครฟัง ก็ไม่มีใครมานั่งฟังชีวิตน้ำเน่าของฉันหรอก ก็มีแต่สมุดบันทึกเล่มเล็กๆนี่แหละเป็นที่ระบายอารมณ์ของเราได้เป็นอย่างดี.....มีอะไรก็จะเขียนๆไป แล้วก็หยิบมันขึ้นมาอ่านดูในเวลาผ่านไป จะได้คอยเตือนสติเราได้ว่าเราเคยทำอะไรไว้มาบ้าง....บางทีการกลับมาอ่านอีกครั้ง เราอาจจะขำมันก็ได้ ว่าเรา....ที่ผ่านมาได้เคยทำเรื่องบ้าๆบ๊องๆ ไปได้ไง...^-^ คิคิ
.....ไม่ว่าเรา จะเครียด บ้า บ๊อง สนุก เราก็ยังมีเพื่อนแท้ที่ยังอยู่ข้างๆเราเสมอ...
**รู้มั้ย นิสัยส่วนตัว เราไม่ค่อยเหมือนใครเลยนะ
-เครียด = อ่านหนังสือ, หาที่สงบๆ, ดื่มนม ,กินน้ำเยอะๆ...อิอิ
-สนุก =ความสุข= อยู่กับเพื่อน, ดื่ม, ฟังเพลง
ในชีวิตแต่ละวันเราไม่รู้ เราจะเจออะไรบ้าง เหมือนมันเป็นบททดสอบ ความอดทน ของเรา...
"ชีวิตมันมีหลายๆด้าน...ขึ้นอยู่ว่าเราจะเลือกด้านไหน"
"มรสุมชีวิตเยอะ!"
บทเรียนบทที่1....
ตอน...ไม่เคยสมหวังในความรัก
....หาสาเหตุตัวเองไม่เจอเลย...ไม่รู้ว่า "ความรัก" ของฉันมันเป็น "อาถรรพ์" หรือเปล่า ทำไม ไม่เคยมีใครรักฉันเลยสักคน....มันเป็นสิ่งที่ฉันค้นหามันมาตลอด...
-มีหลายๆคนบอกว่า หน้าตาเราก็โอเคอยู่นะ เรามีดี ตรงที่รูปร่าง สัดส่วน ผิวพรรณ หน้าตาพอใช้ได้ (แต่ทำไมไม่มีใครรัก)
-ถ้าได้รักใครแล้วรักจริง ซื่อสัตย์ จริงจังกับความรัก เทคแคร์ ดูแลทุกอย่าง...
แต่สุดท้ายที่ทุกคน แต่ละคนที่ผ่านมาในชีวิตเราไม่ว่าจะคบนานหรือสั้น เขาตอบให้เหตุผลสั้นๆ เป็นเสียงเดียวกันว่า..."เราดีเกินไป" ซึ่งเราไม่ชอบเลย เหมือนเป็นคำบอกลาที่ดูดีเกินไป ในเมื่อคนมันจะไป..แต่...ทำไมไม่พูดตั้งแต่แรกเลยล่ะว่า.."ไม่ชอบคนดี" งั้นกุก็เลวแมร่งเลย....เฮ้อ...!! ชีวิต
ทั้งชีวิต ณ ตอนนี้ ก็ยังอยากจะเจอใครสักคนอยู่นะ คู่ชีวิตที่จะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต จะมีไหม??
"ใครสักคนที่รักเราจริง" หรือ มันจะเป็น "อาถรรพ์" ที่เราอาจไม่ได้เจอมันอีกเลย......
อ่ะ! จะเล่าเรื่องความรัก ที่เคยผ่านมาให้ฟัง
เอาเริ่มต้นตั้งแต่เป็นเฟรชชี่ เลยมั้ย อิอิ เล่ายาวล่ะทีนี้
ตอนเด็กๆ ไม่เคยรู้จัก คำว่า "ความรัก" เลย ก็มีหนุ่มๆมาจีบหลายคนอยู่นะ แต่ด้วยความที่เรายังเด็กเกินไปมั้ง ตอนนั้น คิด แต่เรื่องเรียนเป็นที่1 ก็เลยไม่ค่อยได้สนใจคนรอบข้างสักเท่าไหร่ ทั้งชีวิตก็ได้แต่..เรียๆๆ...เอ้ย!! เรียนๆๆๆๆ...และก็เรียน...จนจบปริญาตรี ตามที่ได้คาดหวังไว้ เพื่อที่จะเป็นหน้าเป็นตาให้กับทางบ้าน ตอนนั้นก็ยังมีหนุ่มๆ มาจีบเยอะแยะ แต่ด้วยความที่ทะเยอทะยานสูง อยากทำงานเก็บเงิน อยากมีทุกสิ่งทุกอย่างที่ตนเองโหยหามาทั้งชีวิต เช่น รถ บ้าน เงินทอง(อยากรวยว่างั้น) ซึ่งเป็นสิ่งที่เราไม่เคยมี (จนว่างั้น) พอเราเริ่ม จะมีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันแล้ว กลับมาตอนนี้ พึ่งนึกขึ้นได้ว่าเราขาดอะไรไปสักอย่าง....นั้นคือ "ความรัก" "ครอบครัว" ที่เป็นของเราเอง ในสิ่งที่ขาดของชีวิต ณ ตอนนี้ เริ่มจะหาใครสักคนเข้ามาในชีวิต แต่...ก็ต้องกินแห้ว อีกตามเคย.. อายุก็เริ่มเยอะขึ้นๆๆ แต่ก็ยังไม่มีใครมาจริงจังกะเราสักที...."คาน"ก็เริ่มจะถามหาแล้ว...!!
....."ด้านความรัก" ก็เคยมี เป็นรักครั้งแรกเลยในชีวิต คนนี้รักเรามากกกก...แต่ตอนนั้นด้วยความที่เรายังเด็กอยู่ ก็ไม่เข้าใจ "ความรัก" ที่เขามีให้ต่อเราและเป็นรักที่บริสุทธิ์ขาวสะอาดเลยตอนนั้น เขายอมอยู่กับเราโดยไม่มีอะไรกันเลย เขารอเราเรียนให้จบก่อนและจะขอเราแต่งงานเมื่อเราเรียนจบ แต่ ณ ตอนนั้น เราก็กลัว และวิ่งหนีความรักนั้นมาโดยตลอด โดยไม่นึกถึงความรู้สึกของคนที่รักเราเลย....สุดท้าย เราก็ห่างเขามาเกือบ 3ปี...(ตอนนี้ผช.คนนั้นมีลูก2แล้ว) และหลังจากนั้น เราก็ไปคบกับคนอื่นแล้ว และเราก็ไม่ได้รับความรักความรักจากใครเลยมาโดยตลอด....
... ยอมรับนะ ว่าระหว่างนั้น ก็มีคนเข้ามาจีบเยอะเลย แต่หาความจริงใจจากใครไม่ได้เลย... หลังจากนั้น เราก็ทุกข์ ทรมานใจมาโดยตลอด โดย..โดนผู้ชายทิ้งมาตลอด รู้สึกเสียใจ จนชินไปแล้ว เจ็บจนชา
ตอนนี้คิดอยากกลับไปหาคนรักเก่า คิดได้แล้วว่าไม่มีใครรักเราจริง เท่าผู้ชายคนนี้แล้ว และเริ่มออกตามหาเขามาสักพักใหญ่ๆ และแล้วสุดท้ายก็ได้เจอ ....."เขามีครอบครัวแล้ว" ลูก2คน และก็เริ่มโตกันหมดแล้ว...มันสายเกินไปแล้ว T^T ....~~แต่ก็ยังมีความรู้สึกดีๆ มีให้กันและกันเสมอ...ตัดเยื่อยังเหลือใย ยังมีความผูกพันธ์ที่เคยทำร่วมกันมาอยู่....
...นี่แหละ! สอนให้เราได้คิดว่า...
"มีความรักอยู่ในมือ ไม่คว้าเอาไว้ปล่อยให้หลุดมือไป....ถ้าจะกลับไปก็สายเกินไปเสียแล้ว"
=เป็นผลมาจนปัจจุบันนี้ ให้เราโหยหาความรักซะเอง=
______________จบ.__________________________
#ปล.ขอบคุณสำหรับคนที่กำลังหรืออ่านอยู่ ขอให้ทุกท่านเจอแต่ความสุขและความรักที่มั่นคงนะคะ.
====และขอขอบคุณอีกครั้งที่เข้ามาเยี่ยมชมและอ่านกันจนจบค่ะ====
****ตอนนี้จขกท.ก็อายุ30แล้ว****