สวัสดี เราเป็นเด็ก 59 นะ สายศิลป์ วันนี้จะมาเล่าปัญหาของเด็ก 59 เพื่อนเราที่เรียนสายวิทย์ หลังจากจบสนามสอบเก้าวิชาสามัญ ผมว่าทุกคนคงพอจะรู้คะแนนคร่าวๆของตัวเองแล้วใช่ไหมครับ? คือผมเชื่อว่ามันไม่มีใครหรอกที่ไม่รู้คะแนนตัวเอง คงไม่ได้รู้เป๊ะๆ แต่ยังไงก็ต้องพอรู้ใช่มะว่าได้เท่าไหร่ อะไรยังไง พอจะรู้ชะตากรรมตัวเองแบบหยาบๆนะครับ
เพื่อนเราจะสอบหมอครับ มันโดนที่บ้านบังคับ คือพี่ชายสอบไม่ติดเลยมาบังคับมันแทน ความถนัดมันได้ประมาณ 17% มั้งนะ(ตามที่นางบอก) คือออกตัวก่อนว่าผมไม่ได้รู้ระบบการรับตรงของพวกหมอมากนะครับ แต่เพื่อนมันก็สมัครเกือบทุกอย่างที่สมัครได้อ่ะ แต่ยังไม่ติดเลยสักที่ สมัครพยาบาลก็เฟล คือสภาพจิตใจเพื่อนเรามันท้ออ่ะ มันเครียดจนไม่อยากอ่านหนังสือต่อ นี้ก็พยายามติววิชาที่เราถนัดให้(คือมันจะชอบมาติวแลกกันกับเราเพราะเราอ่อนอิงค์ ฮ่าๆ)
เข้าใจอารมณ์ไหมว่าคนไม่ได้อยากเป็นหมอ แต่ต้องสอบต้องเรียนเพราะพ่อแม่อยากให้เรียน มันกดดัน มันท้อแท้นะ จนกระทั้งสอบเก้าวิชาเสร็จนั้นแหละก็หายไปแปป ก่อนมันจะโทร.มาร้องกับเราว่ามันทำสอบไม่ค่อยได้ มันเครียด แล้วก็ทะเลาะกับที่บ้านหนักมาก คือมันเหมือนระเบิดอ่ะ เก็บกดแล้วก็ตู้มมม มันพยายามบอกพ่อกับแม่ว่ามันไม่ไหวนะ มันอยากยอมแพ้แล้ว อยากทำอยากเรียนสิ่งที่มันรัก
มันพยายามแล้วครับ อ่านหนังสือหนักพอๆกัน แต่ลูกธนูที่ขาดแรงจูงใจมันก็ยากที่จะพุ่งไปถึงเป้าหมาย เราเองก็พยายามปลอบมันว่าอาจจะไม่ได้แย่ขนาดนั้นก็ได้คะแนนอาจจะออกมาโอเคกว่าที่คิด ก็ปลอบกันไป
ประมาณ 5 ทุ่มกว่าๆมันก็โทร.มาหาเรา บอกเราว่ามันอยู่ใต้หอเราแล้ว (ผมเป็นเด็กหอครับ เช่าหอใกล้รร.อยู่) คือเข้าใจฟีลมะว่ามันร้องแบบวัวตายความล้ม เหมือนสามีนางหนีไปงั้นแหละ นี้ก็ปลอบใจจนนางสงบลงได้ นางก็บอกว่ายังไม่อยากกลับบ้าน ไล่ยังไงก็ไม่กลับ สุดท้ายก็ปล่อยให้นางหลับนั้นแหละแล้วเราลงไปนอนร้านเกมแทนพร้อมหาของแถมให้มันนิดหน่อย (ผมเป็นเกย์นะ แต่แบบ แค่มันเข้าหอผมก็ดูไม่ดีแล้วใช่ไหมล่ะ? เพราะงั้นก็เซฟๆให้มันหน่อยอะไรแบบนี้) ผมก็นอนไป ประมาณตีห้าพระเดินบิณฑบาตรก็ลุกไปใส่บาตรแปปแล้วก็ขึ้นห้องไปปลุก ยัดมันลงแท็กซี่แล้วส่งตีกลับบ้าน ผมไม่ได้อยากไล่เพื่อนนะ แต่ไม่อยากให้มันหนีปัญหา
ตอนนี้ยังติดต่อไม่ได้ครับ แต่มันยังไม่ใช่mainหลักของเรื่องครับ ผมสอนมันไปเยอะเมื่อคืน นี้รอฟังข่าว///อย่าเพิ่งอยากตบผมนะ หนูกลัวววว -____-
ผมแค่อยากจะบอกพ่อแม่พี่น้องผู้ปกครองทุกคนว่า
"อย่าบังคับให้ใครทำตามความฝัน'ของคุณ'อีกเลยครับ"
เรารู้นะ พ่อแม่ทุกคนอยากให้ลูกได้ดี
แต่ก่อนจะหยิบยื่นอะไรให้ ถามเขาก่อนไหมครับ?
ลูก...ยังไงก็คนครับ เขามีเลือดเนื้อ มีความรู้สึกเหมือนคุณนะครับ
หรือคุณลืมไปแล้วว่าคุณไม่ได้อยู่กับเขาไปตลอดชีวิต
คุณจะให้เขาทนอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบไปตลอดชีวิตเลยเหรอครับ? ยิ่งหมอหรืออาชีพทางการแพทย์ที่หนักหนาและมีปัญหาภายในระบบกันเยอะแยะขนาดนี้ คุณว่าเขาจะทนไปได้ตลอดจริงๆเหรอครับ
อาชีพที่ใช่มันก็เหมือนกับคนรัก
ไม่ใช่ทนๆอยู่กันไปแล้วมันจะรักกันได้นะครับเห้ยยย
จริงอยู่ว่ามันไม่มีใครเพอร์เฟคและไม่มีอาชีพอะไรที่มันจะไม่เหนื่อยไม่หนักหรอกครับ
แต่ถ้าจะเหนื่อย จะหนัก จะทุกข์ จะสุข
ก็ขอให้เขาได้อยู่กับคนที่เขารักหรืออาชีพที่เขาอยากจะทำหรอกครับ
ไม่ใช่ใครก็ได้/ไม่ใช่อาชีพอะไรก็ได้ !!!
นี้ยังไม่พูดถึงว่าหมอเรียนหนัก
วายวอดแบบวัวตายควายล้มฮิปโปเป็นลมจรเข้เป็นหมั้นนะ แต่ผมก็เสียวไส้นะเว้ยย ถ้าในอนาคตผมต้องไปรักษากับหมอที่ทำงานไปแค่วันๆเพราะโดนบังคับให้เป็นเนี้ย (เคยมีแฟนเป็นนศ.พ ถ้าไม่ถึกจริงอยู่ยากครับสายนี้...จะโดนตบไหมถ้าบอกๆว่า-ที่สอบๆไปเนี้ยจิ้บๆมาก ถ้าเทียบกับสิ่งที่จะเรียนในอนาคตถ้าติดหมอ - -)
ต่อด้านล่าง ทำไมเดียวนี้เด็กดีเขียนอะไรยาวๆไม่ได้แล้วนะ - -
โอเคต่อ .....กลับมาฝั่งก่อน เรากลับมาซีเรียสกันอีกนิดดดด ฮาาา (เรามีพลังในการพายเรือสูง กรุณาเรียกเรากลับฝั่งเป็นระยะๆ ถถถถถถ)
ที่นี้มาด้านตัวเด็กเองบ้าง
เห้ยยยย ขอหยาบนิดๆนะครับ
พวก-ครับ ถามก่อน นี้ชีวิตใคร ?
ชีวิตเรา ถูกไหม ?
ไม่ได้สอนให้ต่อต้าน แต่สอนให้คิดให้เป็น หัดรู้จักพูด คิด พิจารณา แล้วกล้าที่จะยืนยันในสิ่งที่ตัวเองเลือกหน่อยครับ !!!
มันไม่มีใครรู้จักตัวเราดีเท่าตัวเราเองหรอกนะ
ถ้ามันเป็นสิ่งที่คุณรักมันจริงๆ คุณอยากอยู่กับมันจริงๆ
คุณต้องกล้าที่จะลุกขึ้นมาครับ
ทำให้พ่อแม่คุณเห็น ว่าสิ่งที่คุณเลือกก็ไม่ใช่เส้นทางที่เลวร้าย หาข้อมูลมาแล้วเอามาพูดดีๆ เอาให้เขารู้ เขาเห็น ว่าเรารู้จริง รู้แจ้ง เราวางแผนเป็น เราลิขิตอนาคตตัวเองได้ด้วยมือของเรา อย่าลืมว่าคนที่ต้องรับผิดชอบผลของการกระทำที่จะเกิดขึ้นในชีวิตของคุณก็คือตัวคุณเอง พ่อแม่ไม่ได้อยู่กับคุณตลอดไป คนที่พึ่งพาได้มากที่สุดก็มีแค่ตัวเองเท่านั้น !!!
สุดท้าย ท้ายที่สุด อยากให้ทั้งสองฝ่ายเข้าใจกันให้มากขึ้นครับ
พ่อกับแม่ ...รักลูกได้ครับ แต่อย่ารักเกินรัก จนทำลายเขาแบบไม่รู้ตัว ต้นไม้แต่ล่ะต้นแต่ล่ะพันธ์ต้องการปุ๋ยและน้ำต่างกันครับ...
ลูกเองครับ ...รักพ่อแม่ให้มากๆ แต่อย่าลืมว่า 'ความสุข' ของตัวเองคืออะไร จงทำสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูกต้อง แน่วแน่และศรัทธาในสิ่งที่ตัวเองเลือกครับ ชีวิตเรา เราต้องก้าวด้วยตัวเอง เดินตามรอยเท้าคนอื่นไปไกลสุดก็แค่ตามหลังเจ้าของรอยเท้านั้น
จงสร้างรอยเท้าของตัวเองขึ้นมาครับ
ทำให้ทุกคนรู้ ว่าเส้นทางที่คุณเลือก มันก็ไม่ใช่เส้นทางที่พาไปสู่หายนะ บางที่เส้นทางมันก็ไม่ได้สวยหรูหรอก แต่แม่มแล้วไงอ่ะ
จะดีจะร้ายยังไงเราก็เลือกเองป่ะ?
วันนี้ก็มาบ่นแค่นี้ล่ะครับ ถ้าติดต่อนางได้เมื่อไหร่จะมารายงานความคืบหน้าให้ฟัง เราแค่พยายามหาข้อมูลคณะกับแนวทางอาชีพให้มันเท่านั้นแหละ ช่วยเท่าที่เราจะช่วยได้ ก็ได้แต่หวังว่าพ่อแม่มันจะเปิดใจรับฟังบ้าง....
เฮ้ออ ไปอ่านหนังสือแล้วครับ เจอกันใหม่สำหรับกระทู้หน้า(ถ้ามีเรื่องจะบ่นอีกนะ ถถถถถถถถถถถถถถถ)
[บ่นยาว] ฝากถึงพ่อแม่พี่น้องที่อยากให้ลูกหลานสอบหมอ!!!
เพื่อนเราจะสอบหมอครับ มันโดนที่บ้านบังคับ คือพี่ชายสอบไม่ติดเลยมาบังคับมันแทน ความถนัดมันได้ประมาณ 17% มั้งนะ(ตามที่นางบอก) คือออกตัวก่อนว่าผมไม่ได้รู้ระบบการรับตรงของพวกหมอมากนะครับ แต่เพื่อนมันก็สมัครเกือบทุกอย่างที่สมัครได้อ่ะ แต่ยังไม่ติดเลยสักที่ สมัครพยาบาลก็เฟล คือสภาพจิตใจเพื่อนเรามันท้ออ่ะ มันเครียดจนไม่อยากอ่านหนังสือต่อ นี้ก็พยายามติววิชาที่เราถนัดให้(คือมันจะชอบมาติวแลกกันกับเราเพราะเราอ่อนอิงค์ ฮ่าๆ)
เข้าใจอารมณ์ไหมว่าคนไม่ได้อยากเป็นหมอ แต่ต้องสอบต้องเรียนเพราะพ่อแม่อยากให้เรียน มันกดดัน มันท้อแท้นะ จนกระทั้งสอบเก้าวิชาเสร็จนั้นแหละก็หายไปแปป ก่อนมันจะโทร.มาร้องกับเราว่ามันทำสอบไม่ค่อยได้ มันเครียด แล้วก็ทะเลาะกับที่บ้านหนักมาก คือมันเหมือนระเบิดอ่ะ เก็บกดแล้วก็ตู้มมม มันพยายามบอกพ่อกับแม่ว่ามันไม่ไหวนะ มันอยากยอมแพ้แล้ว อยากทำอยากเรียนสิ่งที่มันรัก
มันพยายามแล้วครับ อ่านหนังสือหนักพอๆกัน แต่ลูกธนูที่ขาดแรงจูงใจมันก็ยากที่จะพุ่งไปถึงเป้าหมาย เราเองก็พยายามปลอบมันว่าอาจจะไม่ได้แย่ขนาดนั้นก็ได้คะแนนอาจจะออกมาโอเคกว่าที่คิด ก็ปลอบกันไป
ประมาณ 5 ทุ่มกว่าๆมันก็โทร.มาหาเรา บอกเราว่ามันอยู่ใต้หอเราแล้ว (ผมเป็นเด็กหอครับ เช่าหอใกล้รร.อยู่) คือเข้าใจฟีลมะว่ามันร้องแบบวัวตายความล้ม เหมือนสามีนางหนีไปงั้นแหละ นี้ก็ปลอบใจจนนางสงบลงได้ นางก็บอกว่ายังไม่อยากกลับบ้าน ไล่ยังไงก็ไม่กลับ สุดท้ายก็ปล่อยให้นางหลับนั้นแหละแล้วเราลงไปนอนร้านเกมแทนพร้อมหาของแถมให้มันนิดหน่อย (ผมเป็นเกย์นะ แต่แบบ แค่มันเข้าหอผมก็ดูไม่ดีแล้วใช่ไหมล่ะ? เพราะงั้นก็เซฟๆให้มันหน่อยอะไรแบบนี้) ผมก็นอนไป ประมาณตีห้าพระเดินบิณฑบาตรก็ลุกไปใส่บาตรแปปแล้วก็ขึ้นห้องไปปลุก ยัดมันลงแท็กซี่แล้วส่งตีกลับบ้าน ผมไม่ได้อยากไล่เพื่อนนะ แต่ไม่อยากให้มันหนีปัญหา
ตอนนี้ยังติดต่อไม่ได้ครับ แต่มันยังไม่ใช่mainหลักของเรื่องครับ ผมสอนมันไปเยอะเมื่อคืน นี้รอฟังข่าว///อย่าเพิ่งอยากตบผมนะ หนูกลัวววว -____-
ผมแค่อยากจะบอกพ่อแม่พี่น้องผู้ปกครองทุกคนว่า
"อย่าบังคับให้ใครทำตามความฝัน'ของคุณ'อีกเลยครับ"
เรารู้นะ พ่อแม่ทุกคนอยากให้ลูกได้ดี
แต่ก่อนจะหยิบยื่นอะไรให้ ถามเขาก่อนไหมครับ?
ลูก...ยังไงก็คนครับ เขามีเลือดเนื้อ มีความรู้สึกเหมือนคุณนะครับ
หรือคุณลืมไปแล้วว่าคุณไม่ได้อยู่กับเขาไปตลอดชีวิต
คุณจะให้เขาทนอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบไปตลอดชีวิตเลยเหรอครับ? ยิ่งหมอหรืออาชีพทางการแพทย์ที่หนักหนาและมีปัญหาภายในระบบกันเยอะแยะขนาดนี้ คุณว่าเขาจะทนไปได้ตลอดจริงๆเหรอครับ
อาชีพที่ใช่มันก็เหมือนกับคนรัก
ไม่ใช่ทนๆอยู่กันไปแล้วมันจะรักกันได้นะครับเห้ยยย
จริงอยู่ว่ามันไม่มีใครเพอร์เฟคและไม่มีอาชีพอะไรที่มันจะไม่เหนื่อยไม่หนักหรอกครับ
แต่ถ้าจะเหนื่อย จะหนัก จะทุกข์ จะสุข
ก็ขอให้เขาได้อยู่กับคนที่เขารักหรืออาชีพที่เขาอยากจะทำหรอกครับ
ไม่ใช่ใครก็ได้/ไม่ใช่อาชีพอะไรก็ได้ !!!
นี้ยังไม่พูดถึงว่าหมอเรียนหนัก
ต่อด้านล่าง ทำไมเดียวนี้เด็กดีเขียนอะไรยาวๆไม่ได้แล้วนะ - -
โอเคต่อ .....กลับมาฝั่งก่อน เรากลับมาซีเรียสกันอีกนิดดดด ฮาาา (เรามีพลังในการพายเรือสูง กรุณาเรียกเรากลับฝั่งเป็นระยะๆ ถถถถถถ)
ที่นี้มาด้านตัวเด็กเองบ้าง
เห้ยยยย ขอหยาบนิดๆนะครับ
พวก-ครับ ถามก่อน นี้ชีวิตใคร ?
ชีวิตเรา ถูกไหม ?
ไม่ได้สอนให้ต่อต้าน แต่สอนให้คิดให้เป็น หัดรู้จักพูด คิด พิจารณา แล้วกล้าที่จะยืนยันในสิ่งที่ตัวเองเลือกหน่อยครับ !!!
มันไม่มีใครรู้จักตัวเราดีเท่าตัวเราเองหรอกนะ
ถ้ามันเป็นสิ่งที่คุณรักมันจริงๆ คุณอยากอยู่กับมันจริงๆ
คุณต้องกล้าที่จะลุกขึ้นมาครับ
ทำให้พ่อแม่คุณเห็น ว่าสิ่งที่คุณเลือกก็ไม่ใช่เส้นทางที่เลวร้าย หาข้อมูลมาแล้วเอามาพูดดีๆ เอาให้เขารู้ เขาเห็น ว่าเรารู้จริง รู้แจ้ง เราวางแผนเป็น เราลิขิตอนาคตตัวเองได้ด้วยมือของเรา อย่าลืมว่าคนที่ต้องรับผิดชอบผลของการกระทำที่จะเกิดขึ้นในชีวิตของคุณก็คือตัวคุณเอง พ่อแม่ไม่ได้อยู่กับคุณตลอดไป คนที่พึ่งพาได้มากที่สุดก็มีแค่ตัวเองเท่านั้น !!!
สุดท้าย ท้ายที่สุด อยากให้ทั้งสองฝ่ายเข้าใจกันให้มากขึ้นครับ
พ่อกับแม่ ...รักลูกได้ครับ แต่อย่ารักเกินรัก จนทำลายเขาแบบไม่รู้ตัว ต้นไม้แต่ล่ะต้นแต่ล่ะพันธ์ต้องการปุ๋ยและน้ำต่างกันครับ...
ลูกเองครับ ...รักพ่อแม่ให้มากๆ แต่อย่าลืมว่า 'ความสุข' ของตัวเองคืออะไร จงทำสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูกต้อง แน่วแน่และศรัทธาในสิ่งที่ตัวเองเลือกครับ ชีวิตเรา เราต้องก้าวด้วยตัวเอง เดินตามรอยเท้าคนอื่นไปไกลสุดก็แค่ตามหลังเจ้าของรอยเท้านั้น
จงสร้างรอยเท้าของตัวเองขึ้นมาครับ
ทำให้ทุกคนรู้ ว่าเส้นทางที่คุณเลือก มันก็ไม่ใช่เส้นทางที่พาไปสู่หายนะ บางที่เส้นทางมันก็ไม่ได้สวยหรูหรอก แต่แม่มแล้วไงอ่ะ
จะดีจะร้ายยังไงเราก็เลือกเองป่ะ?
วันนี้ก็มาบ่นแค่นี้ล่ะครับ ถ้าติดต่อนางได้เมื่อไหร่จะมารายงานความคืบหน้าให้ฟัง เราแค่พยายามหาข้อมูลคณะกับแนวทางอาชีพให้มันเท่านั้นแหละ ช่วยเท่าที่เราจะช่วยได้ ก็ได้แต่หวังว่าพ่อแม่มันจะเปิดใจรับฟังบ้าง....
เฮ้ออ ไปอ่านหนังสือแล้วครับ เจอกันใหม่สำหรับกระทู้หน้า(ถ้ามีเรื่องจะบ่นอีกนะ ถถถถถถถถถถถถถถถ)