โดนให้อยู่เวรที่ทำงานทั้งปีใหม่ ที่จริงแล้วทำงานแทนอีกท่านนึงที่ลาราชการ มาจะสี่เดือนเต็ม แปลว่าทำสองหน้าที่ งานเราและงานเขา เราเหนื่อยมาก มากจริงๆ เราเป็นสายงานหลัก แม้จะเป็นพนักงานราชการ ทำงานเต็มที่ หน้าที่ทุกอย่างเรารับผิดชอบได้ดี (อาจจะต่างกับบางกรมที่ภาระงานน้อยกว่าข้าราชการ)
มาทำงานที่นี่ใช้แรงใจอย่างสูง ครอบครัวไม่อยากให้มา ไกลขนาดเดินทางกลับบ้านโดยทัวร์ ใช้เวลาถึง 18 ชั่วโมงเต็ม เคยนั่ง 20 ชั่วโมงก็เคย เป็นพันกิโล มาด้วยอุดมการณ์ มาด้วยใจ เพราะไม่มีใครเลือกที่นี่ วันนี้พูดคุยกับคนจัดเวร เราไม่ไหวจริงๆ ยอมรับว่าทำตัวไม่น่ารัก แต่เขายืนยันว่าแก้ไขไม่ได้
ลูกน้องเขาอีกคนยังต้องอยู่ น้องอย่าดราม่า อย่ามีปัญหา เราไม่รู้ว่าเทียบกันได้หรือไม่ เค้าอยู่จังหวัดใกล้ๆ เค้ากลับเมื่อไรก็ได้ เค้าบอกการจัดเวรนี้ไม่ได้ bias แต่มันตกชื่อเราจริงๆ (เวลาเล่นหวยไม่เคยแม่นอย่างนี้เลยนะ คุณแน่ใจนะว่าโปร่งใสและยุติธรรม) เรารู้สึกต้อยต่ำ ไม่เคยรู้สึกว่าเป็นขี้ข้าจนถึงวันนี้ เราเถียงไม่ได้ พูดดีๆ ก็ไม่ได้ พูดไม่ดีก็ไม่ได้ เราแก้ไขไม่ได้ เราทำอะไรเพื่อตัวเราเองไม่ได้เลย ต้องทำงานแทนข้าราชการ ต้องทำทุกอย่าง อยู่ปีใหม่ก็ต้องอยู่
ในขณะที่ทำงานอยู่ มีแต่คนเรียกตัว ทั้งหมด 4 ที่ เราไม่ไป เราอยู่ที่นี่เพราะรักที่จะแก้ไขปัญหา เราจะได้บรรจุในอีกไม่กี่ปี แต่วันนี้เราหมดศรัทธากับอาชีพ เราไม่เคยเรียกร้องตำแหน่งหรืออยากได้อยากมี พ่อแม่เรารับราชการอยู่แล้วเราไม่เดือดร้อน เราอดทนให้คนแก่ๆ ออกไป เราเชื่อว่าระบบมันจะเปลี่ยนแปลงได้ เราตระหนักรู้ว่ามันคืองาน แต่เราเสียใจมากจริงๆ เราไม่ได้ไปรับปริญญาเพราะลางานไม่ได้ช่วง 6 เดือนแรก อย่างน้อยความรู้ก็อยู่ที่เรา แต่ยิ่งอดทน ก็ยิ่งไม่ได้อะไร
งานตัวเองก็ทำ งานคนอื่นก็ต้องทำ (พนักงานราชการ)
มาทำงานที่นี่ใช้แรงใจอย่างสูง ครอบครัวไม่อยากให้มา ไกลขนาดเดินทางกลับบ้านโดยทัวร์ ใช้เวลาถึง 18 ชั่วโมงเต็ม เคยนั่ง 20 ชั่วโมงก็เคย เป็นพันกิโล มาด้วยอุดมการณ์ มาด้วยใจ เพราะไม่มีใครเลือกที่นี่ วันนี้พูดคุยกับคนจัดเวร เราไม่ไหวจริงๆ ยอมรับว่าทำตัวไม่น่ารัก แต่เขายืนยันว่าแก้ไขไม่ได้
ลูกน้องเขาอีกคนยังต้องอยู่ น้องอย่าดราม่า อย่ามีปัญหา เราไม่รู้ว่าเทียบกันได้หรือไม่ เค้าอยู่จังหวัดใกล้ๆ เค้ากลับเมื่อไรก็ได้ เค้าบอกการจัดเวรนี้ไม่ได้ bias แต่มันตกชื่อเราจริงๆ (เวลาเล่นหวยไม่เคยแม่นอย่างนี้เลยนะ คุณแน่ใจนะว่าโปร่งใสและยุติธรรม) เรารู้สึกต้อยต่ำ ไม่เคยรู้สึกว่าเป็นขี้ข้าจนถึงวันนี้ เราเถียงไม่ได้ พูดดีๆ ก็ไม่ได้ พูดไม่ดีก็ไม่ได้ เราแก้ไขไม่ได้ เราทำอะไรเพื่อตัวเราเองไม่ได้เลย ต้องทำงานแทนข้าราชการ ต้องทำทุกอย่าง อยู่ปีใหม่ก็ต้องอยู่
ในขณะที่ทำงานอยู่ มีแต่คนเรียกตัว ทั้งหมด 4 ที่ เราไม่ไป เราอยู่ที่นี่เพราะรักที่จะแก้ไขปัญหา เราจะได้บรรจุในอีกไม่กี่ปี แต่วันนี้เราหมดศรัทธากับอาชีพ เราไม่เคยเรียกร้องตำแหน่งหรืออยากได้อยากมี พ่อแม่เรารับราชการอยู่แล้วเราไม่เดือดร้อน เราอดทนให้คนแก่ๆ ออกไป เราเชื่อว่าระบบมันจะเปลี่ยนแปลงได้ เราตระหนักรู้ว่ามันคืองาน แต่เราเสียใจมากจริงๆ เราไม่ได้ไปรับปริญญาเพราะลางานไม่ได้ช่วง 6 เดือนแรก อย่างน้อยความรู้ก็อยู่ที่เรา แต่ยิ่งอดทน ก็ยิ่งไม่ได้อะไร