เข้าเรื่องเลยละกันเนอะ.. TT
เราโสดมาประมาณ 8 เดือนละ หลังจากที่โสด เราไม่ยอมเปิดใจให้ใครเลยค่ะ ไม่ยอมคุยกับใคร จนเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา เราได้มีโอกาสไปทำงานที่ ต่างจังหวัดค่ะ แต่ไปทำงานระยะเวลาสั้นๆ นะคะ แค่ 3 วันเอง เราได้เจอกับ ผช.คนนึงค่ะ รู้สึกถูกชะตากับเขามาก ถึงมากที่สุด รู้สึกเลยว่าเขาตรงสเป็คเราแท่บทุกอย่าง ทีแรกที่เราคุยกันเขาๆบอกว่าเขาถูกชะตากับเราค่ะ ถ้าเราอยู่ที่ จ.เดียวกันกับเขาๆคงจีบเราแล้ว แต่ที่เขาไม่กล้าที่จะจีบตอนนั้นคือ เพราะระยะทางค่ะ เขาเรียนที่นั่นค่ะ และภูมิลำเนาเขาก็อยู่ที่นั่น ส่วนเราเรียนด้วยทำงานด้วยที่กรุงเทพฯ ตอนนั้นทั้งเราและเขาก็ลังเลนะ เพราะอยู่ไกลกันซะขนาดนี้ แต่สุดท้ายแล้ว เราก็คิดว่าอยากลองดูเหมือนกัน เพราะเราก็ไม่รู้ว่า เราจะเจอคนที่เราถูกชะตา และคนที่ตรงสเป็คเราขนาดนี้อีกเมื่อไหร่ เราก็เลยคุยกับเขาว่างั้นลองดู ตอนนี้เราก็คุยกันมาอาทิตย์นึงละค่ะ เรารู้สึกดีกับเขามาก รู้สึกดีมากจริงๆ ถึงเราจะรู้สึกดีกับเขามาก แต่.. มันก็ไม่ทำให้เราหยุดคิดมาก เรื่องระยะทางได้เลย โอกาสที่เราจะเจอกันมันน้อยมากค่ะ ไม่รู้กี่เดือนจะเจอกันทีนึง สำหรับเราๆ คิดว่าเราหนักแน่นพอที่จะทนกับความเหงา แต่กับเขาเราไม่รู้ว่าเขาจะทนได้เหมือนเราหรือเปล่าค่ะ อ่อ เราลืมบอกลักษณะเขาค่ะ เขาเป็นคนที่โดดเด่นค่ะ มีคนชอบเยอะ เป็นนักฟุตบอลมหาลัย นักดนตรีมหาลัยด้วย ทุกอย่างเพอร์เฟ็คมาก หน้าตาดี สูง แถมขับไบค์ หื้มมมม สาวๆ นี่ไม่ต้องพูดถึงค่ะ คนชอบเยอะ แต่เขาก็บอกกับเราเสมอว่า เขาเลือกนะ และเขาก็เลือกที่จะคุยกับเราค่ะ ส่วนเราก็ ผญ.ธรรมดาคนนึงค่ะ แค่น่ารัก หุ่นโอเค นิสัยใจคอคงโอเคกับเขามั้งคะ ประมาณนี้นะคะ
ยังไง ก็รบกวนเพื่อนๆ ที่มีประสบกาณ์ด้านระยะทางเข้ามาแชร์กันหน่อยนะคะ ^^
เพราะ.. "ระยะทาง" หรือ "ใจที่ไม่เข้มแข็งพอ"
เราโสดมาประมาณ 8 เดือนละ หลังจากที่โสด เราไม่ยอมเปิดใจให้ใครเลยค่ะ ไม่ยอมคุยกับใคร จนเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา เราได้มีโอกาสไปทำงานที่ ต่างจังหวัดค่ะ แต่ไปทำงานระยะเวลาสั้นๆ นะคะ แค่ 3 วันเอง เราได้เจอกับ ผช.คนนึงค่ะ รู้สึกถูกชะตากับเขามาก ถึงมากที่สุด รู้สึกเลยว่าเขาตรงสเป็คเราแท่บทุกอย่าง ทีแรกที่เราคุยกันเขาๆบอกว่าเขาถูกชะตากับเราค่ะ ถ้าเราอยู่ที่ จ.เดียวกันกับเขาๆคงจีบเราแล้ว แต่ที่เขาไม่กล้าที่จะจีบตอนนั้นคือ เพราะระยะทางค่ะ เขาเรียนที่นั่นค่ะ และภูมิลำเนาเขาก็อยู่ที่นั่น ส่วนเราเรียนด้วยทำงานด้วยที่กรุงเทพฯ ตอนนั้นทั้งเราและเขาก็ลังเลนะ เพราะอยู่ไกลกันซะขนาดนี้ แต่สุดท้ายแล้ว เราก็คิดว่าอยากลองดูเหมือนกัน เพราะเราก็ไม่รู้ว่า เราจะเจอคนที่เราถูกชะตา และคนที่ตรงสเป็คเราขนาดนี้อีกเมื่อไหร่ เราก็เลยคุยกับเขาว่างั้นลองดู ตอนนี้เราก็คุยกันมาอาทิตย์นึงละค่ะ เรารู้สึกดีกับเขามาก รู้สึกดีมากจริงๆ ถึงเราจะรู้สึกดีกับเขามาก แต่.. มันก็ไม่ทำให้เราหยุดคิดมาก เรื่องระยะทางได้เลย โอกาสที่เราจะเจอกันมันน้อยมากค่ะ ไม่รู้กี่เดือนจะเจอกันทีนึง สำหรับเราๆ คิดว่าเราหนักแน่นพอที่จะทนกับความเหงา แต่กับเขาเราไม่รู้ว่าเขาจะทนได้เหมือนเราหรือเปล่าค่ะ อ่อ เราลืมบอกลักษณะเขาค่ะ เขาเป็นคนที่โดดเด่นค่ะ มีคนชอบเยอะ เป็นนักฟุตบอลมหาลัย นักดนตรีมหาลัยด้วย ทุกอย่างเพอร์เฟ็คมาก หน้าตาดี สูง แถมขับไบค์ หื้มมมม สาวๆ นี่ไม่ต้องพูดถึงค่ะ คนชอบเยอะ แต่เขาก็บอกกับเราเสมอว่า เขาเลือกนะ และเขาก็เลือกที่จะคุยกับเราค่ะ ส่วนเราก็ ผญ.ธรรมดาคนนึงค่ะ แค่น่ารัก หุ่นโอเค นิสัยใจคอคงโอเคกับเขามั้งคะ ประมาณนี้นะคะ
ยังไง ก็รบกวนเพื่อนๆ ที่มีประสบกาณ์ด้านระยะทางเข้ามาแชร์กันหน่อยนะคะ ^^