สวัสดีคะ เรามีเรื่องในชีวิตที่อยากจะแชร์ให้เพื่อนๆฟังคะ เป็นเรื่องราวในชีวิตที่คิดมานาน แต่แล้วก็ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง
ขอยืมพื้นที่บอร์ดแห่งนี้ หาเพื่อนคุยหน่อยนะคะ
.
ย้อนกลับไปเมื่อสามปีที่แล้ว เราเคยทำงานอยู่ที่นึง ได้มีโอกาสเจอผช. คนนึงในที่ทำงาน
เค้าอายุเท่ากับเรา เรียนวิศวกรรมมหาลัยนึง ผิวคล้ำ และใส่แว่นหนามากๆ
แรกเจอ แน่นอน เราต้องสอนงานเค้า
เราจึงมีโอกาสพูดคุยและอยู่ด้วยกัน จนรู้จักกันมากขึ้น สมมุตชื่อ มาค นะคะ เราจึงได้รู้ว่า มาคไม่เคยมีแฟนมาก่อนเคยแต่แอบชอบคนอื่น แต่ก็ไม่เคยจีบใครติด เราก็รู้สึกแปลกใจดี
เพราะหายากเหมือนกัน ยิ่งในวัยเข้ามหาลัยที่ใกล้จะจบ
เราสนิทกันเร็วมากวันเวลาผ่านไปสองปี จนกลายเป็นเค้าจะชอบแกล้งเรา ล้อเรา ดึงผม แกล้งขังเราในห้อง แม้ปากของเค้าจะหมา แต่เราเริ่มชอบเค้ามากขึ้นทุกทีๆ เพราะมาคเป็นคนดีมาก พึ่งพาได้ ช่วยเหลือเราเวลาทุกข์เสมอ เป็นเพื่อนคุย กิน นินทาเจ้านายด้วยกัน และอื่นๆอีกมากมาย สนิทจนรู้จักคุณพ่อคุณแม่ของกันและกันเลยคะ
แต่เราไม่บอกชอบเค้าหรอกคะ ไม่อยากให้เพื่อนคนนี้ต้องลำบากใจ เพราะว่าเค้าชอบล้อเราตลอด ว่าเราขาใหญ่ แต่งหน้าจัดบ้าง อ้วนบ้าง และจะบอกตลอด
ว่า เราไม่ใช่สเป๊กเค้าเลย
ใครจะกล้าบอกละเนาะ
แต่แล้ววันนึง เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ เค้าแอบชอบคนนึงทำงานด้วยกัน เป็นผญ แนวเดียวกันกับเค้า ขี่เวสป้า เพลง เสื้อผ้า แนวเดียวกัน หน้าใสๆ และเค้าคนนั้น เพิ่งจะเลิกกับแฟน
ทุกๆวัน เราต้องทนเจ็บ ที่เห็นเค้าเพ้อ เวลาผญ คนนี้เดินผ่าน เค้าเดินหน้าจีบเต็มประตู พาผญ คนนี้ไปดูหนัง ทานข้าว เค้ายังปรึกษาเราตลอดว่าจะจีบยังไง กินข้าวไหน คุยยังไง ตามประสาคนที่ไม่เคยมีแฟน แต่ผญ คนนี้ก็ไม่ชอบมาคนะคะ มันก็เฮิตๆ อยู่ เราไม่รู้จะว่าไง
พอหลังจากนี้ เรากับมาคก็ห่างกันไปเลยคะ คุยกันแค่เรื่องงาน เค้าคงเครียดเรื่องคนนั้น
มันก็ชัดเจนแล้วคะ ว่าเราต้องตัดใจดีกว่า อยู่ไปก็เจ็บปวด ไม่อยากเห็นคนที่เรารักเศร้าขนาดนี้
ด้วยความที่เราฝึกงานเสร็จแล้ว เลยไม่ตัดสินใจที่จะอยู่ทำงานที่เดิม ประกอบกับอกหักด้วย เราลาออกเลยคะ !
หลังจากที่ลาออกได้สองสามวัน มาคทักแชทเรามาคะ "ขอยืมสายชาร์ตแบต" - -
เราก็ลงเอาไปให้ที่ล่างหอพักเรา เป็นอย่างนี้อยู่สามสี่วัน เราก็คุยแชทกันมากขึ้นเรื่อยๆๆๆ ตีสองตีสามทุกวัน ด่ากัน กวนตีนกันบ้างตามประสาเพื่อนที่คิดถึงกันมานาน
จนวันนี้ ของปีที่แล้ว เรายอมเป็นผญ ที่จีบ ผช ก่อน เราก็บอกออกไป
"รำคาญหวะ
คุยขนาดนี้ ยังไม่ร็ว่ากูจีบอิก"
เค้าก็หัวเราะแล้วบอกว่า "เออ ก็
จีบเหมือนกัน"
เราดีใจ เหมือนฝันไป ที่ผช ที่เราไม่เคยคิดหวัง คนนี้ คนที่เป็นทุกอย่างตลอดเวลาของเรา เค้าจะตอบรับรักของเรา ^^
โลกทุกวันนับจากนี้ สีชมพูที่สุดในโลกเลยยยย
และเราก็นัดเจอกันในฐานะใหม่ เค้ามาช่วยเราทำงานเหมือนเคย ที่หอพักของเรา
เราโง่เองคะ ที่คิดว่า ร่างกายของเราจะเอาผช บื้อๆ ซื่อๆ คนนี้อยู่ เอาวะ ยังไงก็คนแรกของกันและกัน
หลังจากวันนั้น ทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี พูดเพราะกันมากขึ้น ซื้อของให้กัน เซอไพร้ส์บ่อยมาก และง้อกันทุกครั้ง
มีประสบการณ์และกิจกรรมที่ดี พ่อแม่ของมาคก็รักเรา ดีกับเรามาก
ผ่านไปได้สามสี่เดือน จากผช ที่ติ๋มๆ ขี้อาย กลายเป็นโมโหร้าย อารมณ์ร้อน เราทำอะไรนิดหน่อยไม่ถูกใจก็ตะคอก เราใจสั่นตัวสั่น ร้องไห้ด้วยความกลัว
และเสียใจ . แต่ทุกครั้งเค้าก็จะกลับมาขอโทษเราๆๆ ตลอด ง้อเรา และเอาใจเรามากๆ
แต่ ! มันก็ไม่ได้ดีคะ หลังจากนั้น เค้าก็จะเป็นแบบนี้เรื่อยๆ ด่าเราเสียๆ หายๆ อีหมา
เราก็จะร้องไห้ แต่เค้าก็จะขอโทษ
เป็นแบบนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า
จนมันมาถึงจุดพีค ที่ทำให้เราไม่เคยลืมและเจ็บทุกครั้งที่นึกถึง
ตอนนั้นก็เถียงกันเหมือนเคยๆคะ เราก็เถียงนะ เค้าตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว กระชากผมเรา เอานิ้วกดที่หัว แล้วบอกทำนองว่า จำใส่สมองไว้ด้วยนะ ทำนองนี้
กระชากลากถู เราขัดขืนด้วย เค้าก็ผลัก บีบแขนเรา จะช้ำเลยคะ แต่ก็ตามเคย เราร้องไห้ แล้วบอกเลิก เราเก็บเสื้อผ้า แต่เค้าก็มารั้ง บอกขอโอกาสได้มั้ย
ตอนนั้นเค้าคงดื่มมานิดหน่อยคะ แล้วเราขัดใจอะไรเค้านิดนึง เรื่องเล็กมากๆ
หลังจากนั้นเราก็โกรธหลายวัน แต่ก็กลับไปใจอ่อนให้เค้าตามเคยคะ
แต่หลังจากดีกันแล้ว ก็ใช่ว่าทุกอย่างจะดีขึ้นนะคะ ก็ดีแปปเดียว ก็เถียงๆๆๆๆๆ ทะเลาะกันอีก แล้วก็หายอีก เป็นสิบๆๆครั้ง
จนมาถึงอีกวันนึง ที่เราแน่วแน่มาก ว่าเลิก ชั้นต้องเลิกกับไอ่คนนี้ให้ได้!
ความรักหรือความเหงา หรือเป็นเราที่ผิด
ขอยืมพื้นที่บอร์ดแห่งนี้ หาเพื่อนคุยหน่อยนะคะ
.
ย้อนกลับไปเมื่อสามปีที่แล้ว เราเคยทำงานอยู่ที่นึง ได้มีโอกาสเจอผช. คนนึงในที่ทำงาน
เค้าอายุเท่ากับเรา เรียนวิศวกรรมมหาลัยนึง ผิวคล้ำ และใส่แว่นหนามากๆ
แรกเจอ แน่นอน เราต้องสอนงานเค้า
เราจึงมีโอกาสพูดคุยและอยู่ด้วยกัน จนรู้จักกันมากขึ้น สมมุตชื่อ มาค นะคะ เราจึงได้รู้ว่า มาคไม่เคยมีแฟนมาก่อนเคยแต่แอบชอบคนอื่น แต่ก็ไม่เคยจีบใครติด เราก็รู้สึกแปลกใจดี
เพราะหายากเหมือนกัน ยิ่งในวัยเข้ามหาลัยที่ใกล้จะจบ
เราสนิทกันเร็วมากวันเวลาผ่านไปสองปี จนกลายเป็นเค้าจะชอบแกล้งเรา ล้อเรา ดึงผม แกล้งขังเราในห้อง แม้ปากของเค้าจะหมา แต่เราเริ่มชอบเค้ามากขึ้นทุกทีๆ เพราะมาคเป็นคนดีมาก พึ่งพาได้ ช่วยเหลือเราเวลาทุกข์เสมอ เป็นเพื่อนคุย กิน นินทาเจ้านายด้วยกัน และอื่นๆอีกมากมาย สนิทจนรู้จักคุณพ่อคุณแม่ของกันและกันเลยคะ
แต่เราไม่บอกชอบเค้าหรอกคะ ไม่อยากให้เพื่อนคนนี้ต้องลำบากใจ เพราะว่าเค้าชอบล้อเราตลอด ว่าเราขาใหญ่ แต่งหน้าจัดบ้าง อ้วนบ้าง และจะบอกตลอด
ว่า เราไม่ใช่สเป๊กเค้าเลย
แต่แล้ววันนึง เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ เค้าแอบชอบคนนึงทำงานด้วยกัน เป็นผญ แนวเดียวกันกับเค้า ขี่เวสป้า เพลง เสื้อผ้า แนวเดียวกัน หน้าใสๆ และเค้าคนนั้น เพิ่งจะเลิกกับแฟน
ทุกๆวัน เราต้องทนเจ็บ ที่เห็นเค้าเพ้อ เวลาผญ คนนี้เดินผ่าน เค้าเดินหน้าจีบเต็มประตู พาผญ คนนี้ไปดูหนัง ทานข้าว เค้ายังปรึกษาเราตลอดว่าจะจีบยังไง กินข้าวไหน คุยยังไง ตามประสาคนที่ไม่เคยมีแฟน แต่ผญ คนนี้ก็ไม่ชอบมาคนะคะ มันก็เฮิตๆ อยู่ เราไม่รู้จะว่าไง
พอหลังจากนี้ เรากับมาคก็ห่างกันไปเลยคะ คุยกันแค่เรื่องงาน เค้าคงเครียดเรื่องคนนั้น
มันก็ชัดเจนแล้วคะ ว่าเราต้องตัดใจดีกว่า อยู่ไปก็เจ็บปวด ไม่อยากเห็นคนที่เรารักเศร้าขนาดนี้
ด้วยความที่เราฝึกงานเสร็จแล้ว เลยไม่ตัดสินใจที่จะอยู่ทำงานที่เดิม ประกอบกับอกหักด้วย เราลาออกเลยคะ !
หลังจากที่ลาออกได้สองสามวัน มาคทักแชทเรามาคะ "ขอยืมสายชาร์ตแบต" - -
เราก็ลงเอาไปให้ที่ล่างหอพักเรา เป็นอย่างนี้อยู่สามสี่วัน เราก็คุยแชทกันมากขึ้นเรื่อยๆๆๆ ตีสองตีสามทุกวัน ด่ากัน กวนตีนกันบ้างตามประสาเพื่อนที่คิดถึงกันมานาน
จนวันนี้ ของปีที่แล้ว เรายอมเป็นผญ ที่จีบ ผช ก่อน เราก็บอกออกไป
"รำคาญหวะ
เค้าก็หัวเราะแล้วบอกว่า "เออ ก็
เราดีใจ เหมือนฝันไป ที่ผช ที่เราไม่เคยคิดหวัง คนนี้ คนที่เป็นทุกอย่างตลอดเวลาของเรา เค้าจะตอบรับรักของเรา ^^
โลกทุกวันนับจากนี้ สีชมพูที่สุดในโลกเลยยยย
และเราก็นัดเจอกันในฐานะใหม่ เค้ามาช่วยเราทำงานเหมือนเคย ที่หอพักของเรา
เราโง่เองคะ ที่คิดว่า ร่างกายของเราจะเอาผช บื้อๆ ซื่อๆ คนนี้อยู่ เอาวะ ยังไงก็คนแรกของกันและกัน
หลังจากวันนั้น ทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี พูดเพราะกันมากขึ้น ซื้อของให้กัน เซอไพร้ส์บ่อยมาก และง้อกันทุกครั้ง
มีประสบการณ์และกิจกรรมที่ดี พ่อแม่ของมาคก็รักเรา ดีกับเรามาก
ผ่านไปได้สามสี่เดือน จากผช ที่ติ๋มๆ ขี้อาย กลายเป็นโมโหร้าย อารมณ์ร้อน เราทำอะไรนิดหน่อยไม่ถูกใจก็ตะคอก เราใจสั่นตัวสั่น ร้องไห้ด้วยความกลัว
และเสียใจ . แต่ทุกครั้งเค้าก็จะกลับมาขอโทษเราๆๆ ตลอด ง้อเรา และเอาใจเรามากๆ
แต่ ! มันก็ไม่ได้ดีคะ หลังจากนั้น เค้าก็จะเป็นแบบนี้เรื่อยๆ ด่าเราเสียๆ หายๆ อีหมา
เป็นแบบนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า
จนมันมาถึงจุดพีค ที่ทำให้เราไม่เคยลืมและเจ็บทุกครั้งที่นึกถึง
ตอนนั้นก็เถียงกันเหมือนเคยๆคะ เราก็เถียงนะ เค้าตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว กระชากผมเรา เอานิ้วกดที่หัว แล้วบอกทำนองว่า จำใส่สมองไว้ด้วยนะ ทำนองนี้
กระชากลากถู เราขัดขืนด้วย เค้าก็ผลัก บีบแขนเรา จะช้ำเลยคะ แต่ก็ตามเคย เราร้องไห้ แล้วบอกเลิก เราเก็บเสื้อผ้า แต่เค้าก็มารั้ง บอกขอโอกาสได้มั้ย
ตอนนั้นเค้าคงดื่มมานิดหน่อยคะ แล้วเราขัดใจอะไรเค้านิดนึง เรื่องเล็กมากๆ
หลังจากนั้นเราก็โกรธหลายวัน แต่ก็กลับไปใจอ่อนให้เค้าตามเคยคะ
แต่หลังจากดีกันแล้ว ก็ใช่ว่าทุกอย่างจะดีขึ้นนะคะ ก็ดีแปปเดียว ก็เถียงๆๆๆๆๆ ทะเลาะกันอีก แล้วก็หายอีก เป็นสิบๆๆครั้ง
จนมาถึงอีกวันนึง ที่เราแน่วแน่มาก ว่าเลิก ชั้นต้องเลิกกับไอ่คนนี้ให้ได้!