สวัสดีค่ะเพื่อนๆทุกคน วันนี้เป็นหยุดอีกหนึ่งวัน เพื่อนหลายๆคนคงจะพักผ่อนหรือออกเที่ยวตามสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ วันนี้พัดชาเลือกที่จะเก็บทำความสะอาดตู้เก็บของเก่าๆใบนึง ตู้เก็บของใบนี้ พัดชาขอเรียกว่า "ถังขยะแห่งความทรงจำ" เหตุที่พัดชาเรียก อีตู้เก็บของใบนี้ว่า ถังขยะ อาจจะเป็นเพราะว่า สิ่งของต่างๆที่อยู่ในตู้ใบนี้ ไม่ว่าจะเป็นรูปถ่าย ของขวัญ การ์ดต่างๆ ทั้งสมัยเรียนมัธยมและมหาลัย ซึ่งตอนนั้น อีของพวกนี้คือ พัดชาว่าแบบ เอิ่มไร้สาระนะ ณ ตอนนั้น เวลาได้ของพวกนั้นมาพัดชาก็จะโยนๆเก็บใส่ตู้ใบนั้นไป (บอกแล้วว่านางคือถังขยะไม่ใช่ตู้เก็บของ) ซึ่งสิ่งของอีกอย่างนึงที่พัดชาเจอและทำให้พัดชาอยากจะเขียนกระทู้นี้ขึ้นมา พัดชาค่อนข้างมั่นใจว่า ถ้าเพื่อนๆคนไหนยังเก็บสิ่งนี้และมันยังสามารถใช้ได้ ของสิ่งนี้แหละ มันจะพาเพื่อนๆกลับไปสู่ช่วงเวลาหนึ่ง ที่เวลาเราแอบชอบใคร รู้สึกดีกับใคร หรือต้องการติดต่อกับใคร เพื่อนๆก็น่าจะใช้วิธีแบบที่พัดชาใช้แน่นอน และไอของที่พัดชาพูดถึงเนี่ยพวกเราก็ยังใช้กันอยู่ทุกๆวันเนี่ยหล่ะ ใช่เลย มันโทรศัพท์มือถือค่ะ ส่วนมือถือรุ่นที่พัดชาใช้สมัยนั้น คือ เอิ่ม เอาว่าถ้าบอกชื่อรุ่นก็น่าจะเดาช่วงวัยพัดชาได้เลย 555 สมัยสาวๆพัดชาใช้ Motorola V3 ค่ะ ซึ่งตอนที่เห็นมือถือเครื่องนี้คือ พัดชาแบบ เห้ย ยังอยู่หรอหว่ะเนี่ยยย คือลืมไปแล้วว่าเคยมีมือถือเครื่องนี้อยู่จริง และแน่นอนเลย อีนัง V3 เครื่องนี้หล่ะ มันทำให้พัดชานึกถึงยุคๆนึง ยุคที่ ไม่มีไลน์ไว้ค่อย Say Hi ไม่มี Facebook ไว้ค่อยเช็คความเคลื่อนไหว ไม่มี IG ให้ค่อยดู Life-style ซึ่งยุคนั้น พัดชาพูดตรงๆเลยนะคะ การที่เราจะโทรหาคนที่เราแอบชอบสักคนนึงเนี่ยยยย แม๊มม โคตาระ จะใจเต็น ใจสั่น ตื่นเต้นมาก ก็มันไม่ได้มีสติกเกอร์แทนความรู้สึกเหมือนสมัยนี้ใช่ปะละ ไหนจะออน MSN โอ๊ยย Status บนหัวของที่เราแอบชอบเปลี่ยนที จิกหมอนที แอบเข้าข้างตัวเองตลอดว่า แบบ เห้ย ชั้นแน่เลย เค้าหมายถึงชั้นแน่ ถ้าสมัยก่อนมีคำว่า มโน พัดชาคือต้องเป็น Queen of มโน แน่นอน นี่ๆไปไกลละเธอ มาว่ากันด้วยเรื่องของโทรศัพท์มือถือกันต่อเลยคร่า พัดชาก็จัดเลยค่ะ ชาร์ตแบต และลองเปิดเครื่องซึ่งอยากจะร้องเป็นเสียงน้องติช่า The face Thailand เลยค่ะ Oh My God! มันยังใช้ได้ ซึ่งแน่นอนค่ะ สิ่งแรกที่พัดชาเข้าไปดูคือ รูปถ่ายในโทรศัพท์ ซึ่งแน่นอน มุมสูง 45 องศา ถ่ายใกล้แสงโคมไฟสีส้มประมาณ 2 ล้านรูปเลยค่ะ ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันเนอะ หน้าเดิม มุมเดิม ที่เปลี่ยนก็แค่สถานที่ด้านหลัง ตลกมากเลย หลังจากนั้นพอนึกขึ้นได้ เมนูต่อไป พัดชาก็เข้าไปดูในกล่องข้อความ SMS ทั้ง in and out (อธิบายนิดนึงนะคะโทรศัพท์มือถือสมัยก่อนมันไม่ได้มี App ให้โหลดเหมือนสมัยนี้ อีกอย่างเมนูที่เราๆชาว vintage ในยุคนั้นจะเข้าไม่กี่เมนูหรอกค่ะ) ซึ่งข้อความแรกที่เห็นก็ประทับใจเลยค่ะ ข้อความนี้ประมาณเกือบๆ 8-9 ปีที่แล้ว คือเปิดมาก็ประทับใจพัดชามาก กับข้อความที่ว่า "ยอดเงินคงเหลือของท่านใกล้จะหมด กรุณาเติมเงินด้วยค่ะ" คือแบบคิดแล้วก็ตลกสมัยนั้นเป็นนักเรียนไม่มีปัญญาใช้รายเดือน เอะอะ ก็ขูดบัตรเติมเงิน ซึ่งนั่นก็ใช่เรื่องที่พัดชาอยากแชร์หรอกค่ะ แต่พอเปิดมามันก็เจอข้อความนี้ก่อนเลยอดที่จะแชร์ต่อไม่ได้ ซึ่งข้อความถัดๆไป ก็จะเป็นความความ จากเพื่อนๆในกลุ่ม ซึ่งเวลาที่เราไม่รับสายเพื่อนมันก็มักจะส่ง SMS มาด่า อย่างเช่นข้อความของวันนี้ตั้งแต่ปี 2550 ประมาณว่า " อีห่า โทรไปก็ไม่รับ เมิงอยู่ไหน กูอยู่รอ กล้วย กล้วย ให้ไวเลย " ซึ่งหลังจากอ่านข้อความนี้ก็ทำให้พัดชาจำได้เลยว่า แบบเหตุการณ์วันนี้เมื่อ 8 ปีที่แล้ว เรากำลังทำอะไร อยู่ที่ไหน อยู่กับใคร ซึ่งแบบ คือแอบ feel good อะ ซึ่งแน่นอนกล่องข้อความเข้ามันไม่ได้มีแค่เพื่อนและกล่องข้อความออกก็เช่นกัน เดี๋ยวพัดชาจะกลับมาเล่าต่อนะคะ กับข้อความ SMS ที่ส่งให้กับผู้ชายที่เราแอบชอบและเวลาที่เราได้ข้อความจากเค้ากลับมา พัดชาเนี่ยอยากอยากจะแคปหน้าจอเก็บไว้ ประกาศให้เพื่อนร่วมห้องอ่านมากขนาดไหน ซึ่งแน่นอนสมัยนั้นไม่มีมือถือรุ่นไหน แคปหน้าจอได้หรอก 555 เพื่อนๆคนไหนเคยมี moment แบบพัดชา ลองๆแชร์กันได้นะคะ พัดชาว่าพวกความทรงจำดีๆมันไม่ได้มีแค่ SMS จากโทรศัพท์มือถือหรอกว่ามะ เดี๋ยวพัดชามาเล่าต่อนะจ๊ะ
SMS กับความทรงจำสมัยมัธยม