กระทู้นี้เราตั้งขึ้นเพื่อขอคำปรึกษา สอบถาม และระบาย ...
เราเรียนจบจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรัฐ top3 ของไทย
เมื่อเรียนจบเราเลือกที่จะไม่หางาน แต่เลือกไปโครงการ work&travel
เรากลับมาถึงไทยเมื่อต้นเดือนตุลาคม หลังจากนั้นไม่กี่วัน เราก็ได้มีโอกาสฝากเรซูเม่ไว้กับ บริษัทออกาไนซ์จัดหางานแห่งหนึ่ง
เราโดนเรียกสัมภาษณ์บ้างประปราย ประมาณ 5 บริษัท และถูกปฏิเสธด้วยเหตุผลที่ว่า
บริษัทต้องการคนที่มีประสบการณ์...
และ บริษัทต้องการ ผู้ชาย...
ประเด็นเลย คือ 80% ของสายที่เราจบมา มักจะทำงานในโรงงาน เราทำได้ไม่มีปัญหา ปัญหาคือที่บ้านเรา ในตอนแรก ไม่ต้องการให้เราไปทำงานต่างจังหวัด (บ้านเราอยู่กรุงเทพชั้นใน) ดังนั้นตัวเลือกเราก็ลดลงมาก และเรายังขับรถไม่เป็นอีก (ตอนนี้ขับได้แล้วรอไปสอบใบขับขี่หลังปีใหม่) เราเลยไม่ยื่นบริษัทที่อยู่ต่างจังหวัด และงาน เซลล์ ในตอนแรก
ต่อมาเราก็คิดพิจารณาตัวเอง เรายังไม่มีคะแนนtoeicนี่นา เราเลยไปสอบ แต่เนื่องจากเราไม่ได้หาข้อมูลและเตรียมตัวอะไรเลย เราเลยทำไม่ทันไปครึ่งนึงของข้อสอบในpartเขียน และเรายังสมาธิหลุด ฝนผิดข้อในpartฟัง(มองการรันข้อผิดพลาด) สรุปเราได้คะแนนแค่ครึ่งเดียวของคะแนนเต็ม โอเค เราพลาดเอง เราถือว่าครั้งแรก และเรากำลังจะไปสอบใหม่ เราไปลงเรียนขับรถ
เราเหมือรจะชิวนะ ใช้ชีวิตแบบเรื่อยเปื่อยมาก เราอยู่บ้านเฉยๆ ไม่ได้ไปทำมาหากินอะไร ตอนนั้นเราก็เครียดนะ แต่เราไม่ได้ขอเงินแม่ใช้แล้วนะ เราใช้เงินตัวเอง มันเครียดอยู่ลึกๆอะ พูดไม่ถูก หลังๆพอเคลียร์กะที่บ้านแล้ว เราก็เริ่มส่งไปตามโรงงานในต่างจังหวัดแล้ว แต่คือเราเริ่มจิตตกแล้วอะ เราแบบเห็นสถานะของเรซูเม่ว่า HR เปิดดูแล้ว แต่คือ เค้าไม่เรียกเราหรอ.. หรือกำลังจะปีใหม่ เราเครียดนะในใจเราอะ มีช่วงนึงแล้วแบบกินข้าวไม่ลงน้ำหนักลด แม่ถามว่าเราเป็นไร เราก็บอกเปล่า แต่ลึกๆแล้วแบบเครียด เคยคิดจะไปพบจิตแพทย์ด้วย เรากลัวเราคิดมากแล้วจะเป็นโรคซึมเศร้า แบบเพื่อนชวนไปไหนก็มีไปบ้าง แต่พอกลับมาบ้านก็แบบ เห้ยย เพื่อนมีงานหมดแล้ว แล้วเงินเก็บเราก็พร่องไปเรื่อยๆ แบบมันเครียดอะ
เราไม่รู้นะว่าเราตอบสัมภาษณ์ไม่ดีรีเปล่า แบบเราอาจจะจริงใจมากไปไม่สร่างภาพเท่าไหร่ เช่น เค้าถามว่า ชอบงานแนวนี้ไหม บลาๆ เราก็ตอบว่า เราสามารถทำได้ เราไม่ได้ชอบอะไรเป็นพิเศษอะ แล้วแบบ เนี่ยที่เนี่ยทำงานหนักมาก ไม่ปล่อยให้ออกจากออฟฟิตไปทานข้าวกลางวัน เราควรทำไง เราก็ตอบไปว่าแบบ ก็พกข้าวพกขนมเล็กๆน้อยติดกระเป๋ามาเผื่อตั้งแต่เช้า คือเราตอบผิดไหมอะ
เราไปสอบเข้าบริษัทใหญ่มากแห่งหนึ่ง Mit.. สอบด่านแรกภาษา เราได้คะแนนเป็นที่1จากผู้สมัครทั้งหมดนะ แล้วถาม HR เค้าก็บอกดูภาษาเป็นหลัก แต่แบบพอสัมภาษณ์กะเจ้านายใหญ่ สุดท้ายเราก็โนปฏิเสธว่า ต้องการคนมีประสบการณ์ด้าน... มาบ้าง
ซึ่ง.... เราก็ระบุในเรซูเม่นะว่าเราจบใหม่ ไม่มีประสบการณ์ใดๆ แล้วไปตั้งไกล เศร้า...
เราควรทำไงดี จะปีใหม่แล้ว เค้าคงไม่เรียกสัมภาษณ์กันแล้วใช่ไหม.. ไอ้สถานะที่ขึ้นว่า HR เปิดดูแล้ว มันไม่ได้การันตีว่าเค้าจะเรียกสัมภาษณ์เลยใช่ไหม
ชีวิตเหมือนชิวนะ นอนๆ กินๆ เออ แต่เครียดดดมากกก
ปล.เกรดเราดี ผ่านเกณฑ์บริษัทใหญ่ๆหลายบริษัท (แต่ไม่ถึง3) ประวิติการฝึกงานกับบริษัทรถยนต์รายใหญ่ของโลก และได้ไปฝึกงานที่ต่างประเทศอีกด้วย
ปล2. เราเป็นเด็กกิจกรรม และเคยได้ทุนกิจกรรม
ปล3. เราหน้าตาน่ารัก แต่อวบ 555555555555555555555555555
เครียดดดดดด
ตกงาน เหมือนชิว แต่เครียด
เราเรียนจบจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรัฐ top3 ของไทย
เมื่อเรียนจบเราเลือกที่จะไม่หางาน แต่เลือกไปโครงการ work&travel
เรากลับมาถึงไทยเมื่อต้นเดือนตุลาคม หลังจากนั้นไม่กี่วัน เราก็ได้มีโอกาสฝากเรซูเม่ไว้กับ บริษัทออกาไนซ์จัดหางานแห่งหนึ่ง
เราโดนเรียกสัมภาษณ์บ้างประปราย ประมาณ 5 บริษัท และถูกปฏิเสธด้วยเหตุผลที่ว่า
บริษัทต้องการคนที่มีประสบการณ์...
และ บริษัทต้องการ ผู้ชาย...
ประเด็นเลย คือ 80% ของสายที่เราจบมา มักจะทำงานในโรงงาน เราทำได้ไม่มีปัญหา ปัญหาคือที่บ้านเรา ในตอนแรก ไม่ต้องการให้เราไปทำงานต่างจังหวัด (บ้านเราอยู่กรุงเทพชั้นใน) ดังนั้นตัวเลือกเราก็ลดลงมาก และเรายังขับรถไม่เป็นอีก (ตอนนี้ขับได้แล้วรอไปสอบใบขับขี่หลังปีใหม่) เราเลยไม่ยื่นบริษัทที่อยู่ต่างจังหวัด และงาน เซลล์ ในตอนแรก
ต่อมาเราก็คิดพิจารณาตัวเอง เรายังไม่มีคะแนนtoeicนี่นา เราเลยไปสอบ แต่เนื่องจากเราไม่ได้หาข้อมูลและเตรียมตัวอะไรเลย เราเลยทำไม่ทันไปครึ่งนึงของข้อสอบในpartเขียน และเรายังสมาธิหลุด ฝนผิดข้อในpartฟัง(มองการรันข้อผิดพลาด) สรุปเราได้คะแนนแค่ครึ่งเดียวของคะแนนเต็ม โอเค เราพลาดเอง เราถือว่าครั้งแรก และเรากำลังจะไปสอบใหม่ เราไปลงเรียนขับรถ
เราเหมือรจะชิวนะ ใช้ชีวิตแบบเรื่อยเปื่อยมาก เราอยู่บ้านเฉยๆ ไม่ได้ไปทำมาหากินอะไร ตอนนั้นเราก็เครียดนะ แต่เราไม่ได้ขอเงินแม่ใช้แล้วนะ เราใช้เงินตัวเอง มันเครียดอยู่ลึกๆอะ พูดไม่ถูก หลังๆพอเคลียร์กะที่บ้านแล้ว เราก็เริ่มส่งไปตามโรงงานในต่างจังหวัดแล้ว แต่คือเราเริ่มจิตตกแล้วอะ เราแบบเห็นสถานะของเรซูเม่ว่า HR เปิดดูแล้ว แต่คือ เค้าไม่เรียกเราหรอ.. หรือกำลังจะปีใหม่ เราเครียดนะในใจเราอะ มีช่วงนึงแล้วแบบกินข้าวไม่ลงน้ำหนักลด แม่ถามว่าเราเป็นไร เราก็บอกเปล่า แต่ลึกๆแล้วแบบเครียด เคยคิดจะไปพบจิตแพทย์ด้วย เรากลัวเราคิดมากแล้วจะเป็นโรคซึมเศร้า แบบเพื่อนชวนไปไหนก็มีไปบ้าง แต่พอกลับมาบ้านก็แบบ เห้ยย เพื่อนมีงานหมดแล้ว แล้วเงินเก็บเราก็พร่องไปเรื่อยๆ แบบมันเครียดอะ
เราไม่รู้นะว่าเราตอบสัมภาษณ์ไม่ดีรีเปล่า แบบเราอาจจะจริงใจมากไปไม่สร่างภาพเท่าไหร่ เช่น เค้าถามว่า ชอบงานแนวนี้ไหม บลาๆ เราก็ตอบว่า เราสามารถทำได้ เราไม่ได้ชอบอะไรเป็นพิเศษอะ แล้วแบบ เนี่ยที่เนี่ยทำงานหนักมาก ไม่ปล่อยให้ออกจากออฟฟิตไปทานข้าวกลางวัน เราควรทำไง เราก็ตอบไปว่าแบบ ก็พกข้าวพกขนมเล็กๆน้อยติดกระเป๋ามาเผื่อตั้งแต่เช้า คือเราตอบผิดไหมอะ
เราไปสอบเข้าบริษัทใหญ่มากแห่งหนึ่ง Mit.. สอบด่านแรกภาษา เราได้คะแนนเป็นที่1จากผู้สมัครทั้งหมดนะ แล้วถาม HR เค้าก็บอกดูภาษาเป็นหลัก แต่แบบพอสัมภาษณ์กะเจ้านายใหญ่ สุดท้ายเราก็โนปฏิเสธว่า ต้องการคนมีประสบการณ์ด้าน... มาบ้าง
ซึ่ง.... เราก็ระบุในเรซูเม่นะว่าเราจบใหม่ ไม่มีประสบการณ์ใดๆ แล้วไปตั้งไกล เศร้า...
เราควรทำไงดี จะปีใหม่แล้ว เค้าคงไม่เรียกสัมภาษณ์กันแล้วใช่ไหม.. ไอ้สถานะที่ขึ้นว่า HR เปิดดูแล้ว มันไม่ได้การันตีว่าเค้าจะเรียกสัมภาษณ์เลยใช่ไหม
ชีวิตเหมือนชิวนะ นอนๆ กินๆ เออ แต่เครียดดดมากกก
ปล.เกรดเราดี ผ่านเกณฑ์บริษัทใหญ่ๆหลายบริษัท (แต่ไม่ถึง3) ประวิติการฝึกงานกับบริษัทรถยนต์รายใหญ่ของโลก และได้ไปฝึกงานที่ต่างประเทศอีกด้วย
ปล2. เราเป็นเด็กกิจกรรม และเคยได้ทุนกิจกรรม
ปล3. เราหน้าตาน่ารัก แต่อวบ 555555555555555555555555555
เครียดดดดดด