จขกท. อายุ 31 ปี ส่วนสามีอายุ 39 ปี แต่งงานกันมา 13 ปี มีลูกชาย 2 คน
ช่วง 10 ปีแรก มีปัญหากันบ่อยมาก เรื่องนิสัยไม่ดีบางอย่างของเขา
แต่จขกท. ก็พยายามทำดีมาตลอด เพราะคิดว่าความดีของจขกท. จะชนะเขาได้
ตอนคบกันแรกๆ เขาคบผู้หญิงทีละหลายๆ คน แต่พอเจอกับจขกท. เขาก็เลิกหมดเลย
ทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ว่ารักจขกท. จริงๆ ทำทุกอย่างให้เชื่อใจ จขกท. เลยค่อนข้างมั่นใจ
ว่านิสัยไม่ดีอีกอย่างของเขา จขกท. ก็จะทำให้เขาเลิกได้เช่นกัน
จริงๆ สามีของจขกท. นิสัยดีมากๆ หน้าตาดี อบอุ่น รักครอบครัว เอาใจใส่ ดูแลดีมากๆ
เลี้ยงลูกเก่งกว่าจขกท. อีก ช่วยทำงานบ้านทุกอย่างเลย ถ้าตัดนิสัยแย่ๆ ข้อนั้นออก
เขาจะเป็นผู้ชายที่ดีมากเลย
แล้วสุดท้ายมันก็เป็นจริงค่ะ เขาเลิกนิสัยแย่ได้จริงๆ มันอาจจะช้าไปหน่อย ต้องใช้เวลาเป็นสิบปี
เพื่อเปลี่ยนเขา แต่พอเขาเปลี่ยนแล้ว จขกท.รู้สึกว่าเป็นผู้หญิงที่โชคดีมากเลย อยากไปเที่ยวไหน
อยากไปกินไร เขาพาไป ตามใจมากๆ
แต่แล้วความสุขมันก็ต้องหมดลง เมื่อปลายเดือนกุมภาพันธ์ปีนี้ ได้ข่าวร้าย คือสามีเป็นมะเร็งลำไส้
ระยะ 3 ลุกลามไปกระเพาะปัสสาวะแล้ว ก็ส่งต่อไปรักษาที่สถาบันมะเร็งแห่งชาติ แต่หมอลงความเห็น
ว่าก้อนมีขนาดใหญ่ และไปกดทับเส้นเลือดใหญ่ ถ้าผ่าจะมีความเสี่ยงมากที่จะเสียชีวิต คุณหมอจึง
เลือกให้คีโมก่อน แต่พอให้คีโมไป 6 ครั้ง ก็ไป CT Scan ดูก้อนอีกที ปรากฎก่อนไม่เล็กลงเลย
ยังใหญ่ขึ้นด้วย และอาการสามีไม่ค่อยดีแล้ว จึงเลือกผ่าตัดเสี่ยงเลย เพราะโอกาสรอดแทบไม่มี
เดือนตุลาคม ได้ผ่า และสามารถผ่าก้อนออกมาได้ แต่สามีเสียเลือดมาก เสียเลือดหมดตัวเลย
ต้องให้เลือดเยอะมากๆ แต่พอหลังวันผ่า สามีฟื้นร่างกายเร็วมาก พอผ่านไปสัปดาห์ก็เริ่มทำกายภาพ
แต่แล้วก็เกิดภาวะตกเลือดขึ้น จนต้องย้ายไปนอน ICU และก็ยังมีภาวะตกเลือดอยู่เรื่อยๆ
จนวันที่ 18 พฤศจิกายน เวลา 02.25 ก็ได้เสียสามีไป อย่างไม่มีวันกลับ
จากวันนั้น จนวันนี้ยังทำใจไม่ได้เลย อยู่คนเดียวร้องไห้ตลอด กินอะไรไม่ลงเลย น้ำหนักลงไป 4 กก.
กว่าจะข่มตานอนได้ มันช่างยากเย็นเหลือเกิน ความรู้สึกเหงา เศร้า หดหู่ มันเต็มอยู่ในใจตลอด
ไม่อยากไปไหน ไม่อยากทำอะไร ไม่อยากกินอะไร ถ้าไม่มีกำลังใจจากลูกๆ คงแย่กว่านี้
เคยคิดนะว่า ต้องใช้เวลาเป็นสิบๆ ปี เพื่อฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ มาได้ แต่เวลาแห่งความสุขมันแสนสั้น
แค่ 2 ปีกว่าๆ เอง โลกมันโหดร้ายไปไหม สำหรับคนที่พยายามทำความดีมาโดยตลอด สิ่งไหนที่ไม่ดี
ไม่เคยทำ ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ รักเดียวมาตลอด แต่ผลตอบแทนมันแสนโหดร้าย
จขกท. ควรทำยังไง ให้หลุดพ้นสิ่งที่เป็นอยู่ แค่ข่มน้ำตาไม่ให้ไหล มันก็อยากแล้ว
วันที่ 27 ธันวา จะครบ 40 วันที่เขาจากลาไป แต่จขทก. ยิ่งเจ็บ ยิ่งเหงา ยิ่งเศร้า มากขึ้นทุกวัน
ความเจ็บไม่ได้น้อยลงเลยจากวันแรก
แล้วจะผ่านมันไปยังไง
คนที่เรารัก จากเราไป ทำอย่างไรให้ผ่านจุดนี้ไปได้ค่ะ
ช่วง 10 ปีแรก มีปัญหากันบ่อยมาก เรื่องนิสัยไม่ดีบางอย่างของเขา
แต่จขกท. ก็พยายามทำดีมาตลอด เพราะคิดว่าความดีของจขกท. จะชนะเขาได้
ตอนคบกันแรกๆ เขาคบผู้หญิงทีละหลายๆ คน แต่พอเจอกับจขกท. เขาก็เลิกหมดเลย
ทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ว่ารักจขกท. จริงๆ ทำทุกอย่างให้เชื่อใจ จขกท. เลยค่อนข้างมั่นใจ
ว่านิสัยไม่ดีอีกอย่างของเขา จขกท. ก็จะทำให้เขาเลิกได้เช่นกัน
จริงๆ สามีของจขกท. นิสัยดีมากๆ หน้าตาดี อบอุ่น รักครอบครัว เอาใจใส่ ดูแลดีมากๆ
เลี้ยงลูกเก่งกว่าจขกท. อีก ช่วยทำงานบ้านทุกอย่างเลย ถ้าตัดนิสัยแย่ๆ ข้อนั้นออก
เขาจะเป็นผู้ชายที่ดีมากเลย
แล้วสุดท้ายมันก็เป็นจริงค่ะ เขาเลิกนิสัยแย่ได้จริงๆ มันอาจจะช้าไปหน่อย ต้องใช้เวลาเป็นสิบปี
เพื่อเปลี่ยนเขา แต่พอเขาเปลี่ยนแล้ว จขกท.รู้สึกว่าเป็นผู้หญิงที่โชคดีมากเลย อยากไปเที่ยวไหน
อยากไปกินไร เขาพาไป ตามใจมากๆ
แต่แล้วความสุขมันก็ต้องหมดลง เมื่อปลายเดือนกุมภาพันธ์ปีนี้ ได้ข่าวร้าย คือสามีเป็นมะเร็งลำไส้
ระยะ 3 ลุกลามไปกระเพาะปัสสาวะแล้ว ก็ส่งต่อไปรักษาที่สถาบันมะเร็งแห่งชาติ แต่หมอลงความเห็น
ว่าก้อนมีขนาดใหญ่ และไปกดทับเส้นเลือดใหญ่ ถ้าผ่าจะมีความเสี่ยงมากที่จะเสียชีวิต คุณหมอจึง
เลือกให้คีโมก่อน แต่พอให้คีโมไป 6 ครั้ง ก็ไป CT Scan ดูก้อนอีกที ปรากฎก่อนไม่เล็กลงเลย
ยังใหญ่ขึ้นด้วย และอาการสามีไม่ค่อยดีแล้ว จึงเลือกผ่าตัดเสี่ยงเลย เพราะโอกาสรอดแทบไม่มี
เดือนตุลาคม ได้ผ่า และสามารถผ่าก้อนออกมาได้ แต่สามีเสียเลือดมาก เสียเลือดหมดตัวเลย
ต้องให้เลือดเยอะมากๆ แต่พอหลังวันผ่า สามีฟื้นร่างกายเร็วมาก พอผ่านไปสัปดาห์ก็เริ่มทำกายภาพ
แต่แล้วก็เกิดภาวะตกเลือดขึ้น จนต้องย้ายไปนอน ICU และก็ยังมีภาวะตกเลือดอยู่เรื่อยๆ
จนวันที่ 18 พฤศจิกายน เวลา 02.25 ก็ได้เสียสามีไป อย่างไม่มีวันกลับ
จากวันนั้น จนวันนี้ยังทำใจไม่ได้เลย อยู่คนเดียวร้องไห้ตลอด กินอะไรไม่ลงเลย น้ำหนักลงไป 4 กก.
กว่าจะข่มตานอนได้ มันช่างยากเย็นเหลือเกิน ความรู้สึกเหงา เศร้า หดหู่ มันเต็มอยู่ในใจตลอด
ไม่อยากไปไหน ไม่อยากทำอะไร ไม่อยากกินอะไร ถ้าไม่มีกำลังใจจากลูกๆ คงแย่กว่านี้
เคยคิดนะว่า ต้องใช้เวลาเป็นสิบๆ ปี เพื่อฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ มาได้ แต่เวลาแห่งความสุขมันแสนสั้น
แค่ 2 ปีกว่าๆ เอง โลกมันโหดร้ายไปไหม สำหรับคนที่พยายามทำความดีมาโดยตลอด สิ่งไหนที่ไม่ดี
ไม่เคยทำ ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ รักเดียวมาตลอด แต่ผลตอบแทนมันแสนโหดร้าย
จขกท. ควรทำยังไง ให้หลุดพ้นสิ่งที่เป็นอยู่ แค่ข่มน้ำตาไม่ให้ไหล มันก็อยากแล้ว
วันที่ 27 ธันวา จะครบ 40 วันที่เขาจากลาไป แต่จขทก. ยิ่งเจ็บ ยิ่งเหงา ยิ่งเศร้า มากขึ้นทุกวัน
ความเจ็บไม่ได้น้อยลงเลยจากวันแรก
แล้วจะผ่านมันไปยังไง