เป็นเรื่องราวเกี่ยวกันผมและแฟน ผมชื่อโค้ด แฟนผมชื่อนรีม เรารู้จักกันมา 5 ปีกว่าแล้ว เป็นเรื่องที่ผมไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวผมเอง คิดว่าคงมีแต่ในละคร เริ่มเรื่องตั้งแต่แรกก่อนที่จะมีวันนี้ ตอนนั้นแฟนผมอยู่ ม.3 ส่วนผมกำลังขึ้น ม.4 ซึ่งผมมีแฟนอยู่แล้ว ส่วนนรีมก็มีแฟนอยู่ แต่เราสองคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ตัวผมเองแค่เคยเห็นเค้าเพราะว่ารถตู้รับส่งนักเรียนของนรีมเข้ามารับนักเรียนโรงเรียนผม (ผมกับนรีมอยู่คนละ รร. แต่บ้านอยู่ไม่ไกลกันมาก) แล้วมาวันนึงวันที่ผมนั่งกินขนมเลิกเรียนกับเพื่อนรถตู้เธอได้ขับผ่านหน้าผมไป ผมเลยพูดกับเพื่อนว่า “รู้จักน้องคนนี้มั้ย ?” ซึ่งเพื่อนผมมันเคยนั่งรถคันเดียวกันกับนรีม ผมเลยได้รู้จักชื่อเธอตั้งแต่วันนั้น ผมชอบเธอแบบที่ไม่เคยชอบใครแค่แว้บแรกผมก็ชอบเธอไปหมดทุกอย่าง ทั้งๆที่ตัวผมมีแฟนอยู่แล้ว หลังจากวันนั้นผมกับแฟนก้เลยห่างกัน ห่างกัน เพราะผมไปตามจีบนรีม สุดท้ายผมก็เลิกกับแฟนแล้วได้คบกับนรีม ผมหลงเธอมากทำให้เธอได้ทุกอย่าง ช่วงนั้นเป็นยุคของ BB เพราะผมรักเธอมากเลยไม่ได้เอะใจอะไร คือไม่เคยคิดจะสงสัยว่าเธอคุยกันเราแค่คนเดียว อยู่มาวันนึงผมก็ได้รู้ความจริงว่าเธอคบซ้อน ผมไม่โทษเธอเลย ผมเป็นคนเกเร เลยไปหาเรื่องคนที่มาคุยกับเธอ จนผมต้องถอยมาเพราะไม่รู้จะทำไงให้เธอเลือกเรา แลกหมดทุกอย่าง มีเรื่องกับผู้ชายคนนั้นหลายรอบมาก จนผมตัดใจแต่สุดท้ายเธอก็กลับมาตัดสินใจเลือกผม วันนั้นเป็นช่วงกินเจ นรีมเองก็ยังไม่ได้เลิกกับคนๆนั้น แต่เธอก็เหมือนมาง้อผม ผมเลยพูดตัดบทไปเลยว่า “เธอจะเอายังไง เราไม่อยากผิดศีล ^^” เธอเลยตัดสินใจบอกเลิกผู้ชายคนนั้นแล้วเลือกผม คงจะเป็นเพราะผมมีกองเชียร์คือคนรอบข้างเธอรู้จักกับผมและรู้จักกับนรีม หลังจากนั้นทุกๆอย่างแฮปปี้ ผมย้ายรถตู้รับส่งมาเป็นคันเดียวกับนรีม คือตลอดเวลา 2 ปี 3 ปี เราใช้ชีวิตแบบที่มีกันตลอด เจอหน้ากันทุกวัน วันหยุดก็ไปเที่ยวด้วยกันตลอด ไปเจออะไรต่ออะไร
ไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตามประสาวัยรุ่น จากที่คำว่าแฟน เพื่อน พี่น้องมันทำให้ผมกับนรีมได้มาเป็นครอบครัว นรีมรักผมแล้วผมก็รับนรีมมาก จนถึงจุดที่ว่าเหมือนเราอยู่ด้วยกันเกินคำว่าแฟน เป็นได้ทุกอย่าง เพื่อน พี่ แฟน จนทำให้ผมละเลยบ้างในบางครั้งที่ผมไปมีกิ๊กหรือคุยกับใคร เป็นเพราะความไม่รู้จักพอของตัวผม ผิดครั้งแล้วครั้งเล่า ทำอะไรไม่เคยจะเหมือนแรกๆที่คบกัน ไม่ว่าผมจะทำผิดอะไรยังไงเธอไม่เคยที่จะหายไปจากผมเลย เธอให้โอกาสผมมาตลอดแต่ผมก็ไม่ได้สนใจ เพราะความเคยตัว คิดตื้นๆว่า ถึงเราไปคุยกับใครมีใคร ถึงเธอรู้เราก็ค่อยง้อ เธอก็ยังอยู่กับเราอยู่ดี มันเลยเป็นนิสัยติดตัวมาตลอดจนถึงวันที่ผมจบ ม.6 ผมต้องไปเรียนต่อซึ่งต้องไกลกัน แต่ก่อนหน้าที่ผมจะไปผมได้ตกลงสัญญากันว่าผมจะไปทำให้เธอผิดหวังจะรอเธอ จะคุยกับเธอตลอด จะกลับมาหาเธอบ่อยๆ แต่เรื่องจริงช่วงแรกที่ผมต้องไกลกันก็ยังคุยกันปรกติ ผมเป็นคนติดเพื่อน อยู่แต่กับเพื่อนระหว่างนั้นก็คุยกันคนอื่นไปด้วย คือว่าละเลยนรีมทุกอย่าง นรีมโกรธผมก็ยังพูดขึ้นมาเฉยๆ “เดะค่อยง้อก็ได้วะ” แต่ความไม่รู้จักพอของผมมันก็เริ่มที่จะเข้ามาแทนความรักของเรา ผมลืมมองยอนไปในวันเก่าที่เราได้ใช้ชีวิตมีกันและกัน เวลามีความสุข เวลาทะเลาะ เป็นเพราะความไกลเลยทำให้ผมคิดว่าทำอะไรไปเธอคงไม่รู้หรอก มันจึงเป็นความผิดในใจผมมาตลอด จนมาวันนึงที่เธอรู้ทุกอย่างว่าผมเคยคุยกับใครไปไหนกับใคร เหมือนโลกทั้งโลกมันพังลงต่อหน้าต่อตาผม เพราะความไม่รู้จักพอและไม่เห็นค่าความรักที่นรีมมีให้ 2วันเต็มๆหลังจากเหตุการณ์นั้นที่ผมไม่ได้นอน นั่งอยู่ที่เดิมคิดแต่เรื่องเดิมว่าเราทำอะไรลงไป ทั้งๆที่นรีมรู้อยู่แล้ว แต่นรีมมาถามผมเพราะอยากได้ยินจากปาก ผมก็ยังโกหกหน้าตายไปเรื่อย จนถึงจุดๆนึงที่ผมคิดว่าถ้าพูดไปอาจจะทำให้อะไรๆมันเปลี่ยนไปตลอดเลยก็ได้ ผมจึงตัดสินใจเล่าทุกอย่างที่นรีมไม่รู้ให้นรีมฟัง หลังจากที่นรีมฟังทุกอย่างจบ นรีมเสียใจมากจนเกินความว่าเสียใจไปแล้ว นรีมยืนยันว่าจะไปให้ได้ ไม่ว่าผมจะพูดยังไงนรีมก็ไม่ฟัง โทรไปก็ไม่รับ ผมเลยพูดระบายทุกอย่างขอโทษทุกอย่างไปในไลน์ ผมปล่อยให้เค้าได้อยู่กับตัวเองให้นรีมอารมณ์ดี แล้วก็เห็นว่าที่ส่งไปในไลน์นรีมอ่านแล้ว ผมเลยโทรไป นรีมก็ยอมกลับมาเป็นเหมือนเดิม ผมดีใจมากแล้วก็คิดว่าทุกย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม ก็ใช้ชีวิตปรกติอย่างที่เคยเป็นนรีมก็คุยปรกติ แต่ในวันที่ผมกลับมาหานรีม แต่นรีมกลับทำตัวไม่ปรกติ จนผมระแวงว่ามีใครมาทำให้นรีมเปลี่ยนไป หรือว่านรีมไม่ได้รักเราแล้ว แล้ววันนั้นเราก็ทะเลาะกัน ผ่านไปหนึ่งคืนผมขอให้นรีมมาคุยกันต่อหน้า ผมถามจนรู้ความรู้จริงว่าที่จริงแล้วนรีมไม่ได้มีใครเลย นรีมเห็นหน้าผมแล้วนึกถึงความผิดที่ผมทำ แล้วก็พูดว่าไม่คิดว่าผมจะทำ อารมณ์ผมตอนนั้นคือ รู้ตัวเองทันทีเลยว่า ตัวเอง
ขนาดไหน ได้แต่นั่งจับเข่านรีมขอโทษในทุกๆสิ่งที่ทำไป แล้วนรีมก็หายจากอาการแปลกๆ หลังจากนั้นไม่กี่วันผมก็ต้องกลับไปเรียนก็ต้องห่างกัน แต่ครั้งนี้ผมเปลี่ยนตัวเองทุกอย่างตัดตัวเองออกจากโลกโซเชียลต่างๆ อยู่กับตัวเองแล้วทำทุกอย่างให้มันดีขึ้น แต่กลับกันนรีมกับยังคิดถึงความผิดเก่าๆของผม นรีมเลยขอห่างกันสักพัก ผมช้อคกินไม่ได้นอนไม่หลับอยู่เกือบอาทิตย์ทำทุกอย่างเพื่อจะให้นรีมกลับมา แต่กลายเป็นรำคาญผมเลยปล่อยให้นรีมอยู่กับเพื่อน กับพ่อแม่ เผื่ออะไรๆมันจะดีขึ้น แล้วถึงวันที่ผมกลับมาอยู่บ้าน จากที่นรีมขอห่างซักพัก กลับกลายเป็นเจอหน้ากันแล้วเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนถึงตอนนี้ผมมีเค้าแค่คนเดียว ผมไม่สนว่าเค้าจะเชื่อใจผมเหมือนเดิมมั้ย ผมมั่นใจในสิ่งที่ผมทำ ผมกลายเป็นคนคิดเล็กคิดน้อย ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก เพราะผมกลัวจะเสียเค้าไปจริงๆ ไม่ว่าวันนี้เธอจะทำตัวแปลกยังไง เธอจะรำคาญอะไรในสิ่งที่ผมทำ ผมก็ไม่คิดว่าเธอผิด เพราะที่เธอเป็นงี้มันเป็นเพราะการกระทำแย่ๆของเราที่ทำให้เค้าเปลี่ยน….ผมไม่แปลกใจเลยที่ผมต้องทนเจ็บวันนี้มันยังไม่เท่ากับที่เธอทนเจ็บกับผมมาตลอดแม้แต่นิดเดียว
***ในวันที่นรีมรักผมแค่คนเดียวผมกลับไม่สนใจ แต่วันที่นรีมจะไปผมกลับมาทำทุกอย่างให้นรีมกลับมาเหมือนเดิม ไม่ว่าผมจะเจ็บยังไง จะต้องเจออะไรอีกมาก ผมก็จะไม่ยอมปล่อยผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้ไปเด็ดขาด ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะมาแทนที่คนๆนี้ได้ เธอไม่ใช่แค่แฟน ไม่ใช่แค่คนรัก แต่เธอเป็นให้ผมได้ทุกอย่าง…โค้ด
คนข้างๆ
ไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตามประสาวัยรุ่น จากที่คำว่าแฟน เพื่อน พี่น้องมันทำให้ผมกับนรีมได้มาเป็นครอบครัว นรีมรักผมแล้วผมก็รับนรีมมาก จนถึงจุดที่ว่าเหมือนเราอยู่ด้วยกันเกินคำว่าแฟน เป็นได้ทุกอย่าง เพื่อน พี่ แฟน จนทำให้ผมละเลยบ้างในบางครั้งที่ผมไปมีกิ๊กหรือคุยกับใคร เป็นเพราะความไม่รู้จักพอของตัวผม ผิดครั้งแล้วครั้งเล่า ทำอะไรไม่เคยจะเหมือนแรกๆที่คบกัน ไม่ว่าผมจะทำผิดอะไรยังไงเธอไม่เคยที่จะหายไปจากผมเลย เธอให้โอกาสผมมาตลอดแต่ผมก็ไม่ได้สนใจ เพราะความเคยตัว คิดตื้นๆว่า ถึงเราไปคุยกับใครมีใคร ถึงเธอรู้เราก็ค่อยง้อ เธอก็ยังอยู่กับเราอยู่ดี มันเลยเป็นนิสัยติดตัวมาตลอดจนถึงวันที่ผมจบ ม.6 ผมต้องไปเรียนต่อซึ่งต้องไกลกัน แต่ก่อนหน้าที่ผมจะไปผมได้ตกลงสัญญากันว่าผมจะไปทำให้เธอผิดหวังจะรอเธอ จะคุยกับเธอตลอด จะกลับมาหาเธอบ่อยๆ แต่เรื่องจริงช่วงแรกที่ผมต้องไกลกันก็ยังคุยกันปรกติ ผมเป็นคนติดเพื่อน อยู่แต่กับเพื่อนระหว่างนั้นก็คุยกันคนอื่นไปด้วย คือว่าละเลยนรีมทุกอย่าง นรีมโกรธผมก็ยังพูดขึ้นมาเฉยๆ “เดะค่อยง้อก็ได้วะ” แต่ความไม่รู้จักพอของผมมันก็เริ่มที่จะเข้ามาแทนความรักของเรา ผมลืมมองยอนไปในวันเก่าที่เราได้ใช้ชีวิตมีกันและกัน เวลามีความสุข เวลาทะเลาะ เป็นเพราะความไกลเลยทำให้ผมคิดว่าทำอะไรไปเธอคงไม่รู้หรอก มันจึงเป็นความผิดในใจผมมาตลอด จนมาวันนึงที่เธอรู้ทุกอย่างว่าผมเคยคุยกับใครไปไหนกับใคร เหมือนโลกทั้งโลกมันพังลงต่อหน้าต่อตาผม เพราะความไม่รู้จักพอและไม่เห็นค่าความรักที่นรีมมีให้ 2วันเต็มๆหลังจากเหตุการณ์นั้นที่ผมไม่ได้นอน นั่งอยู่ที่เดิมคิดแต่เรื่องเดิมว่าเราทำอะไรลงไป ทั้งๆที่นรีมรู้อยู่แล้ว แต่นรีมมาถามผมเพราะอยากได้ยินจากปาก ผมก็ยังโกหกหน้าตายไปเรื่อย จนถึงจุดๆนึงที่ผมคิดว่าถ้าพูดไปอาจจะทำให้อะไรๆมันเปลี่ยนไปตลอดเลยก็ได้ ผมจึงตัดสินใจเล่าทุกอย่างที่นรีมไม่รู้ให้นรีมฟัง หลังจากที่นรีมฟังทุกอย่างจบ นรีมเสียใจมากจนเกินความว่าเสียใจไปแล้ว นรีมยืนยันว่าจะไปให้ได้ ไม่ว่าผมจะพูดยังไงนรีมก็ไม่ฟัง โทรไปก็ไม่รับ ผมเลยพูดระบายทุกอย่างขอโทษทุกอย่างไปในไลน์ ผมปล่อยให้เค้าได้อยู่กับตัวเองให้นรีมอารมณ์ดี แล้วก็เห็นว่าที่ส่งไปในไลน์นรีมอ่านแล้ว ผมเลยโทรไป นรีมก็ยอมกลับมาเป็นเหมือนเดิม ผมดีใจมากแล้วก็คิดว่าทุกย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม ก็ใช้ชีวิตปรกติอย่างที่เคยเป็นนรีมก็คุยปรกติ แต่ในวันที่ผมกลับมาหานรีม แต่นรีมกลับทำตัวไม่ปรกติ จนผมระแวงว่ามีใครมาทำให้นรีมเปลี่ยนไป หรือว่านรีมไม่ได้รักเราแล้ว แล้ววันนั้นเราก็ทะเลาะกัน ผ่านไปหนึ่งคืนผมขอให้นรีมมาคุยกันต่อหน้า ผมถามจนรู้ความรู้จริงว่าที่จริงแล้วนรีมไม่ได้มีใครเลย นรีมเห็นหน้าผมแล้วนึกถึงความผิดที่ผมทำ แล้วก็พูดว่าไม่คิดว่าผมจะทำ อารมณ์ผมตอนนั้นคือ รู้ตัวเองทันทีเลยว่า ตัวเอง
***ในวันที่นรีมรักผมแค่คนเดียวผมกลับไม่สนใจ แต่วันที่นรีมจะไปผมกลับมาทำทุกอย่างให้นรีมกลับมาเหมือนเดิม ไม่ว่าผมจะเจ็บยังไง จะต้องเจออะไรอีกมาก ผมก็จะไม่ยอมปล่อยผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้ไปเด็ดขาด ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะมาแทนที่คนๆนี้ได้ เธอไม่ใช่แค่แฟน ไม่ใช่แค่คนรัก แต่เธอเป็นให้ผมได้ทุกอย่าง…โค้ด