ผมเป็นผู้ชายคนนึงครับที่รักแฟนมาก ตอนที่เราคบกันเเรกๆก็หวานกันดีครับ คอยใส่ใจกันมีอะไรก็บอกกันไม่ปิดบังกันเธองอลผมก็ง้อตลอด บางทีออาจจะละเลยไปบ้างเเต่ไม่ได้เเปลว่าผมไม่สนใจนะครับ ผมสนใจเธอตลอด ตอนนี้เราคบกันได้5เดือนเเล้วครับ ผมมีความสุขมากแต่บางครั้งก็แอบน้อยใจนะครับเวลาที่เธอไม่ค่อยสนใจผม เธอเคยขอห่างกับผมครับ (ผมรู้ว่าการที่อีกฝ่ายขอห่างเหมือนเป็นการบอกเลิกทางอ้อม)ผมไม่ตกลงขอห่างกับเทอ เวลาผมงอลเธอผมก็แสดงออกนะครับ แต่เธอกลับบอก"ไม่ง้อ" ผมนี่น้ำตาแทบไหลสุดท้ายผมก้ได้ปลอมใจตัวเองเเล้วก็หายงอลเองเป็นบ่อยมากครับ เเต่กับเธอนั้นเรื่องเล็กน้อยผมก็ง้อเธอเรื่องที่ผมไม่ผิดผมก็ขอโทษเธอ เป็นเพราะผมไม่ชอบการทะเลาะ อีกอย่างผมรักเธอผมจึงง้อเธอตลเมื่อก่อนเธอเคยใส่ใจผมมากกว่านี้ผมเคยถามเธอนะครับ ว่ารักผมมั้ย เธอก็ตอบหยอกๆกับผม เอาไปเอามาเธอบอกผมว่าไม่ชอบคำถามนี้ เธอบอกอีกว่าจำเป็นหรอที่ต้องบอกรัก ถ้าไม่รักไม่มาคบหรอก มีใครเป็นเหมือนผมบ้างครับที่เเฟนบอกรักเราเเล้วเรามีความสุข เธอบอกว่าผมเปลี่ยนไป ไม่เหมือนตอนจีบเธอเเรกๆ ผมยอมรับครับว่าเปลี่ยน เปลี่ยนเพราะผมพยายามปรับนิสัยให้เข้ากับเธอได้. เเต่ตอนนี้เธอไม่ง้อไม่บอกรักผม ไม่ใส่ใจผม้หมือนเเต่ก่อน ใครกันแน่ที่เปลี่ยน.
เเฟนเปลี่ยนไป?