เราคบกับแฟนมา5ปีตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้น (ย้ายมาอยู่บ้านเดียวกัน) หลังจากจบม.ต้นเราจำเป็นต้องย้ายไปเรียนต่างจังหวัด ใจจริงเราก็ไม่อยากไปหรอกเพราะต้องห่างกัน แฟนเราต้องอยู่บ้านคนเดียวเพราะแม่เรามีบ้านอีกหลังเลยแยกกันอยู่คนล่ะครอบครัวตอนนั้นเรามั่นใจเค้ามากว่าเค้าคงไม่มีใครหรอกคงซื่อสัตย์กับเราคนเดียว ก็นั้นแหล่ะค่ะเพราะความเชื่อใจ (ลืมบอกไปค่ะคือเราจะกลับบ้านทุกอาทิตย์เลิกเรียนวันศุกร์ตอนเย็นนั่งรถตู้3ชม. กลับอีกทีก็วันอาทิตย์ตอนเย็นอ่ะค่ะ) แรกๆก็ไม่ได้มีอะไรเข้าหูหรอกน่ะค่ะถึงจะรู้บ้างแต่เราไม่ค่อยเชื่อคนอื่นเราเชื่อใจแฟนเราแต่ผิดเลยค่ะ เราคิดผิด ตอนนั้นเป็นช่วงใกล้ปิดเทอมอ่ะค่ะเลยต้องติวเป็นพิเศษวุ่นวายอยู่กับการเรียนมากมายจนแทบไม่ค่อยมีเวลาโทรหาแฟนแต่ทุกคืนเราคุยกันตลอดจนหลับคาโทรศัพย์บ่อยมาก  ..เย้ๆๆ!! วันที่รอคอยมาถึงแล้วสิ สอบวันสุดท้ายวันนั้นเหมือนยกภูเขาที่แบกไว้ตลอดทั้งเทอมออกจากบ่าเลย มันโล่งไป(หมดชีวิตวัยรุ่นมันมีความคิดแบบนี้แหล่ะค่ะ) สอบเสร็จวันนั้นเรากลับบ้านวันนั้นเลยค่ะแต่ไม่อยากบอกแฟนกะว่าจะเซอร์ไพรส์ (คิดในใจ) แฟนเราคงดีใจมากแน่ๆ เพราะที่ผ่านมากลับบ้านไปก็ได้อยู่กันไม่กี่วันก้อต้องกลับมาอีกแล้ว เรานั่งรถตู้3ชม.กว่าๆ ใจเราอยากให้ถึงบ้านเร็วๆคิดถึงแม่คิดถึงบ้านด้วยไม่ได้กลับ2อาทิตย์เหมือนไม่ได้กลับ2ปีคิดถึงคนที่บ้านใจจะขาด ..กลับถึงปากซอยเราโทรหาเพื่อนให้มารับเพราะไม่อยากโทรหาแฟนเหมือนที่บอกตอนแรกอ่ะค่ะ อยากเซอร์ไพร์ส  แต่..เซอร์ไพรส์ค่ะ เซอร์ไพร์สจริงๆ ภาพที่เราเห็นตอนนั้นมันยังจำติดตาเราจนวันนี้เลยอ่ะค่ะอารมณ์ตอนนั้นแบบสั่นมือสั่นใจนี้เต้นไม่เป็นจังหวะเลยค่ะเหมือนมีใครเอามือสาปาต้ามากรีดๆกลางอกแล้วฉีกอกเราอ่ะค่ะ อารมณ์ประมาณนั้น

********เดี่ยวมาตอน่ะค่ะ
ปล.พิมพ์กับมือถือไม่ค่อยถนัด ผิดไปบ้างอย่าว่ากันน่ะค้ะ