หลังดูจบครบ13ep เรียบร้อยแล้ว ได้มีโอกาสนั่งฟังเพลงอีกครั้ง
พบว่าเพลงนี้มันเป็นเพลงที่สื่อถึงเรื่องราวบาดแผลในซีซั่นนี้ได้ดีมากเลยครับ
"ทิ้งไว้เป็นทาง ยังคงไม่จาง ถึงแม้ดูเหมือนจะนาน ผลยังคงอยู่
ฝังลึกตรงนี้ในใจ โปรดอย่าค้นเข้าไป เพราะมันเหมือนตะกอน
อาจจะย้อนกลับมาใหม่"
"เหมือนไม่ดีพอ ยังกลัวทุกที ไม่รู้ไม่เห็นวิธี หัวใจมันกร่อน
ฝังลึกตรงนี้มานาน ปิดเอาไว้ข้างใน เพราะชีวิตบั่นทอน
มันจึงย้อนกลับมาใหม่"
เหมือนthemeของเรื่อง คือบาดแผล ที่แน่นอนว่าสาเหตุของบาดแผลของเธอและฉันนั้นต่างกัน
ไม่ว่าบาดแผลนั้นจะเล็กหรือใหญ่ ย่อมทำให้เกิดสิ่งที่ตกค้างอยู่ในใจ เหมือนกำแพงที่สร้างระยะห่างระหว่างอดีตกับอนาคต
เหมือนตะกอนที่นอนอยู่ก้นโหล หากมีใครคนมันขึ้นมา มันก็กลับมาทำร้าย ฉุดรั้ง หรือ ก่อตัวขึ้นเป็นบาดแผลใหม่ๆ
หลายๆตัวละครยังคงซ่อนมันเอาไว้ เหมือนตะกอนที่ซ่อนอยู่ในน้ำสีดำเข้ม มองไม่เห็น แต่ก็ยังคงทำปฏิกิริยากับสิ่งเร้าได้ง่ายเสมอ
ลองมองขนมปังที่บาดแผลมันฝังลึกมาตั้งแต่ซีซั่นที่แล้ว กว่าจะใช้เวลาที่จะสลายมัน สร้างความมั่นใจกับอนาคตใหม่ๆ ก็จบซีซั่นพอดี555555
"ไขว่คว้า หาทาง อยากได้รักจากใคร
แต่รอยแผล กรีดลึกข้างใน ใครละที่จะเข้าใจ"
ท่อนที่แล้วบอกว่าการที่จะค้นลงไปลึกภายในจิตใจของเธอ ลงไปแตะบาดแผลนั้นมันทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด
หากแก้พันธนาการของตัวเองไม่ได้ เธอก็คงเดินหน้าต่อไม่ได้เช่นกัน แม้บาดแผลจะเจ็บปวด แต่ถ้าไม่รักษาก็ไม่หาย
ได้แต่รอคอย เดินไปตามทางของความเจ็บปวดในอดีต เพื่อไปพบคนระหว่างทางที่อาจเข้าใจเรา
คงเดินต่อได้ถ้าเธอและฉันเข้าใจบาดแผลของกันและกัน ทุกคู่ในซีซั่นอาจไม่ใช่กระจกที่สะท้อนกันและกัน
แต่อาจเป็นการสนับสนุนเติมเต็ม มอบความเข้มแข็งให้แก่กัน
(ในที่นี้รวมถึงความสัมพันธ์ทุกรูปแบบ เช่น เพื่อน ครอบครัว หรือ การเสียสละในรักสามเส้าด้วย)
"ความจริงที่ไม่งดงาม ความงามที่มันไม่จริง
ความสุขที่ใจต้องการ ที่สุดมันคืออะไร
ความจริงที่ไม่งดงาม ความงามที่มันหายไป
ความเจ็บเกาะกินหัวใจ มีใครเข้าใจฉันบ้าง
ที่สุดมันคืออะไร
มีใครเข้าใจฉันบ้าง"
ท่อนนี้คิดว่าตรงกับแก่นของเรื่องมากที่สุดแล้ว เพราะสุกท้ายไม่ว่าชีวิตจะดำเนินอย่างไร
ทุกอย่างก็ตั้งอยู่บนคำว่าความจริง แล้วแต่ว่าเธอจะเลือกใช้ชีวิตอยู่บนหลักการใด
บอสเลือกพูดความจริงแม้ไม่งดงาม ออยเลือกวิธีที่จะอยู่ในสังคมแม้บางสิ่งไม่เป็นความจริง
ไม่ว่าอย่างไรชีวิตก็ยังคือชีวิตมันคงงดงามด้วยหนทางของมันเอง
เรายังคงเป็นเด็ก ถึงวันหนึ่งเราอาจถึงจุดที่เปลี่ยนแปลงทัศนคติเดิมๆไป หรือ หาจุดที่สมดุลกันได้
และมันคงจะง่ายขึ้น ถ้าฉันได้ช่วยสร้างความงดงามในชีวิตของเธอ เหมือนที่หลายๆคู่ หลายๆครอบครัว
ในซีรี่ส์นี้ช่วยกันสร้างมันขึ้นมา ฉันอาจจะรักเธอเหมือนเดิม แต่เธอก็อาจจะไม่ต้องเหมือนเดิมก็ได้
ขอพูดถึงในส่วนของบทสรุปนิดนึงง
ส่วนตัวคิดว่าแม้มันจะดูรวบรัด แต่มันก็จบในแบบที่สมเหตุสมผลแล้วล่ะ
ฮอร์โมนมันก็คือชีวิตเด็กกลุ่มหนึ่ง ซึ่งสุดท้ายในชีวิตจริงมันก็แบบนี้แหละ
บางความสัมพันธ์ก็ไม่มีบทสรุป บางคนที่เคยทะเลาะกันก็ไม่ได้กลับมาคุยกัน
บางปัญหาก็คลายปมได้ง่ายๆ ไม่ได้ต้องซับซ้อนเหมือนในหนัง แค่หันหน้ามาคุยกัน
บางความสัมพันธ์ใหม่ๆ ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นก็แสดงถึงความเป็นไปได้ และ ความพร้อมที่จะก้าวต่อไปในอนาคต
สุดท้ายก็ขอบคุณซีรีส์ฮอร์โมนที่พาเราเดินทางมาจนจบ
ขอบคุณที่ระหว่างทางทำให้เราได้ฉุกคิด ย้อน มาดูชีวิตตัวเองหลายๆครั้งเหมือนกันครับ ขอบคุณครับ
ฮอร์โมนจบลอง "ย้อน" กลับมาฟังเพลง
พบว่าเพลงนี้มันเป็นเพลงที่สื่อถึงเรื่องราวบาดแผลในซีซั่นนี้ได้ดีมากเลยครับ
"ทิ้งไว้เป็นทาง ยังคงไม่จาง ถึงแม้ดูเหมือนจะนาน ผลยังคงอยู่
ฝังลึกตรงนี้ในใจ โปรดอย่าค้นเข้าไป เพราะมันเหมือนตะกอน
อาจจะย้อนกลับมาใหม่"
"เหมือนไม่ดีพอ ยังกลัวทุกที ไม่รู้ไม่เห็นวิธี หัวใจมันกร่อน
ฝังลึกตรงนี้มานาน ปิดเอาไว้ข้างใน เพราะชีวิตบั่นทอน
มันจึงย้อนกลับมาใหม่"
เหมือนthemeของเรื่อง คือบาดแผล ที่แน่นอนว่าสาเหตุของบาดแผลของเธอและฉันนั้นต่างกัน
ไม่ว่าบาดแผลนั้นจะเล็กหรือใหญ่ ย่อมทำให้เกิดสิ่งที่ตกค้างอยู่ในใจ เหมือนกำแพงที่สร้างระยะห่างระหว่างอดีตกับอนาคต
เหมือนตะกอนที่นอนอยู่ก้นโหล หากมีใครคนมันขึ้นมา มันก็กลับมาทำร้าย ฉุดรั้ง หรือ ก่อตัวขึ้นเป็นบาดแผลใหม่ๆ
หลายๆตัวละครยังคงซ่อนมันเอาไว้ เหมือนตะกอนที่ซ่อนอยู่ในน้ำสีดำเข้ม มองไม่เห็น แต่ก็ยังคงทำปฏิกิริยากับสิ่งเร้าได้ง่ายเสมอ
ลองมองขนมปังที่บาดแผลมันฝังลึกมาตั้งแต่ซีซั่นที่แล้ว กว่าจะใช้เวลาที่จะสลายมัน สร้างความมั่นใจกับอนาคตใหม่ๆ ก็จบซีซั่นพอดี555555
"ไขว่คว้า หาทาง อยากได้รักจากใคร
แต่รอยแผล กรีดลึกข้างใน ใครละที่จะเข้าใจ"
ท่อนที่แล้วบอกว่าการที่จะค้นลงไปลึกภายในจิตใจของเธอ ลงไปแตะบาดแผลนั้นมันทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด
หากแก้พันธนาการของตัวเองไม่ได้ เธอก็คงเดินหน้าต่อไม่ได้เช่นกัน แม้บาดแผลจะเจ็บปวด แต่ถ้าไม่รักษาก็ไม่หาย
ได้แต่รอคอย เดินไปตามทางของความเจ็บปวดในอดีต เพื่อไปพบคนระหว่างทางที่อาจเข้าใจเรา
คงเดินต่อได้ถ้าเธอและฉันเข้าใจบาดแผลของกันและกัน ทุกคู่ในซีซั่นอาจไม่ใช่กระจกที่สะท้อนกันและกัน
แต่อาจเป็นการสนับสนุนเติมเต็ม มอบความเข้มแข็งให้แก่กัน
(ในที่นี้รวมถึงความสัมพันธ์ทุกรูปแบบ เช่น เพื่อน ครอบครัว หรือ การเสียสละในรักสามเส้าด้วย)
"ความจริงที่ไม่งดงาม ความงามที่มันไม่จริง
ความสุขที่ใจต้องการ ที่สุดมันคืออะไร
ความจริงที่ไม่งดงาม ความงามที่มันหายไป
ความเจ็บเกาะกินหัวใจ มีใครเข้าใจฉันบ้าง
ที่สุดมันคืออะไร
มีใครเข้าใจฉันบ้าง"
ท่อนนี้คิดว่าตรงกับแก่นของเรื่องมากที่สุดแล้ว เพราะสุกท้ายไม่ว่าชีวิตจะดำเนินอย่างไร
ทุกอย่างก็ตั้งอยู่บนคำว่าความจริง แล้วแต่ว่าเธอจะเลือกใช้ชีวิตอยู่บนหลักการใด
บอสเลือกพูดความจริงแม้ไม่งดงาม ออยเลือกวิธีที่จะอยู่ในสังคมแม้บางสิ่งไม่เป็นความจริง
ไม่ว่าอย่างไรชีวิตก็ยังคือชีวิตมันคงงดงามด้วยหนทางของมันเอง
เรายังคงเป็นเด็ก ถึงวันหนึ่งเราอาจถึงจุดที่เปลี่ยนแปลงทัศนคติเดิมๆไป หรือ หาจุดที่สมดุลกันได้
และมันคงจะง่ายขึ้น ถ้าฉันได้ช่วยสร้างความงดงามในชีวิตของเธอ เหมือนที่หลายๆคู่ หลายๆครอบครัว
ในซีรี่ส์นี้ช่วยกันสร้างมันขึ้นมา ฉันอาจจะรักเธอเหมือนเดิม แต่เธอก็อาจจะไม่ต้องเหมือนเดิมก็ได้
ขอพูดถึงในส่วนของบทสรุปนิดนึงง
ส่วนตัวคิดว่าแม้มันจะดูรวบรัด แต่มันก็จบในแบบที่สมเหตุสมผลแล้วล่ะ
ฮอร์โมนมันก็คือชีวิตเด็กกลุ่มหนึ่ง ซึ่งสุดท้ายในชีวิตจริงมันก็แบบนี้แหละ
บางความสัมพันธ์ก็ไม่มีบทสรุป บางคนที่เคยทะเลาะกันก็ไม่ได้กลับมาคุยกัน
บางปัญหาก็คลายปมได้ง่ายๆ ไม่ได้ต้องซับซ้อนเหมือนในหนัง แค่หันหน้ามาคุยกัน
บางความสัมพันธ์ใหม่ๆ ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นก็แสดงถึงความเป็นไปได้ และ ความพร้อมที่จะก้าวต่อไปในอนาคต
สุดท้ายก็ขอบคุณซีรีส์ฮอร์โมนที่พาเราเดินทางมาจนจบ
ขอบคุณที่ระหว่างทางทำให้เราได้ฉุกคิด ย้อน มาดูชีวิตตัวเองหลายๆครั้งเหมือนกันครับ ขอบคุณครับ