กลอนแด่หนาวแรก

ฝนที่โปรย จากฟ้า เพิ่งซาไป หยาดน้ำตา เธอไหล ไม่หยุดยั้ง เจ็บแทนเธอ ที่ถูกใคร ทำใจพัง ฉันยังคอย รับฟัง ทุกครั้งคราว อยากเห็นเธอ ยิ้มได้ อยู่ใกล้ฉัน ลบลืมมัน ความเจ็บปวด ที่รวดร้าว จะโอบกอด เธอไว้ ใต้แ

ฝันร้าง ติดค้างเปล่าดายในความฝัน เคว้งคว้างเย็นเยียบเงียบงัน ลืมคืนลืมวันที่ผ่านไป ขวัญร้าว เหน็บหนาวสะทกสั่นสะท้านไหว อ่อนล้าอ่อนแรงแกว่งไกว อ่อนใจหวั่นหวาดขลาดกลัว

...ฝนกลับหนาวร้าวกลับรักลืมกลับจำ ซ้ำและย้ำเจ็บและแปลบรวดและร้าว วานวันสู่วันนี้สู่พรุ่งนี้ไม่เหลือเรา แต่ความเศร้าเหลือใจไร้รางเลือน... เชิญระบายกลอนได้ครับ...

ณ ช่วงยามอากาศเย็นหนาวเหน็บ ณ ช่วงเจ็บในความเก็บกว่าเปิดเผย ณ เวลาน้ำค้างเย็นเกาะล่วงเลย ณ เวลาเจ็บกว่าเคยก่อนหายไป ความเจ็บปวดอาจเช่นหยาดน้ำค้าง ที่ความหนาวปล่อยวางหนาวไหนไหน ที่ความเจ็บกระจัดกระจาย

ตั้งแต่เธอ เดินออก นอกหัวใจ เหมือนสายน้ำ ไหลไป ไม่คืนหวน ใจฉันถูก ความเหงา เข้ารบกวน และเชิญชวน ให้หยาด น้ำตาริน ไม่รู้เธอ อยู่ไหน ใต้แผ่นฟ้า รู้ไหมว่า ใครเขา เฝ้าถวิล ฟังเพลงเดิม เติมน้ำตา เป็นอาจิณ