ผมกับแฟน(เก่า)เลิกกันมา 1 ปีกว่าความรู้สึกยังเหมือนเดิม.

นี้ก็เป็นกระทู้แรกของผมนะครับ... ไม่รู้จะไประบายความรู้สึกกับใครดีเลยจะมาเล่าให้ทุกคนได้ฟังนะครับ.

เข้าเรื่องเลยละกันครับ..
ครั้งแรกที่ได้เจอกันเราได้รู้จักกันทาง Facebook ผมรู้สึกชอบเธอมากกับนิสัยของเธอเวลาที่เธอคุยกับเพื่อนๆแบบเป็นกันเองมาก ผมได้ตกหลุมรักเธอจริงๆจังๆ ผมก็เข้าไปกดไลค์รูปเธอและไม่นึกเลยว่าเธอจะมาไลค์กลับ ผมตื่นเต้นแปลกๆไม่นึกว่าคนอย่างเธอที่เป็นนางฟ้าสำหรับผม มากดไลค์ให้กับหมาตัวนึง ตอนนั้นผมอาจคิดไปเองว่าเธออยากคุยกับผมแน่ๆ ผมไม่รอช้า เข้าไปทักแชทเธอทันที >< ผมทักแบบกวนตีนๆไป เธอก็ตอบกลับแบบกวนตีน จนเราก็คุยกันไปเรื่อยๆจนผมรักเธอมากขึ้นทุกวัน ผมพยายามทำธุระทำทุกอย่างให้เสร็จเร็วๆเพื่อมาคุยกับเธอให้ได้ ไม่อยากให้เธอรอนานเพราะผมแคร์เธอและไม่อยากเสียเธอไปมากๆ (ก่อนที่จะมาคุยกันบอกก่อนนะครับผมไม่เคยเจอเธอ ไม่เคยเห็นหน้าจริงๆเลย เพราะเราอยู่ต่างโรงเรียนกัน) จนผมคุยกับเธอได้พอพร้อมกันเจอหน้ากันแล้ว ผมได้นัดเจอเธอตอนเลิกเรียนผมตื่นเต้นมาก ยิ่งไม่เคยเจอกันอีกยิ่งตื่นเต้นเข้าไปอีก วันน้นผมพร้อมจะขอเธอเป็นแฟน(ทั้งๆที่ไม่เคยเจอแต่ผมตัดสินใจจะขอก็เพราะผมรักในนิสัยของเค้าเป็นอันดับแรก หน้าตานะหรอ..ผมให้เป็นอันดับ2เพราะการจะรักใครสักคนถ้านิสัยเข้ากับผมไม่ได้แต่หน้าตาดีไปก็ไม่มีความสุขหรอกครับ) หลังจากเลิกเรียนผมรีบวิ่งไปซื้อ"ดอกกุหลาบ+ฟอเรโร่ รอชเช่อ" ไว้ขอเธอเป็นแฟน ผมใช้งบไม่มากกับสิ่งของ แต่ความรู้สึกที่ผมจะให้เธอ ผมให้มากที่สุด.. ^^ (เธอยังไม่รู้นะครับว่าผมจะขอเป็นแฟน 55555 ผมชอบเซอร์ไพรส์) ผมก็มาถึงจุดที่นัดกันไว้ ผมเดินลงมาชั้นล่างเป็นร้านขายหนังสือ ผมเห็นเธอผมตัวสั่นไปหมด ขาแทบก้าวไม่ออก~ จนผมฮึบ!!"เอาว่ะเข้าไปขอเลย" (บ่นในใจ 555 ) ผมเดินไปหลังเธอ เธอหันมาผมใจสั่นไม่หยุด ผมขอเป็นแฟนในร้านขายหนังสือ "เธอร้องไห้ต่อหน้าผม" ทำให้ผมใจสั่นเข้าไปอีก.. เธอดีใจมากเธอตอบ "ตกลง" (ผมไม่นึกเลยว่าผมจะยอมรับในตัวผม... ผมดีใจมาก ><) ผมบอกกอดทีนึงได้มั้ย..?? เธอก็อื้มม... !! กอดครั้งแรกตัวผมสั่นมากๆหยุดไม่ได้และเสียงปรบมือทำให้ผมสั่นไปซะหมด เป็นเวลาที่มีความสุขมากผมไม่มีวันลืม.
หลังจากวันนั้น... เราก็รักกันมากขึ้นผมได้ส่งอมยิ้มกับเขียนข้อความใส่โพสอิตไปให้ทุกวัน (บางครั้งผมก็ดูมุ้งมิ้งนะครับ 555 ชอบเขียนความรู้สึก ชอบทำสิ่งของเล็กๆน้อยๆที่ผู้ชายไม่ค่อยชอบทำกัน) จนถึงวันครบรอบผมก็ซื้อดอกไม้ช่อใหญ่ให้เธอ ผมไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครเลย ผมรู้สึกดีมาก ยิ่งรักเธอเข้าไปอีก.

ผ่านไป 4 เดือน.. เราก็ได้ทำกิจกรรมร่วมกันเยอะแยะมากมาย เธอทั้งเซอร์ไพรส์วันเกิดผม ผมเซอร์ไพรส์เธอ ใส่เสื้อคู่ไปดูหนัง ไปทะเลด้วยกัน ร้องเพลงด้วยกัน เล่นสงกรานต์มิดไนท์ด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน เล่นกีฬาด้วยกัน สอนขับรถ กินข้าวที่บ้านครอบครัวเธอและครอบครัวผม อีกมากมายในช่วงเวลานั้น มันมีความสุขมากเหมือนเราคบกันมานานหลายปี เราคุยกันทุกวันไม่มีขาด เพราะในแต่ละวันเรามีเรื่องคุยกันเยอะมาก เติมเงินมือถือใน 1 เดือนเกือบ 500 บาท ผมจะเป็นความถามซะมากกว่า เพราะ เธอเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่ง 5555 คุยกันมากกว่า 2 ชม./วันจนบางวันผมถึงกับหลับคาสายใส่เธอเลย 5555555 ตื่นเช้ามาโดนดุ โดนน้อยใจ จัดเต็มกันเลยทีเดียว >< (ก็ง่วงหนิ)

จนผมกับเธอมีปัญหาทะเลาะกัน เรื่องมือที่ 3 ผมเป็นคนก่อเรื่อง ซึ่งผมได้สนิทกับเพื่อนคนนึงที่อยู่ห้องเดียวกันผมอยู่กับผมตลอด ต่างคนต่างแกล้งกัน จนวันนึงกลับกลายเป็นต่างชอบไปซะงั้น ผมหวั่นไหว ผมก็ห้ามใจตัวเองนะ ทั้งๆที่มีแฟน ผมเลยคุยแบบผ่านๆไป ถึงจะแคร์บ้าง แต่แฟนต้องมาก่อน คุยกันมาสักพักกับคนแอบกิ๊กกันอยู่ ผมก็ตัดสินใจบอกเธอไปว่าผมแอบคุยกับคนอื่น(กิ๊ก) ผมขอโทษเธอเสียใจกับสิ่งที่ผมทำมาก ผมขอโทษจริง ๆ ผมคิดในใจเธอจะขอเลิกแน่ๆ เพราะ ผมทำผิดมากขนาดนี้ไม่ควรให้อภัย แต่เธอกลับไม่บอกเลิกผม ผมถามทำไม? เธอบอกลองคิดถึงวันที่เรามีความสุขสิ เรื่องแค่นี้ต้องผ่านไปให้ได้สิ เธอรักผมมาก จนผมยื้มทั้งน้ำตา ผมรักเธอมากขึ้น จนผมไม่ขอยุ่งกับใครอีก..

ผ่านไป 10 เดือน อะไรหลายๆอย่างกำลังจะดีขึ้นผมสนิทกับพ่อแม่เธอมากขึ้น (เมื่อกี้ก่อนพ่อเธอเป็นคนหวงลูกสาวมาก แม้แต่เพื่อนผู้ชายยังให้รอนอกบ้าน แต่ผมพ่อกลับไว้ใจผม เชื่อใจผม ถึงกับฝากดูแลลูกสาว หาไปไหนก็บอก ชวนกินข้าว ชวนไปโน้นไปนี้ ผมดีใจมาก จากเป็นคนน่ากลัว เป็นคนน่ารักไปเลย พ่อเธอทำให้ผมอยากดูแลเธอมากเข้าไปอีก อีกอย่างนะครับก่อนที่ผมจะคุยกับพ่อได้ผมได้คุยกับแม่เธอมาก่อน แม่เธอเป็นกันเองมากก เป็นคนแรกที่ผมรู้สึกคุยกันได้ทุกเรื่องเลย) จนวันที่มีกิจกรรมรับน้องของเธอ มันมีอยู่ว่า มีรุ่นพี่พยายามจะมาจีบเธอ ชวนไปดูหนังบ้าง แคร์เธอมากกว่ารุ่นน้องคนอื่น ๆ เธอได้มาเล่าให้ผมฟัง จนผมก็ฟังๆไป ถ้าไม่มีอะไรมากกว่านั้น จนเธอมาบอกผมอยู่ๆก็หวั่นไหวกับพี่เขา เธอมาร้องไห้ต่อหน้าผม แล้วบอกพยายามไม่หวั่นไหว เธอบอกต้องหวั่นไหวกับผมสิ ไม่ใช่กับรุ่นพี่ ผมปลอบและกอดเธอ.. ผ่านไปไม่นานเธอกลับตอบแชทเราช้า คุยโทรศัพท์น้อย ไม่ค่อยพูด คิดในใจแปลกๆละ ผมถามทำไมคุยน้อยลง เธอบอกเรียนหนัก เหนื่อย การบ้านเยอะ (ผมก็พยายามจะเข้าใจนะครับ เธออยู่สายวิทย์ ผมคิดในหัวเต็มไปซะหมด เธอเรียนหนักจริงๆ เลยให้เวลาเธอบ้าง ทักไปให้กำลังใจบ้าง บางครั้งก็ทำให้ผมคิดไม่ได้ว่าเธอหมดรักแล้วหรือเปล่า? ผมอาจจะงี่เง่าไป แต่ด้วยความที่ว่า ผมรักเธอมากๆ มันผูกพันธ์เกินที่จะไปมีคนใหม่) ผมไปรับ-ส่ง ทุกครั้ง ทุกครั้งที่คุยกันเราจะมีเรื่องคุยกันตลอด แต่มันกลับน้อยลง จนเงียบไป เธอเปลี่ยนไปแล้ว ผมเริ่มสงสัย เธอคุยกับใครหรือเปล่า ผมแอบไม่เจอเธอตั้งสเตตัสถึงใครไม่รู้ แต่ไม่เกี่ยวกับผมแน่นอน ผมถามไปเธอก็ไม่บอก เห็นเธอเติมเน็ตบ่อย ผมถึงรุ้ว่าเธอคุยไลน์กับรุ่นพี่คนนั้น (ผมไม่เล่นไลน์นะตอนนั้นมือถือยังกากๆอยู่เลย 5555) เราทะเลาะกันเธออธิบาย ผมอธิบาย มันขัดแย้งกัน ผมไม่รู้ว่าอันไหนจริงอันไหนเท็จ ผมไม่สามารถสรุปได้ว่าใครผิดใครถูก หรือผมคิดไปเองกันแน่ ผมไม่อยากโทษใครผมโทษตัวเองก่อนที่ผมดูแลไม่ดี..

ครบรอบ 1 ปีพอดี.. เราก็เลิกคบหากันถาวร ซึ่งเลิกกันนั้นไม่รู้สาเหตุว่าเลิกกันได้ยังไง..(ต่างคนต่างขุดเรื่องเก่าๆมาเป็นข้ออ้างกัน)ไม่รู้ใครผิดใครถูก ผมเลยตัดปัญหาที่จะหาความจริงผมหยุดทุกอย่างได้แค่เก็บความทรงจำดี เก็บช่วงเวลาที่มีความสุขตลอดมา ผมก็ส่องเฟสเธอแต่ไม่ไลค์นะครับ ขออยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ เธอก็แอบส่องเฟสผมผมรู้ เพราะผมเคยบอกไปผมยังส่องเฟสเธออยู่นะ เธอบอกเธอก็ด้วย ยังห่วงอยู่ ผมก็ยิ้มนะแต่ก็เสียใจที่เลิกกัน...
หลังจากที่เธอบล็อคเฟสผม ปิดทุกอย่าง ไม่ให้ผมติดต่อหรือหาตัวได้ เพราะ ไม่อาจจะนึกถึงกันอีก มันดีทั้ง 2 ฝ่ายได้ทำใจลืม แต่ไม่นานเธอก็มีแฟนใหม่ เป็นรุ่นพี่ที่รู้จักกับแม่ของเธอ ได้จับคู่กัน ผมก็ใจสลายนะ รอไปก็ไไม่ประโยชน์ ผมก็ดีใจกับเธอด้วยที่ได้ใช่ชีวิตกับคนดีๆ ดูแลเธอได้ ผมก็ดีใจนะ เธอสุขผมก็สุข ส่วนตัวผมก็ใช่ชีวิตคนเดียว ได้แต่ส่องเฟสเธอ (เธอปลดบล็อคแอดผมมา) ไปวันๆ ยิ้มคนเดียว 5555555 นี้ก็ผ่านมา ปีกว่าๆแล้ว ผมยังนึกถึงเธออยู่เลย ความทรงจำทั้งหมดยังคนอยู่ รูปคู่ก็ยังอยู่ครบ ถามว่า มีความสุขมั้ยที่ทำแบบนี้ .... ใช่ผมมีความสุขมาก มันเป็นช่วงเวลาที่ทำให้ผมยิ้มได้นะ เก็บแต่เรื่องราวดีๆไว้ ให้ตัวเองมีความสุขที่สุด ผมเคยฝันถึงเธอ 3 วันติด มันเป็นอะไรที่มีความสุขเข้าไปอีก ได้จับมือ ได้กอด ถึงจะเป็นแค่ฝันมันก็ไม่ต่างอะไรจากความจริงที่สามารถสัมผัสได้แต่ต่างกันทีมันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว.

ตอนนี้ผมก็ยังรักและคิดถึงเธอเหมือนเดิม.. กว่าผมจะลืมได้คงต้องใช้เวลานานเลยทีเดียว มันผูกพันธ์ไปแล้วสำหรับผม

อีกอย่างครับตอนนี้ผม 17 แล้วนะครับ แฟน(เก่า) 17 เราคบกันตอน ม.3 นะครับ ลืมบอกไป ><

ปล.ถ้าตัดสินใจจะคบกับใครจะรักกับใครต้องดูที่ตัวเราด้วยว่าเราพร้อมที่จะดูแลเค้าแล้วหรือยัง ? ก่อนที่มันจะสายและเสียใจไปมากกว่านี้นะครับ.

‪#‎ขอบคุณนะครับสำหรับคนที่เข้ามาอ่าน‬ จริงๆมันมีเรื่องราวอีกมากมายนะครับ มันยาวมาก... ผมเลยสรุปมาพอที่จะให้ทุกคนได้เข้าใจไปพร้อมๆกันนะครับ