นิทาน ตอนที่12 "วันที่เงา เริ่มถามคำถาม"

ตอนที่ 12

"วันที่เงา ​เริ่มถามคำถาม"

บ่ายวันหนึ่ง

แดด ส่องยาวกว่าปกติ


เด็กเดินกลับบ้าน

แล้วสังเกตว่า
เงาของเขา ยาวจนเกือบแตะปลายถนน

เขาหยุดเดิน
เงา ก็หยุด

เขายกมือ
เงา ​ก็ยกมือ

เด็กยิ้ม

เหมือนกำลังเล่น ​กับเพื่อนเงียบ ๆ

แต่แล้ว

เขารู้สึก เหมือนเงา
ขยับช้ากว่า นิดหนึ่ง

เด็กก้มลงมอง

เงา ยังคงอยู่ตรงนั้น

แต่ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง


ปีศาจไร้ชื่อ นั่งอยู่บนรั้ว

มันมองเงาของเด็ก

เหมือนมองกระจก ที่ไม่มีผิว


ปีศาจกินชื่อ เดินผ่านมา

มันลองมอง คำว่า “ฉัน”
ที่ลอยอยู่เหนือหัวเด็ก

มันไม่ได้กินคำนี้

เพราะ คำนี้
เปลี่ยนรูป ได้ตลอดเวลา


เด็กลองถามเงา เบา ๆ

“ถ้าฉัน ไม่เรียกตัวเองว่า ‘ฉัน’
เธอ ยังจะอยู่ไหม”

เงาไม่ตอบ
แต่ ยังเดินตามเขา

เด็กลองวิ่ง
เงา ​ก็วิ่ง

เด็กลองหมุนตัว
เงา ​ก็หมุน

แล้วเด็กก็หยุด อีกครั้ง

คราวนี้

เขาไม่ถามเงา
เขาถาม ตัวเอง

“ฉัน คือคน ที่เห็นเงา
หรือฉัน คือคน ที่เงาเห็น”


ลม พัดผ่าน
ต้นไม้ สั่นไหว

เหมือนโลก กำลังฟังคำถามนั้น

เมื่อพระอาทิตย์ เริ่มลับขอบฟ้า
เงาของเด็กค่อย ๆ สั้นลง

จนหายไป


เด็กยืนมองพื้น

ที่ตอนนี้ ว่างเปล่า
เขารู้สึกแปลก นิดหนึ่ง

เหมือนเพื่อนคนหนึ่ง เพิ่งกลับบ้าน

แต่ในอกของเขา
ยังมีบางอย่างอยู่

บางอย่าง ที่ไม่ใช่เงา
แต่ก็ไม่ใช่ แสง


คืนนั้น

เด็กมองดาว

แล้วกระซิบเบา ๆ

“บางที
สิ่งที่เดินตามเรา
อาจ ไม่ได้อยู่บนพื้น

แต่ อยู่ในคำถาม ที่เรายังตอบไม่ได้”


และโลก ก็เรียนรู้ว่า

ตัวตน ไม่ได้อยู่แค่ในสิ่งที่มองเห็น

แต่ อยู่ในสิ่งที่ ตั้งคำถามกลับมาหาเรา


......


หลับฝันดีราตรีสวัสดิ์