เราสองคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ ม.ปลาย แรกๆก็ไม่ค่อยชอบหรอกค่ะ...แต่อยู่ๆไปก็ได้เห็นเค้าในหลายๆมุม ที่คนอื่นๆไม่ค่อยเห็น ใกล้ชิดกัน คือมันจะชอบมาแกล้งงง บ่อยมาก จนเพื่อนซุบซิบ และเป็นคู่จิ้น แต่ไม่จิ้นกัน เพราะ อะไรหลายๆอย่างและฟ้าไม่เคยเป็นใจเลยด้วย...ตอนนั้น ความรู้สึกดีๆก็เกิดขึ้น เพิ่มขึ้นทุกวันๆ จนหลายๆครั้งที่เราสองคนทำ มันไม่เหมือนเพื่อนกันเลย...เราคิดมาตลอดว่าเค้าจะเรียนวิศวะแน่ๆ.มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย แต่ก็มีที่ชัดเจนแต่เราก็ไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง เพราะเค้าก็แบบเจ้าชู้ นึกว่ามันพูดเล่น แต่ส่วนมากมันไม่ชัดเจน เราก็เลยไม่ชัดเจนด้วย จนวันปัจฉิม เค้าก็มาถามเรา(เรื่องนั้น)แต่ไม่ได้คำตอบอีกเช่นเคย (ในใจเราก็อยากบอดความจริงนะ แต่เวลานั้นมันไม่ควรจริงๆ) ....เราไม่คิดว่าจะเจอกันอีกในรั้วมหาวิทยาลัย ก็อวยพรแบบสุดซึ้ง (จำได้ว่าแววตาที่มองกันวันนั้นมันแบบเศร้ามาก) ...สุดท้ายเราก็สอบมาติดเภสัช และที่เดียวกันอีก ก็เจอกันอีก ก็คลุมเครืออีก ...และก็ไม่มีคำตอบจากเรื่องราวเหล่านั้นอีกทั้งตัวเค้และเรา ก็..วันนี้เค้าก็มีแฟนเรียนด้วยกัน เราก็เป็นเพื่อนธรรมดา.. แต่เวลาที่เค้ามองเรามันก็ยังแหม่งๆอยู่...คือกลับไปเป็นเพื่อนกันจริงๆไม่ได้ เราพยายามทำแล้ว แต่เค้าไม่เลย...(จริงๆเราอยากเป็นเพื่อนปกติที่สุดเลยนะ แต่เวลาเจอกัน มองตาแล้วมันมีอะไรที่ไม่ปกติตลอด )....ในอนาคตก็อาจจะเจอกันอีก (โอกาสสูงมากจริงๆ)...ถ้าหากเดจาวู เราก็ต้องคิดแล้วแหละว่าชาติที่แล้วไปทำไรกะเค้าไว้ เราไม่เจอใครอ่ะ เจอแต่นางคนนี้อยู่ร่ำไป ถึงเจอคนอื่นที่ดีกว่าด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่มีความรู้สึกใดๆเลย ...>>> เลยอยากจะถามว่า ถ้ามีเรื่องไม่เคลียร์อีก เราควรจะถามออกไปตรงๆเลยมั้ย เปิดใจคุยกันตรงๆ??(กลัวหน้าแตกอ่ะ ถ้าเกิดเค้าไม่ได้คิดไรจริงๆ เพราะเราไม่กล้าพูดก่นด้วย)...รึทำไงดี??? ถ้าหากว่า วันนั้นเวลานั้น เรายังไม่มีใคร
หมอ เภสัช ความรักที่ค้างคาใจ...🙈